'Eerst Vaderdag, dan Moederdag. Dat zou een hoop nodeloos gemok vermijden'

'Eerst Vaderdag, dan Moederdag. Dat zou een hoop nodeloos gemok vermijden'

Foto: *

Annelies Rutten draait de rollen om.

Zou niemand er ooit aan gedacht hebben om de volgorde om te draaien? Eerst Vaderdag, dan Moederdag. Het zou mijns inziens een hoop nodeloos gemok en herrie vermijden. Ik heb zitten mokken een maand geleden. Ik ben niet te beroerd om dat toe te geven. Op een manier die net iets te kinderachtig is. Ik besef dat. Maar noem het een samenloop van omstandigheden.


Op school hadden ze niets gemaakt. Geen handgemaakt kleinood, dat ik nochtans zo kan koesteren (het juwelendoosje, de vilten broche, de sneeuwbol, ik blijf ze allemaal prachtig vinden). Een moederdagpicknick, ja. Op vrijdagmiddag om drie uur. Wanneer de gewone werkmens dus nog volop de deadlines voor het weekend tracht te halen. Bij thuiskomst 's avonds kreeg ik de volle lading van mijn zoon, omdat zíjn mama er dus niét was. Dank u wel school, om me voor Moederdag nog een schepje extra schuldgevoel te geven.


En dan, op zondagochtend. In bed blijven liggen tot je wordt geroepen. Wat voor mij, onvervalste ochtendmens, meer een opgave dan een cadeautje is (en het er voor mijn huisgenoten ook niet gemakkelijker op maakt). En natuurlijk apprecieer ik de pistoletjes en het versgeperste vruchtensap. Maar daarmee is de kous dan ook af, want 'wij doen niet mee met al dat commerciële gedoe'. Ha neen, doen wij daar niet aan mee? Waarom slaag ik er maar niet in om hem het verschil diets te maken tussen Moederdag en de opgedrongen koopzucht van pakweg Valentijn? Natuurlijk gaat het niet om de cadeautjes. Maar dat wil niet zeggen dat het soms fijn is om er eentje te krijgen. En ik hoef geen super-de-luxe espressomachine, geen dure verwenbon of geen iPhone (die heeft, stel je voor, een vriendin voor haar Moederdag gekregen), maar een pietepeuterig verwennerijtje. Bij wijze van appreciatie kan dat toch veel deugd doen (een bloemetje, een boek, mijn lievelingschocolaatjes, het is echt niet zo moeilijk om mij te paaien).


Om mijn donderwolkgezicht (ik kan mijn teleurstelling dan ook maar moeilijk verbergen) een beetje op te klaren, is hij nog een bloemetje gaan kopen. Een prachtig boeket, dat zeker, maar als het nu gewoon een ietsepietsie vroeger was gekomen...
Heb ik een cadeautje voor morgen? Natuurlijk. Niet om het er nog eens te wrijven. Zo flauw ben ik nu ook weer niet. Wel omdat hij een superpapa is en ik het gewoon fijn vind om dat met een kleine verrassing duidelijk te maken. Een verrassing waar hij -- ik verheug mij er zelf al op -- echt blij mee gaat zijn. En nee, we doen het er niet voor, maar als hij nu tot volgend jaar in mei onthoudt hoe leuk dat is...