COLUMN. 'Weet zij veel, dat wat ze nu wil niet per se is wat ze over enkele jaren zal willen'

COLUMN. 'Weet zij veel, dat wat ze nu wil niet per se is wat ze over enkele jaren zal willen'

Foto: photoweb

De dochter van Annelies Rutten verkiest een keukenrobot boven een fiets of een computer.

Hij staat er. En hij staat er goed. Kobaltblauw. Haar keus was eigenlijk op ijsblauw gevallen, maar de wachttijd van nog eens drie weken, die was er echt te veel aan. Maar dat er van mijn kant niet de minste, ook maar de zachtste, druk is geweest: laat daar vooral geen misverstanden over bestaan. Integendeel zelfs. Hoe vaak ben ik erover begonnen? 'Weet je het zeker?' En: 'Het is wel erg veel geld.' Tientallen keren. 'Wat denk je van een fiets? Een computer? Een camera? Een Wii?' (Nog steeds niet in huis, en stiekem vind ik dat wel jammer, heb bij vrienden al op mijn tanden moeten bijten om de aperitieftafel niet te verlaten om de kinderen te vervoegen bij een spelletje Just Dance 3, alsof ze me natuurlijk zouden láten meedoen...)


Maar op de duur, het wit van haar ogen net iets te veel gezien om er nog tegen in te gaan. 'Het is mijn geld.' Het is haar geld, ja. Door de mensen die haar graag zien (veel te gul) geschonken op dat grote feest. Of: 'Als ik dat nu wil.' Als ze dat nu wil, ja. Weet zij veel, dat wat ze nu wil niet per se is wat ze over enkele jaren -- wat zeg ik, volgend jaar misschien al -- zal willen. Dat het switchen van interesses een van de hoofdkenmerken is van tienermeisjes. Dat, met andere woorden, wie vandaag graag kookt en in vervoering raakt van de perfecte cupcake, dat niet noodzakelijk morgen ook nog doet. Maar geen lievemoederen hielp eraan. En dus heb ik haar (in de auto nog een laatste keer: 'Je weet het zeker, hé?') maar naar de kookwinkel gebracht. Alwaar ze, met ogen vol vreugde en verwachting, een indrukwekkend stapeltje 50 eurobriefjes inruilde voor die langverwachte keukenrobot. Die ze nu koestert en leert kennen als ware het haar nieuwste BFF (best friend forever, voor wie geen aan Disney Channel verslingerde kinderen heeft). Ze bracht zelfs -- ik doe het haar niet na -- het geduld op om de hele handleiding te lezen.


Een heerlijk ding is het, daar ben ik intussen (ook) achter. En, voorlopig moet ik het nog vragen voor ik eraan mag komen, maar als ze over afzienbare tijd echt haar belangstelling verliest (best friend forever blijkt soms een relatief begrip), 't schijnt dat je die dingen voor 't leven hebt. Ik ken iemand die hem desgevallend wel enkele jaren in bewaring zal nemen. Slimme keus, zeg. Van mijn dochter.