LESLEY-ANN POPPE Mediafenomeen is klaar voor het serieuze werk

‘Mik op de maan, dan kom je wel tussen de sterren uit’

Print

Lesley-Ann Poppe: ‘Ik had nog maar mijn haar geverfd of de wereld veranderde. Nooit eerder was ik voor bimbo of dom versleten en plots gebeurde dat wel.’ Foto: Pol De Wilde - VUM

Ze heeft een universiteitsdiploma, leidt vier scholen en toch is ze voor velen nog altijd dé bimbo van Vlaanderen. ‘Kan ik het helpen dat mensen redeneren van het is blond en heeft grote borsten, dus het zal ook wel dom zijn?’, zegt Lesley-Ann Poppe (33). ‘Ik maak me er niet druk over, uiteindelijk zal iedereen wel begrijpen dat ik kwaliteit lever. Mijn bezoek aan Pamela Anderson is slechts een eerste stap.’

Haar uitzicht op het Antwerpse stadspark is adembenemend, onder haar zwart­leren bank staan een paar a-glamoureuze pantoffeltjes en in de hoek van haar hagelwitte kamer prijkt een joekel van een power plate naast een hoop speelgoed van zoontje Benjamin. En toch is het niet daarvan dat we opkijken, wel van de vrouw des huizes zelf. Om maar meteen alle gemonkel genre ‘minirokjes’ en ‘decolletés’ voor te zijn: Lesley-Ann Poppe doet de deur open in een... schooluniform.

‘Dit is mijn werkkledij. Ik ben net terug van de school en ik wou nog iets anders aantrekken, maar toen belden jullie al aan. Het is behoorlijk uitzonderlijk dat je mij zo ziet. Deze kleren horen bij mijn werk, want thuis draag ik haast nooit een broek. Ik hou nu eenmaal van vrouwelijkheid.’

Je runt scholen waar beauty-, wellness- en media- opleidingen worden gegeven. Waarom zie je er daar zo stijfjes uit?

‘Op school gelden uniform­regels. Iedereen moet een katoenen hemd dragen met mouwen en kraag. Ook een zwarte broek en dito schoenen zijn verplicht. Geen luchtige topjes, ook al is het buiten dertig graden. Gezien ik die regel opleg, moet ik het voorbeeld geven en kan ik maar moeilijk in mini jupe verschijnen. Ik vind dat er op een school een zekere sérieux moet heersen. In een bank wil je toch ook niet geholpen worden door een vrouw met een decolleté tot op haar navel?’

Het is uitzonderlijk dat we bij een BV thuis worden uitgenodigd. Voelt dit niet aan als een inbreuk op je privacy?

‘Ik voel me thuis het meest op mijn gemak, want op café wordt er nogal naar me gestaard. (lacht) Op zich is dat niet erg, want het zijn tenslotte de mensen die mijn boeken kopen, maar een deftig gesprek kun je daar met mij niet voeren.’

Zou je een realityreeks rond jezelf zien zitten?

No way. Ik scherm mijn gezin zorgvuldig af. Ik stel me erg kwetsbaar op en iedereen heeft een mening over mij. Het zou niet eerlijk zijn mijn man en zoontje daarbij te betrekken. Mijn man zit niet op media-aandacht te wachten en mijn zoontje is nog maar vijf en te jong om zelf te kiezen. Als hij op z’n 18de een fotoshoot wil doen, dan is dat zijn keuze. Trouwens, ik heb jullie bij mij thuis laten komen, maar ik zou nooit in mijn school afspreken. Die hou ik volledig gescheiden van de mediafiguur die ik ben.’

Wat ons opviel, was dat we rechtstreeks met jou konden afspreken. Er zat geen manager tussen.

‘Doe mij maar KIS. Keep It Simple. Ik heb wel een manager, want die is onontbeerlijk als je aan tv-projecten werkt waarbij je op bezoek gaat bij sterren als Pamela Anderson. Tegelijk is hij ook de man die in mijn plaats nee zegt, want daar heb ik het lastig mee. Hij moet er eveneens voor zorgen dat ik iets overhoud aan bijvoorbeeld een acte de présence, want ik vind het moeilijk om geld voor iets te vragen.’

Ben je té toegeeflijk?

‘Te enthousiast. Mijn manager behoedt me voor fouten. Ik kreeg pas nog een aanbod om in de film The miracle of life te spelen ( een horrorkomedie van Yves Sondermeier, nvdr.). Ze wilden me voor de rol van kinky verpleegster en mijn eerste reactie was hé, dat wordt dikke lol, daar gaan we voor! Nog voor bij mij het belletje gaat rinkelen van Lesley-Ann, da’s zó fout, heeft mijn manager me al gewaarschuwd. Kijk, als je bij wereldsterren over de vloer wilt komen, is het niet zo’n goed idee dat ze je kunnen googlen op kinky verpleegster.’

Je stond wel in Playboy...

