Fit & Gezond

GETEST. Helpt een personal trainer tegen blessures?

GETEST. Helpt een personal trainer tegen blessures?

Foto: Wim Danneels

Personal training. Een zaak voor bemiddelde dames met (te?) veel tijd. Of dé oplossing voor veertigers die hardnekkige blessures als excuus gebruiken om in de zetel te blijven zitten? Het laatste is waar, zo leerde een trainingenreeks bij Generation Fit. ‘Er bestáát geen excuus om niet te sporten.’

Ik geef toe: ik ben zo’n typische begin-veertiger. Altijd wel een béétje sport gedaan. Maar vaak genoeg ook excuses gezocht (en gevonden) om het niet, of niet te vaak, te moeten doen. Geen tijd, de grootste dooddoener. Wat natuurlijk, dat kan ik nu wel toegeven, in feite niets anders wou zeggen dan geen goesting. De frank viel enkele jaren geleden. Nu of nooit, zoiets. Het besef dat het nabij is, het moment waarop de kilo’s nog sneller zullen blijven plakken, de spieren nog stijver zullen worden en het niveau van algemene fitheid nog sneller achteruit zal gaan. Mij kan niet verweten worden dat ik mijn best niet heb gedaan.

De voornemens niet alleen gemaakt, maar ook hárd gemaakt, in een intensieve looptraining, met als orgelpunt een -- uitgelopen! -- halve marathon. Dat leverde trots en zelfvoldoening op. En de motivatie om er vooral mee door te gaan. Een voornemen dat, helaas, haast sneller dan ik het kon maken, de grond in werd geboord. Het komt wel vaker voor, weet ik intussen. Vers sportende lichamen die hun protest laten horen. In mijn geval in de vorm van een peesontsteking aan de scheen, gevolgd door hardnekkige rugproblemen. Rugschool bood soelaas. Maar niet in die mate dat ik het lopen kon hervatten. En de voor de hand liggende alternatieven: zwemmen en fietsen, die motivatie breng ik écht niet op. Het eerste wegens een bloedhekel aan koude (en maak mij niets wijs, dat zijn ze altijd) krappe kleedhokjes; het tweede wegens nu wel reëel tijdsgebrek.
Net toen ik me met de handen in het haar zat af te vragen wat dan in godsnaam wél -- het doembeeld van plakkende kilo’s --, kwam de uitnodiging van Generation Fit. Of iemand van de magazineredactie een reeks personal training sessies wilde volgen? Personal training, de term stemde me een beetje onbehaaglijk. De vooroordelen weet je wel. Sporten terwijl iemand op je vingers kijkt, is dat niet wat overdreven? En is het niet iets wat is weggelegd voor filmsterren en andere vips, met andere woorden, een behoorlijk exclusieve aangelegenheid?


Iedereen kan sporten


Maar een mens kan maar proberen, zeker waar het exclusieve aangelegenheden betreft, en dus zie ik mezelf op een dag vertrekken, richting Melle, waar trainer Mulamba Van den Hende (28) vijf jaar geleden zijn zaak heeft opgericht. Als aanvulling op zijn eigen sportcarrière. En omdat het hem ligt, zegt hij, mensen aan het bewegen brengen. Mensen van velerlei soort. Die willen afvallen, de stress willen verjagen, hun basisconditie willen verstevigen. Of mensen zoals ik, die wel willen bewegen, maar niet weten hoe. Omdat ze door blessures andere sporten hebben stopgezet. En dan maar noodgedwongen in de zetel blijven zitten. ‘Fout’, vindt Mulamba. Zijn motto: iedereen kan sporten. Meer nog: in beweging blijven zal het lichaam helpen om sneller te recupereren. Zolang de trainingen maar worden aangepast aan het lichaam van de sporter, met zijn mogelijkheden en beperkingen.


