'Soms denk ik: was ik maar bij die klap gestorven'

Print
TESSENDERLO - 'Mijn auto is plots beginnen te slippen. Ik reed te snel, maar ik was zeker niet aan het racen. Ik heb plots de controle verloren door het natte wegdek. Het was, echt waar, een ongeluk.' Dat zegt de chauffeur die afgelopen vrijdag de aanrijding veroorzaakte in Tessenderlo waarbij een jonge vader om het leven kwam. 'Dit heb ik nooit gewild. Ik ben er kapot van.'

De 24-jarige man uit Diest die ons even te woord wil staan, is een wrak. Pas gistermiddag werd hij ontslagen uit het ziekenhuis. Ook hij moest na het ongeval opgenomen worden, met twee barsten in zijn ruggenwervel. Hij heeft pijn, hij kan amper stappen en zal twee maanden moeten revalideren. 'Maar ik kan alleen maar denken aan de familie van de man die is gestorven', snikt Y.B. 'Sinds vrijdag krijg ik geen hap meer door mijn keel. Dit had niet moeten gebeuren.'

Langzaam vertelt hij hoe het ongeval vrijdag volgens hem is gebeurd. 'Ik was helemaal niet gehaast. Ik was in Meerhout gaan winkelen en ik was op de terugweg naar huis. Ik was opgetogen omdat ik wist dat mijn oudere broer thuis zou zijn. In de bocht op de Sparrenweg is het plots fout gegaan. Ik reed 84 kilometer per uur. Dat weet ik, omdat mijn cruise control opstond. Het had geregend, en plots begon mijn auto daar te slippen.'

De rest van het verhaal tekent uit hij op een velletje papier. 'Ik voelde hoe de achterkant van mijn auto naar voor schoof en hoe ik naar de rechterkant van de baan gleed. Ik zou in een weide belanden. Ik wist dat ik niet mocht remmen. Zoals ik geleerd heb, heb ik gas gegeven om weer grip op de weg te krijgen, en ik heb tegengestuurd. Dat lukte, maar mijn auto schoof nu naar links, het andere rijvak op. Pas op het laatste moment zag ik die tegenligger.'

De klap was enorm. 'Ik heb na het ongeval nog geprobeerd om hulp te bieden, maar dat mocht niet van de ambulanciers. Ik was in shock.'

Zijn vader: 'Tien minuten na het ongeval was ik ter plaatse. Die baan lag echt glad, een spiegel bijna.'

Geen straatracer

Y.B. is formeel: hij was niet aan het straatracen. Er was geen andere auto bij betrokken. Een getuige vertelde nochtans aan de politie hoe hij drie kilometer voor het ongeval door Y.B. werd voorbijgestoken. 'Ik reed achter een Mini Cooper, die een hoge snelheid haalde. Maar zelfs op een helling stak hij vlot enkele auto's voorbij. Dat was me te gek, en ik heb mijn snelheid geminderd. Dat ik later een rotonde langs links zou zijn opgereden, wat sommige getuigen denken, is niet waar. Dat was ik niet.'

Volgens een gerechtsexpert reed Y.B. bij het ongeval 105 kilometer per uur. Dat weet de expert, omdat de snelheidsmeter op dat getal geblokkeerd stond. 'Ik reed 84 per uur, echt', zegt Y.B. 'Geen excuses, dat is te snel. (De toegelaten snelheid is er 70 kilometer per uur, nvdr.) Maar ik ben geen racer. Ik gaf gas, om grip te krijgen. Haalde ik daardoor die snelheid? Ik weet het niet. Het gebeurde allemaal op twee, drie seconden tijd.'

Monster

'Op internetfora krijg ik de meest grove verwensingen naar het hoofd geslingerd. Dat ik een doodrijder ben. Een monster, een moordenaar. (Weent luid) Maar dit was echt een ongeval. Het ergste is: ik begrijp al die mensen. Als ik over zo'n ongeval zou lezen, zou ik dat ook denken. Maar ik ga in mijn eigen dorp, waar iedereen me kent, toch zo'n toeren niet uithalen?'

'Op het internet word ik afgeschreven als het stereotype van de onbezonnen hardrijder. Maar dat ben ik niet. Ik reed met een eenvoudige Renault Clio. Geen uitgebouwd model: ik had alleen de spiegels aangepast. Sinds ik mijn rijbewijs behaalde, ben ik één keer geflitst: een boete van 60 euro. Ik was trots omdat ik in al die tijd nog nooit een ongeval had gehad. Ik had niet gedronken, en ik had geen drugs genomen. De politie heeft dat laatste wel vier keer gecontroleerd.'

'Door al die reacties ben ik bang geworden. In het ziekenhuis had ik schrik dat iemand mijn kamer zou binnenstormen. Soms denk ik: was ik maar bij die klap gestorven.'

Weduwe

Toch zijn de gedachten van Y.B. en zijn ouders bij de familie van de verongelukte Wesley Bekkers (28) en zijn weduwe. 'We hebben aan de politie gevraagd of ze aan die vrouw wilden vragen of ze contact met ons wil', zeggen de ouders van Y.B. 'Nu natuurlijk niet, maar binnen enkele maanden. Om ons medeleven te betuigen. We willen niet dat ze later denken dat we nooit iets van ons hebben laten horen.'

Y.B. knikt. 'In het ziekenhuis heb ik daar ook de hele tijd aan zitten denken. Ik wil graag iets zeggen aan haar. Zodat ze toch iets meer zou weten. Maar nu weet ik nog niet wat ik haar moet vertellen. Dat haar man gestorven is bij een ongeval? Is dat het?'

Immo in de regio

Auto's in de kijker

Jobs in de regio