Ons TV-rapport: 'Nonkel pater'

Print
Ons TV-rapport: 'Nonkel pater'

Foto: *

Met Nonkel pater brengt Woestijnvis in de stijl van Meneer doktoor verhalen tot leven over de vele Vlaamse mannen die in de jaren vijftig Congo gingen ‘beschaven’. Nonkel pater is traag: kort door de bocht uitgedrukt toont het een stel oude mannen die verhalen van weleer ophalen. Traag, maar de schoonheid van het programma maakt alles goed.

Een gezonde Vlaamse jongen van een jaar of 25 die een witte jurk aantrekt en voor lange tijd naar Congo gaat: in 1950 was het alledaags. Niet dat het evident was: die mannen waren voor tien jaar weg. Scheutist Jules (91) vertelde dat hij thuis afscheid nam van zijn moeder: ze wou hem niet uitwuiven langs de kade, één keer huilen vond ze wel genoeg. ‘Ik heb haar nooit meer teruggezien’, zei Jules. Pater Toon (86) vertelde dat zijn vader ‘een angine de poitrine’ had, adervernauwing. ‘Ik wist dat onze handdruk onze laatste was.’ Slikt u gerust even mee.

Niet dat Nonkel pater één portie ellende was: in die witte gewaden zaten blijkbaar heel veel anekdotes verstopt. ‘Plots moest ik een soutane met 33 knoopjes dragen’, zei Edgard (87). ‘Ik mocht in Roeselare niet meer over de vuilbakken springen.’ Diezelfde witte pater vertelde dat hij bijna zijn been verloor in een voetbalmatch tegen de scheutisten: ‘Ik zat elf maanden in de plaaster. Daar werd niet eens voor gefloten.’ Op de boot naar Congo worstelden sommige paters ook met de combinatie ‘lang kleed’ en ‘wc met pedalen’: ‘Er was er eentje die alles in z’n soutane had gevangen.’

Oude, bevlogen mannen die het ons nog één keer vertellen, vaak in een sappig dialect: ik word er een beetje week van. Vooral omdat het ónze geschiedenis is. Iets om te koesteren.