Titanic (2012)

Print
Titanic (2012)

Foto: dfw

Onderstaande recensie had een aanvaring met een ijsberg, zonk naar bijna 4.000 meter diepte, werd door een duikersexpeditie weer naar de oppervlakte gebracht en vervolgens piekfijn gerestaureerd, speciaal voor deze blog.

Honderd jaar Titanic. Dat herdenken we dus dit jaar, gezien dat schip in de nacht van 14 op 15 april 1912 tegen een ijsberg voer en zonk, met de bekende gevolgen.

Het was afwachten wie zich honderd jaar na dato nog aan een verfilming zou wagen, vooral ook gezien we sinds Titanic (1997) van James Cameron het gevoel hadden dat alles over dat schip nu wel was verteld. Bovendien: de financiële middelen waarmee Cameron die steamer nog eens had kunnen doen zinken, zijn vandaag gewoon niet meer ter beschikking. Wie zich dus aan een nieuwe interpretatie wilde wagen, moest op de een of andere manier sterk uit de hoek komen.

Het werd geen bioscoopfilm, maar een televisieserie. De Britse commerciële omroep ITV gaf de opdracht aan Julian Fellowes, bekend als schrijver van de hitserie Downton Abbey en als scenarist van Gosford Park van Robert Altman – Fellowes kreeg er een Oscar voor.
Wat kon Fellowes rond die Titanic verzinnen dat vier afleveringen lang een televisiepubliek zou boeien? En ook: hoe kon hij een verhaal maken waarbij hij de spectaculaire scènes uit Camerons Titanic (plus de vertolkingen van Leonardo DiCaprio en Kate Winslet) kon doen vergeten?

Hij verzon, tegen de historische achtergrond van dat zinkende schip, een tv-serie waarbij je, handig in elkaar gevlochten, de verhalen volgt van enkele opvarenden. Die zijn netjes verdeeld over de verschillende klassen en dus ook dekken: chic volk uit de eerste klasse, een koppel uit de tweede klasse, arme landverhuizers (waar zitten die, denk je?) en personeel. Voor de acteurs deden de makers geen beroep op bekende koppen – hier en daar herken je wel iemand uit een andere serie, maar veel verder gaat het niet.

Deze Titanic moet het dus puur van het verhaal hebben, en daar is Fellowes natuurlijk zéér goed in. De manier bijvoorbeeld waarop hij eerste en tweede klas verbindt: in de eerste klas reizen de graaf en de gravin van Manton, elk met hun eigen bediende. Ook de boekhouder van de Mantons reist mee, samen met zijn vrouw. Zij moeten echter tevreden zijn met een hut in tweede klasse. Dat levert voor Fellowes genoeg kansen voor enkele originele vondsten, waaronder deze: kunnen/mogen de Mantons dat volk uit tweede klasse op de thee uitnodigen of niet?

Ook sterk: al in de eerste aflevering laat Fellowes de Titanic zinken. Je vraagt je dus terecht af wat er in afleveringen twee, drie en vier nog kan volgen. Wait and see! Echter, hoezeer Fellowes ook zijn best doet om verrassend uit de hoek te komen, hij blijft optornen tegen de film van intussen 15 jaar oud waarin alles net een beetje méér was. Voortdurend denk je Jack en Rose tegen te komen en als in de (overigens prima) soundtrack van Jonathan Goldsmith in de verte een doedelzak weerklinkt, verwacht je Celine Dion in je oor.

En dan de visuele effecten. Goed gedaan hoor, zo’n virtuele Titanic tegen de kaaimuur leggen, hem in volle zee laten stomen en vervolgens laten zinken, maar we hebben het al eens eerder gezien – en beter.

Titanic (2012) is een verdienstelijke poging om uit een bekend verhaal iets origineels te puren, maar dit was een strijd die bij voorbaat verloren was. Bij ITV hoeven ze er niet om te treuren. De serie werd in maart-april in Groot-Brittannië én in de VS goed bekeken en is sindsdien bezig aan een wereldtour. (dim)

tv-serie:

extra's:

gezien op dvd / ook verkrijgbaar op blu-ray / duur: 4 x 60 min. / Dutch Filmworks