‘Playboy is een instituut en heeft een degelijk imago. Het is geen toeval dat celebrity’s als Cindy Crawford of Kate Moss in Playboy hebben gestaan. Die foto’s zijn toch stijlvol? Veel bikinishoots zijn een stuk vulgairder dan wat er in Playboy staat. Tegelijk moet je met Playboy ook een beetje geluk hebben. Er zijn 35.000 exemplaren van ‘mijn’ nummer gedrukt en die dingen waren in een zucht de deur uit. Het meisje voor mij, de Nederlandse Stacey Rookhuizen, had minder geluk. Haar Playboy verkocht voor geen meter en er verschenen zelfs artikels met als titel Niemand wil Stacey naakt zien. Da’s pas een deuk in je carrière.’

Dat probleem heb jij niet, want alles lukt jou tegenwoordig. Ben je een zondagskind?

‘Ik heb ook wel kleine tegenslagen gekend in mijn leven, maar het hangt ervan af hoe je ermee omgaat. Ik concentreer me op de goede dingen, de slechte vergeet ik binnen de tien minuten. Het leven is geen generale repetitie, hé. Je moet van elke dag genieten. Sommige mensen zijn slechtgezind als ze een verkeersboete krijgen of hun trein missen. Ik ben daar niet mee bezig. Ik ben maar moeilijk uit mijn humeur te krijgen. Behalve met muggen. Grr, dat gezoem ’s nachts om je oren.’ ( lacht )

Had je een gelukkige jeugd?

‘Zeer. Ik kon prima overweg met mijn twee zussen en we zijn nog altijd erg close. Ik was wel de oudste en dat betekende dat ik voor hen alle deuren moest openen. Ik heb keilang moeten zeuren om gaatjes in mijn oren te mogen maken, maar mijn drie jaar jongere zus kreeg ze meteen.’

Was je als tiener al het meisje van wie alle jongens wakker lagen?

‘Welnee, ik zat op Onze-Lieve-Vrouw Presentatie, een meisjesschool. Er waren gewoon geen jongens! Bovendien volgde ik de Latijnse en dan ben je per definitie niet het zwaarste geval van de bende. Mijn mama kwam me ook elke dag met de auto afhalen aan de school, we mochten niet met de bus of de fiets gaan.’

Straks moeten we jou nog bij de seuten indelen?

‘Wat is een seut? Als je geen drugs neemt, niet drinkt en niet achter de jongens aanzit? Tja, misschien was ik dan wel een seut.’ (schatert)

Je hebt een zoontje van vijf. Komen er nog kinderen?

‘Voorlopig niet. Een kind is niet iets wat je erbij neemt als je een half uurtje tijd hebt. Nu is mijn leven even te druk. Ik probeer Benjamin maximale aandacht te geven, want ik wil niet dat hij over vijftien jaar bij een psychiater zit te klagen dat zijn mama hem heeft verwaarloosd.’

Stel dat je nog een dochter krijgt en die staat op d’r achttiende plots voor je met: mama, ik wil een borstvergroting.

‘Dan zal ik haar aanraden daar eerst eens diep over na te denken en alvast te beginnen sparen. Maar uiteindelijk zou ik de beslissing aan haar laten. Ik heb daar in wezen niets tegen, maar soms zie ik toch vrouwen die iets hebben laten corrigeren terwijl ze dat helemaal niet nodig hadden. Maar wie ben ik om daarover te oordelen? En of ik het zelf zou overwegen? Als ik daar over 10 of 20 jaar de behoefte aan voel... Wie weet.’

Lesley-Ann Poppe is je echte naam. Nooit overwogen een schuilnaam te nemen?

‘Hoe kon ik weten dat ik ooit bekend zou worden? Hád ik het zien aankomen, dan had ik zeker een artiestennaam gekozen om de Lesley-Ann uit de media duidelijk te scheiden van de zakelijke.’

Heb je daar spijt van?

‘Spijt, daar doe ik niet aan. Gevoelens van spijt en schuld hebben geen enkele zin. Je kunt het toch niet terugdraaien.’

Maar je zit bij een groot deel van het publiek nu wel opgescheept met het imago van een dom blondje.

‘Als mensen met vooroordelen worstelen en fysieke kenmerken associëren met intelligentie dan is dat hún probleem. Ik kan me daar druk over maken of wanhopig proberen het tegendeel te bewijzen, het helpt nauwelijks. Sommigen zitten nu eenmaal vast in de redenering van blond is dom.’

En zeggen dat je van nature niet eens blond bent...

‘... maar een brunette. (lacht) Ik was 24 en ik had plots zin in blond haar. Eerder was ik zwart, rood en bruin geweest, dus waarom niet eens blond? Ik had nog maar mijn haar geverfd of de wereld veranderde. Nooit eerder was ik voor bimbo of dom versleten en plots gebeurde dat wel. Te gek: er staat een andere kleur haar op je hoofd en plots moet je bewijzen dat er verstand onder je hersenpan zit.’

