Melancholia

Print
Melancholia

Foto: wild bunch

Haat hem of verafgood hem: vervelen doet Lars von Trier nooit. 'Melancholia' is zijn sardonische en tegelijk bloedmooie versie van het einde van de wereld.

We mogen ’m wel, Lars Von Trier. Zelfs als hij probeert grapjes te maken over Hitler en daarbij grandioos de mist in gaat. Of hij nu een onhandige eerlijkheid toont of optreedt als een meesterlijk manipulator, altijd heb je het gevoel dat de Deense regisseur zich helemaal smijt in wat hij doet. En dus ook met plezier op zijn bek gaat.

In 's mans minder geslaagde films zitten nog altijd meer originele ideeën dan in alle verzamelde Hollywoodproducties van dat jaar. Maar Melancholia ís geslaagd, en hoe. Zoals Von Trier hier zijn eigen depressie vertaalt naar het nakende einde van de wereld en de impact ervan op twee zussen (Kirsten Dunst en Charlotte Gainsbourg), daar kun je niet onbewogen bij blijven. Over de openingssequens -- een klassieke ouverture die alle thema's van de film aanraakt in gestileerde slowmotionscènes op Wagners Tristan & Isolde -- zullen slimme mensen ongetwijfeld zwaarwichtige eindwerken schrijven; wij vinden ze gewoon bloedmooi.

Wat volgt, is misschien iets moeilijker te slikken. In een aan Dogma 95 verwante stijl toont Von Trier het desastreuze huwelijksfeest van de ene, depressieve zus (Dunst). In het tweede deel raakt haar rationele zus (Gainsbourg) langzaam de pedalen kwijt wanneer de rondzwervende planeet Melancholia op een ramkoers met onze Aarde blijkt te zitten. Zwaar symbolisch allemaal, jaja, en in dat licht moeten ook enkele karikaturale personages worden gezien, zoals de moeder, gespeeld door de immer omineuze Charlotte Rampling. Maar het is gedurfd en het zet aan tot denken. Meer althans dan het visueel nog verbluffender maar inhoudelijk veel wazigere The Tree of Life van Terrence Malick. Daar kon je op projecteren wat je wou. Von Trier heeft meer te zeggen, en zoals gebruikelijk wil je daar niet alles van horen. Waarlijk grootse cinema. (tdc)

Het bonusmateriaal bestaat uit enkele korte documentaires over de visuele stijl en de wetenschappelijke achtergrond (nu ja) en verder vooral uit interviews. Dat met Von Trier is begrijpelijkerwijs het meest verhelderende en vermakelijke.

film:

extra's:

gezien op blu-ray, ook op dvd / Wild Bunch