Olympisch talent van bij ons ‘Je leeft van de ene Olympische Spelen naar de volgende’

Print

In de jaren ‘80 was Godfried Dejonckheere een fenomeen in de Belgische atletiek. Foto:

Roeselare/Hollebeke -

De 27ste Olympische Zomerspelen in Londen zijn volop aan de gang. Voor sporters zijn de Spelen het allerhoogste: elke atleet droomt ervan om ooit aan die hoogmis van de sport te mogen deelnemen. Uw krant spreekt deze zomer elke dinsdag met een sporter uit onze regio voor wie die droom werkelijkheid is geworden. Vandaag: snelwandelaar Godfried Dejonckheere

Hij werd geboren in Roeselare, groeide op in Zuid-Afrika en leerde de wereld kennen tijdens het snelwandelen op de Olympische Spelen. In Montréal '76, Seoul '88 en Barcelona '92 verdedigde Godfried Dejonckheere de Belgische kleuren.

De naam Godfried Dejonckheere doet vandaag nog nauwelijks een belletje rinkelen. Toch was hij in de jaren tachtig één van de uithangborden van de Belgische atletiek. Maar liefst drie Olympische Spelen maakte hij mee. Twee keer kreeg hij de Gouden Spike, de hoogste onderscheiding voor een Belgische atleet. 28 keer was hij Belgisch kampioen snelwandelen.

De 60-jarige snelwandelaar woont vandaag in het rustige Hollebeke bij Ieper, maar hij straalt nog steeds dezelfde passie uit als twintig jaar geleden toen hij als 40-jarige voor het laatst een olympische 50 kilometer wandelde. De Belgische records op de 50 en 30 kilometer snelwandelen staan nog steeds op zijn naam. ‘Iedereen kan deelnemen aan de Olympische Spelen. Het is vooral een kwestie van volharden in de training’, zegt hij.

Apartheid

Dat Godfried uitgroeide tot een atleet met een indrukwekkend palmares, heeft hij te danken aan die volharding. Als tienjarige verhuisde hij met zijn ouders van Roeselare naar Zuid-Afrika. Om er te boeren. Elke dag liep hij vele kilometers te voet naar school en na de les hielp hij op het land.

Toen bleek dat hij aanleg had voor het snelwandelen, zette hij alles op alles om de Olympische Spelen te halen. ‘Door de apartheid werd Zuid-Afrika geweerd van de Spelen tot ‘92’, zegt Godfried. Dus liet hij zijn familie achter om in België te trainen. Hij is nooit professioneel atleet geweest en moest trainen als het kon. ‘Ik stond om 5 uur op om twee uur te kunnen trainen voor ik naar mijn werk ging. 's Avonds trainde ik nog een keer.'

De Spelen beheersten zijn leven. ‘Je leeft van Olympische Spelen naar Olympische Spelen. Telkens met een vierjarenplan. Dat lijkt lang, maar de tijd vliegt voorbij. Telkens legde ik mijn doel wat verder. Stap voor stap deed ik ervaring op.’

Dat hij er zo graag bij wou zijn, heeft maar één reden: ‘De Spelen zijn een feest voor sporters. Sport op zich is een bindmiddel tussen culturen en disciplines. De Spelen zijn het allerhoogste. De drie Spelen waren voor mij even mooi. Telkens was het een ontdekking. Je woont tussen atleten van wereldniveau en je voelt de spanning die bij iedereen heerst. Iedereen wil op dat schavot staan.’

Stiefmoederlijk

Rijk is Godfried van zijn sportieve prestaties niet geworden. Sport was en is nog steeds een hobby en uitlaatklep. ‘Bij het BOIC kreeg ik veel aandacht, maar in de atletiek werd snelwandelen wat stiefmoederlijk behandeld. Vandaag nog altijd. Er is weinig belangstelling voor. Pas wanneer een Belg het uitzonderlijk goed zou doen, zou de aandacht toenemen.’

De Spelen van Londen volgt hij ter plaatse. De vlag ligt zelfs klaar om mee te nemen naar het stadion. ‘We hebben tickets voor enkele atletieknummers. Als de Spelen zo dichtbij zijn, moet je er geweest zijn. Je kan pas meespreken over de Spelen als je het zelf beleefd hebt.’

Immo in de regio

Auto's in de kijker

Jobs in de regio