Je had toch weer van kleur kunnen veranderen?

(Ondeugend) ‘Er zit een gezonde rebel in mij. Net als een zalm zwem ik graag tegen de stroom in. Ik kies nooit de makkelijkste, wel de juiste weg. Je moet altijd op de maan mikken en dan kom je wel ergens tussen de sterren uit.’

Heb je in het begin dat blondjesimago dan toch uitgespeeld om de aandacht te trekken?

‘Ik denk niet dat ik met mijn intelligentie of gebrek daaraan heb geprobeerd in de kijker te komen. Alles draaide rond mijn fysiek. Ik heb daar ook niet bij stilgestaan, het was tenslotte maar Komen eten, hé. Ik dacht werkelijk dat mijn BV-schap slechts een week zou duren en dat niemand me daarna nog zou zien staan.’ (denkt na)

‘Soms gebeuren dingen. Zomaar. Er zat echt geen plan achter. Was dat wel zo, dan had ik het allang als opleiding aangeboden. Daar zou ik pas geld mee kunnen verdienen! Ik zie het al: hoe word ik BV? (lacht) Pas op, in onze mediaopleiding bieden we zoiets dus niét aan. Wij zijn geen showbizzschool, we geven serieuze cursussen, genre fotografie, camera, montage...’

Maar nu moet je toch een plan hebben?

‘Ik heb een cadeau met een grote strik er omheen gekregen en nu is het aan mij om er iets van te maken. Vandaar dat ik mij in de toekomst wil concentreren op de dingen waar ik sterk in ben: beauty en voeding. Dat wil zeggen dat ik geen belachelijke dingen meer doe, geen half werk aflever en dat ik voor mezelf zorg. Ik moet goed op mijn voeding letten want ik ben niet het type vrouw dan zomaar een maatje 36 heeft, ik moet er aan werken.’

Je bent net terug uit Los Angeles waar je een programma rond mooi zijn en voeding hebt opgenomen met Pamela Anderson. Ligt jouw toekomst in LA?

‘Nee, Los Angeles is me te groot, te oppervlakkig. Ik hou van Europa. Mensen hebben hier tenminste diepgang. In LA ben je alle dagen iemands anders beste vriendin maar hier heb ik mijn echte goede vriendinnen met wie ik een serieus gesprek kan voeren en over het leven kan filosoferen.’

Laten we dat dan maar eens doen. Waarin geloof jij?

‘In de goedheid van de mensen. Margaret Thatcher zei het al: laat geen negatieve gedachten toe. Haat en woede maken je leeg, je hebt er niets aan. Kijk, je gedachten worden je daden, je daden worden je gewoonten, gewoonten vormen je karakter en je karakter is wat je bent en bereikt in het leven. Het is van het grootste belang je niet te laten afleiden door tegenslagen.’

Lig je dan nooit ergens wakker van?

‘Toch wel. Een van mijn beste vriendinnen heeft na jaren gebroken met haar man. Dat trek ik me wel aan.’

Al eens gedacht: mijn man heeft nu een sexy Lesley-Ann, maar over twintig jaar verlaat hij mij misschien voor een jongere, blondere en sexier vrouw?

‘Dat is niet aan de orde. Allez... dat hoop ik toch. (lacht) Maar als dat gebeurt, dan moet ik toch blij zijn van hem af te zijn?’

Je bent wel erg nuchter. Heb je vanuit die nuchtere redenering ook het geld dat je aan Playboy hebt verdiend op een rekening voor je zoon gezet?

‘Ja, alles wat ik doe is voor mijn zoon, ik ging met die centen (contractueel mag ze niet zeggen hoeveel, nvdr.) sowieso niets doen. Ik ben niet het type dat gaat feesten of er een fortuin doorjaagt aan dure reizen. Mij zul je maar zelden zien op BV-feestjes. Oké, ik ga wel eens naar een première, maar om middernacht ben ik diegene die naar huis wil. Hela, ik moet er ’s anderdaags om zeven uur uit om te werken!’

Vraag je wel eens aan je man: is mijn rok niet te kort?

‘Wij overleggen vaak en praten zeker twee uur per dag met elkaar. Hij is de eerste om mijn tomeloze enthousiasme te temperen. Met ons groepje BABE waren we even van plan Cheer you up in the pin-up club te coveren. Na drie glazen champagne leek me dat een keigoed idee, maar dan is daar mijn man Benjamin die met zijn ogen rolt en me met beide voeten terug op aarde brengt.’

Komaan, om het definitief af te leren: ken je een domme blondjesmop?

(Schatert) ‘Een dom blondje doet alles verkeerd op het werk en haar baas roept: genoeg, je hoeft maandag niet meer te komen. Waarop het domme blondje juicht: joepie, lang weekend! Tot dinsdag!

Niet te missen