FOTOSPECIAL. Bescheiden rijhuis wordt ruime en groene oase

Ontwaken in het groen, tafelen met zicht op hoge bomen, je groene vingers botvieren... wie denkt dat die geneugten het privilegie zijn van de 'boerenbuiten', moet eens langsgaan bij Ellen en Wouter en hun kinderen. Met de hulp van Ellens vader, architect Johan Rutgeerts, transformeerden zij een gesloten arbeiderhuisje tot een ruime, open en praktische woning, waarin binnen en buiten vlot in elkaar overvloeien.
Print

Fietsenstalling op maat
Opvallend praktisch alweer: de fietsenstalling, een metalen constructie voor het nieuwe gedeelte van het huis. 'Een garage hebben wij niet nodig', vertelt Wouter, 'want we hebben geen auto. We hadden geen zin om onze fietsen in de gang te moeten zetten, zoals je meestal ziet bij rijhuizen. Omdat we toch bijbouwden, was het een uitgelezen kans om deze stalling te voorzien. Ze is volledig maatwerk en ik overdrijf niet als ik zeg dat dit de duurste kamer van ons huis is geworden. Maar het was het waard, onze fietsen zijn tenslotte ons belangrijkste vervoermiddel.'Foto: yvan de saedeleer

Een bescheiden rijhuis in een al even bescheiden Gentse volksbuurt. Zo zou je het huis van Ellen en Wouter kunnen beschrijven. Als je niet goed kijkt tenminste, want de met larikshout beklede gevel van de bijbouw houdt de belofte in van smaak en inventiviteit. Terecht: achter de gevel van de arbeiderswoning openbaart zich een oase van licht, ruimte, rust en groen.

Ellen en Wouter vonden dit huis na een intensieve zoektocht van een half jaar. Die zoektocht verliep –zoals bij de meeste jonge stellen– eerder teleurstellend. 'Ik had me er al bij neergelegd dat het een compromis zou worden', vertelt Ellen. 'Een rustige ligging, veel licht én een tuin, het leek voor ons budget niet haalbaar. Vooral omdat ik als rasecht stadskind niet wilde uitwijken naar een deelgemeente.'

Gelukkig, achteraf gezien, was Wouter niet tot veel toegevingen bereid. 'We bleven dus zoeken en stootten toen hierop: gelegen op fietsafstand van het stadscentrum –het grootste deel van het traject langs het water– en de achtertuin uitgevend op een park. Voor mij was dat genoeg om 'ja' te zeggen, nog voor ik het huis goed en wel had gezien.'
Het huis zelf was nochtans verre van indrukwekkend. 'Een afgeleefde arbeiderswoning van 100 jaar oud, met een scheve trap en elektrische leidingen los op de muren. Maar het potentieel was er. En, belangrijk: de aanpalende lap grond die erbij hoorde, was bouwgrond, zodat we konden uitbreiden. Ons plan was om eerst te sparen en dan pas te verbouwen. In afwachting zouden we enkel een groot raam steken in de achtergevel, om meer contact te hebben met de tuin.'

Maar dat was gerekend buiten Ellens vader, die architect is. 'Hij zag dat absoluut niet zitten. Het zou volgens hem een peperduur raam worden, dat toch snel zou moeten wijken voor het betere werk.' En dus sloeg Ellens vader aan het tekenen. Van het gesloten huisje zou hij een open, lichte, luchtige en ruime woning maken –er kwam maar liefst 110 vierkante meter bewoonbare oppervlakte bij en door de trap te verplaatsen werd nog eens extra plaats vrijgemaakt. Om de verbouwing budgetvriendelijk te houden, deden Ellen en Wouter heel veel zelf, met de hulp van familie en vrienden.

Tips van de bewoners
- Laat je niet teveel beperken door je budget. Men is snel geneigd om budgettaire redenen op de rem te gaan staan, maar het is beter de zaken ineens goed aan te pakken. Bovendien zit er altijd wat tijd tussen aankoop en effectieve start van je verbouwing, waardoor je je budget weer wat kan opkrikken.

- Een toevallige maar heel leuke ontdekking was het bamboeparket. Niet veel duurder dan ander parket, maar zoveel mooier.

- Sinds 2010 hebben wij zonnepanelen op het dak. Tegelijk schroefden we ons verbruik terug, zodat we nu meer elektriciteit opwekken dan we verbruiken. En dat was precies onze bedoeling.

 

Niet te missen