COLUMN. 'Witter dan melk bestaat niet. Witter dan mijn benen evenmin'

COLUMN. 'Witter dan melk bestaat niet. Witter dan mijn benen evenmin'

Foto: photoweb

Annelies Rutten ziet op tegen rokjesdag.

Oké, bekentenis: ik kan het nog niet. Stikjaloers ben ik zelfs, op de vrouwen die het wel doen. De eerste zonnestralen en hopla, hooguit nog wat haartjes verwijderen en laat ze dan maar zien. Zelf heb ik meer moeite met het verlaten van de veilige cocon van de opake panty. Dus neem ik vooralsnog even mijn toevlucht tot de lange broek, weliswaar dan met sandalen (én gelakte nagels, ook dat kan weer beginnen, maar dat vind ik juist leuk). Of, als ik echt een rokje aan wil, tot modeafknapper nummer één (zeker sinds figuurcorrigerend ondergoed zo ingenieus heruitgevonden is, dat wíl je gewoon dragen nu): de huidkleurige -- om het nog zoveel plastischer vleeskleurige niet te gebruiken -- nylonkous. Ik weet: die kousen, het is ten zeerste discutabel, maar ik kan nog even niet anders nu. Melkwit. Dat is het woord dat in literaire werken gebruikt zou worden. Hoewel het wat cliché zou zijn natuurlijk. Maar wel de nagel op de kop. Witter dan melk bestaat immers niet. Witter dan mijn benen evenmin. En ik heb al geen al te beste relatie met wat zich tussen knie en enkel bevindt. Haarscherp haal ik me in de lagere school nog het gegniffel van twee meisjes voor de geest. Wijzend.

Fluisterend, maar toch nog luid genoeg om het te kunnen horen. 'Kijk wat een dikke kuiten.' Niet dat het traumatisch was, zo zielig ben ik nu ook weer niet, maar dat die herinnering in deze tijd van 't jaar een extra drempel vormt, valt te begrijpen, toch? (Ze hadden een punt trouwens, die meisjes. Niet dat ik de persoon ben die overdreven over haar lijf zit te zeuren, maar een mens moet zichzelf een beetje kennen: zelfs sporten vermag weinig, als ik Flair-gewijs mijn lichaamsdelen zou moeten quoteren, mijn kuiten zouden niet meedoen in de eerste helft.)


En zo blijft het dus elk jaar weer een heikel punt. Rokjesdag. Maar ik weet: het komt wel goed. Ze steekt nog maar net de kop op, de lente. Gun me nog wat tijd, gewoon. En een stel kousen. Zeker van op afstand scheelt dat toch een pak. En als je het juiste merk kiest, is het echt zo erg niet, hoor. Mag ik dus, nog even?