COLUMN. 'Ontkennen is zinloos. Lentefeest wordt herfstfeest'

COLUMN. 'Ontkennen is zinloos. Lentefeest wordt herfstfeest'

Foto: photoweb

Annelies Rutten geeft een lentefeest.

En na het weekend, dan zou het flink zachter worden. Dat stemmetje van die nieuwslezer. Beseft hij wel wat hij zegt? Voorwaardelijke wijs nog weliswaar, maar ná het weekend, dat is te laat mijnheer. Argeloos uitgesproken woorden waarmee onze laatste hoop finaal aan diggelen wordt geslagen. Want hoop hebben we gekoesterd. Lang. Met elke koude dag zelfs meer. Hebben we niet zo vaak geluk? En hoe langer het slecht blijft, hoe meer kans op mooi weer voor ons. Dat soort logica, die natuurlijk nergens op slaat (van dezelfde orde als: 'Een zomer zoals vorig jaar is dit jaar echt onmogelijk, dus boek maar die vakantie aan de kust'), maar waar we desalniettemin toch vrolijk en massaal in blijven geloven. Tot het bewuste nieuwsbericht dus. De neus op de feiten. Nog langer ontkennen is zinloos. Lentefeest wordt herfstfeest. Zo relatief natuurlijk, maar ook zo moeilijk om te accepteren (het níét perfecte scenario, voor perfectionisten altijd moeilijk te verduren).

Want zo'n feest, dat geeft een mens niet vaak. En nadat we, mee wegens gebrek aan ritueel, al het geboortefeest en het zesjarigenfeest hebben geskipt, is dit wel het moment waarop het moet gebeuren. In het hoofd geprojecteerde taferelen dus, van lange tafels vol zomerse gerechten in een zonovergoten tuin; van zwierige (vers aangeschafte?) zomerjurken en sandalen; van zonnestralen in een plateau vol sprankelende cavaglazen; van keuvelende mensen in het gras; van moeders die er slechts node in slagen hun op spelen beluste kinderen van een lek zonnemelk te voorzien (uitkijken met die nieuwe zomerjurken!), van zomers vertier, dat in de meimaand niet geheel misplaatst is, toch? Maar waar desondanks, met de woorden van de nieuwslezer als waren het zwarte borstelstreken, wel genadeloos een streep door wordt getrokken.


Het is de hele dag droog gebleven. Daar is een mens al blij mee dan. En iedereen was er. En spelen en dansen, dat verwarmt het lijf van binnenuit. Dus komt ze, the day after (waar is dat ochtendhumeur?) met stralende glimlach de trap afgewalst. Een knuffel zowaar. 'Het was fantastisch, mijn herfstfeest.' Het wás ook fantastisch. Dus een knuffel terug. Maar stiekem ben ik toch blij dat ook díé dag de zon zich niet laat zien.