Ons tv-rapport: De Vijfhoek

Print
Ons tv-rapport: De Vijfhoek

Foto: *

Het verbaast me dat ze Charlotte Vandermeersch niet hebben gevraagd om de hoofdrol te spelen in De vijfhoek, een nieuwe fictiereeks op Eén over de bewoners van een Brusselse wijk die zich verzetten tegen een bouwpromotor: net als Het goddelijke monster en Deadline 14/10 laat ook De vijfhoek als hoofdpersonage een journaliste opdraven.

Niet dat Marieke Dilles (foto) in De vijfhoek al meteen journaliste is: ze is eigenlijk afgestudeerd als advocate en slaat het aanbod van haar vader af om in zijn kantoor te komen werken. ‘Ik wil journalist worden,’ zegt ze fier. Slecht idee, vindt de papa: ‘Waar ga je over schrijven? Over gebroken armen en benen? De overlijdensberichten?’ Daar gaan we weer, dacht ik: het beroep van journalist staat qua uitstraling weer op het trapje van de massamoordenaars, de bankiers, de politici en - ik zou ze bijna vergeten - de advocaten.

Het personage van Marieke Dilles laat er in De vijfhoek geen gras over groeien: ze lult zichzelf binnen in het bureau van de hoofdredacteur, net zoals Charlotte Vandermeersch zichzelf in Deadline 14/10 in een verdwijningszaak lult: ik krijg er een beetje de kriebels van, van die eigengereide schrijvende wijven.

Terwijl Deadline 14/10 een opeenstapeling van clichés kan compenseren met een spannend verhaal en parallellen met de Antwerpse politiek, legt De vijfhoek voorlopig weinig tegengewicht in de weegschaal. Ik voel aan mijn theewater dat Marieke Dilles zich gaat zich vastbijten in de kuiten van die bouwpromotor en dat het haar zuur zal opbreken, maar wat dàn? Ik vraag me ook af wat we met de cafébazin moeten die de hele tijd loopt te tieren dat haar zoon spijbelt: doé iets met dat mens of ik bega een ongeluk.