Journalist Herman De Wit halve eeuw in dienst van deze krant

‘Drama’s met kinderen, daar wen je nooit aan’

Print

Herman De Wit: ‘Ik hanteerde altijd een strenge deontologie’. Foto: hls

HERDERSEM -

Hij is 70 jaar en officieel al een tijd met pensioen maar van stilzitten is geen sprake. Na 50 jaar journalistieke inzet voor deze krant gaat Herman De Wit nog dagelijks op zoek naar het nieuws. ‘Hij is als het ware getrouwd met de krant’, zegt zijn echtgenote Suzanne.

‘Het was Louis De Lentdecker, een van Vlaanderens bekendste gerechtsjournalisten die me een halve eeuw geleden binnenhaalde bij Het Nieuwsblad’, vertelt Herman De Wit. ‘Ik was toen vertegenwoordiger in de confiseriezaak van mijn vader. Omdat ik elke dag op de baan was en nieuws hoorde van veel mensen die ik ontmoette, had ik al enkele keren tips gegeven aan de krant. Toen Louis in korte tijd twee belangrijke nieuwsitems had gemist, contacteerde hij me met de boodschap: Herman gij moet bij ons komen werken.’

‘Na twee jaar stage onder zijn hoede werd ik zelf fotograaf-journalist met specialisatie rechtszaken en faits-divers’, zo gaat Herman verder. ‘Ik huldigde de principes die Louis ooit zelf publiceerde: Journalistiek is de gave van opmerken, zien, horen en weergeven maar beter, rapper en anders dan de anderen. Ik hanteerde daarbij altijd een strenge deontologie.’

Hilde Pauwels, gepensioneerd substituut bij het gerecht van Dendermonde, werkte jarenlang samen met Herman De Wit. ‘Hij is voor mij een voorbeeld van hoe een echte journalist moet zijn: gedreven maar met met respect voor de mensen die hij contacteert’, vertelt ze.

‘Er is altijd een groot wederzijds vertrouwen en respect geweest tussen onze diensten en Herman De Wit. Als we omwille van het belang van het onderzoek vroegen om een bepaald detail nog even uit de pers te houden, respecteerde hij dat.’

Ook bij politie, brandweer en hulpdiensten in de regio is Herman De Wit al jaren een bekend figuur. Bij een ongeluk, brand of incident is hij nooit veraf. ‘Ik heb veel erge zaken meegemaakt’, getuigt De Wit. ‘Je raakt er een beetje aan gewend maar nooit als kinderen het slachtoffer zijn.’

‘Zo denk ik nog vaak aan de machteloosheid van een familievader in Dendermonde toen diens huis afbrandde in januari 2004 en zijn driejarig dochtertje ondanks alle pogingen niet kon worden gered. Of aan het hotel in Aalst waar begin 1999 de lijkjes werden buitengedragen van een baby en een achtjarig jongetje die door hun ouders waren vermoord. Ik zie ook nog de paniek van tientallen werknemers die in 1979 voor hun leven renden nadat een felle brand ontstond in een confectiebedrijf in Geraardsbergen.’

Herman bladerde met ons door honderden knipsels van andere feiten die hij in de loop der jaren meemaakte: van de ramp met de veerboot Herald of Free Enterprise tot de gasramp op de Spaanse camping Los Alfaques waar zeven streekgenoten de dood vonden.

‘Gelukkig was ik ook getuige van luchtiger zaken’, vertelt de jubilaris. ‘In het fusiejaar 1976 droeg pastoor Mussche in de Herdersemse dorpskerk zijn dorp op een ludieke manier ten grave. Alle gelovigen kregen toen in de mis een troostend bierbonnetje. Ook de rechtszaak van begin jaren negentig tegen een man uit Wichelen herinner ik me nog goed.’

‘Die man haalde 's nachts geregeld paarden van de weide of uit de stal en reed er dan een hele nacht mee rond om nadien de bezwete en afgepeigerde dieren terug te brengen. De beschuldigde kwam met de fiets naar zijn proces in Dendermonde en vroeg er een kennis om voor zijn tweewieler te zorgen tot hij ooit weer uit den bak zou komen. Tot zijn eigen verbazing mocht hij met de fiets naar huis. Hij dankte ontroerd de rechter én zijn verdediger: Jef Vermassen.'

Immo in de regio

Auto's in de kijker

Jobs in de regio