Mulamba vulde zijn bachelor Lichamelijke Opvoeding aan met opleidingen bij Fit & Well Education en de National Academy of Sports Medicine in Nederland en met bijscholingen in Londen. Geen idee wat dat allemaal waard is, maar ik krijg wel meteen een goed gevoel. De eerste afspraak wordt vooral gepraat. Naast gewicht (ja hoor, ik mag meteen al bij een wildvreemde op de weegschaal), wordt gepeild naar mijn voorgeschiedenis: levensstijl, sportervaring, blessures, activiteitsgraad in de jeugd. Samen met fysieke tests, vormt dat gesprek de basis voor het trainingsschema, dat in mijn geval wordt toegespitst op spierversterking. Om mijn rugproblemen op te vangen en andere sporten weer mogelijk te maken, moeten buik- en rugspieren nog sterker worden. Maar ook mijn algemene fitheid, kracht en lenigheid zouden erop vooruit moeten gaan. Geen onprettig vooruitzicht, vind ik dat. Al moet ik het natuurlijk wel nog dóén. En weet ik wat me de volgende twaalf weken op woensdagochtend (mijn enige vrije moment in de week) te doen staat.


Praatje slaan


Een training duurt een uur en begint met acht minuten opwarmen op de crosstrainer. Daarna komen oefeningen. Mulamba geeft functional training: oefeningen die gebaseerd zijn op dagelijkse bewegingen, zoals duwen, trekken, buigen, strekken. Fitnesstoestellen komen er niet aan te pas. Wel attributen, zoals ballen, zitballen, gewichtjes. Of gewoon: je lijf op zich. Een training is zelden een walk in the park. Dat hoeft ook niet natuurlijk. Niets zaliger dan douchen, in het besef dat je een grens hebt verlegd of heel diep bent gegaan. Maar soms is het toch vloeken. Op een mindere dag. Of als je oefeningen opgelegd krijgt die op de tanden doen bijten, of het zweet van je voorhoofd doen parelen. Het is best zwaar dus. En ik beken: soms vertrek ik met lood in de schoenen. Of voel ik, na een korte nacht of bij een snotneus, de verleiding om af te bellen (wat ik uiteindelijk níét doe). Eigen aan personal training ook: elke kleine hapering wordt opgemerkt. Als ik mijn evenwicht verlies, verraadt dat dat ik mijn buikspieren te weinig opspan. ‘Navel intrekken, buikspieren opspannen’, ik zal het zo vaak horen. En ik besef: zo gaat dat dus, sporten terwijl iemand op je vingers kijkt.


Maar de voordelen, daar ben ik ook snel achter. Naast het feit dat je een praatje kunt slaan en de tijd dus veel sneller voorbijgaat, is er het feit dat elke training anders is. Je weet nooit wat de trainer die dag in petto heeft. Het sporten krijgt niet de kans om saai te worden. En dan is er nog de wilskracht die wordt aangesproken. Of liever: het niet willen onderdoen. Ook al pruttelen bij momenten mijn buikspieren geweldig tegen: als er iemand op mijn vingers staat te kijken, ga ik door tot ik het teken krijg te stoppen. Er zijn ook ‘onzichtbare’ tegenstanders, de andere klanten, waar je je mee gaat meten. Als anderen dat kunnen, dan ik ook. Zoiets. Hoe belachelijk dat ook is. Maar natuurlijk is het vooral de kick van op te bouwen, waaruit je voldoening put. Het gevoel, na verloop van tijd, dat je conditie er waarlijk op vooruitgaat, dat je dingen doet die je voorheen niet gekund had. Meer nog, als mijn kinderen thuis meedoen (ja hoor, op mijn meest gemotiveerde momenten, rol ik thuis het oefenmatje uit), hou ik het langer vol dan zij. Reken maar, dat is een goed gevoel.


Investering in gezondheid


Een personal trainer speelt ook op mentaal vlak een rol. Wanneer er stress is geweest, en de pijn weer de kop opsteekt. Of wanneer de pees weer tegenpruttelt en we even moeten terugschroeven. Ik merk dat ik snel geneigd ben om de schouders te laten hangen en me door de fysieke beperkingen mee te laten slepen. ‘Zie je wel, het heeft geen zin.’ Of: ‘Ik was juist zo goed bezig.’ Dan is het fijn dat iemand naast je staat die positief blijft en stimuleert. ‘Het gaat goed, komaan.’ Geen idee of hij het meent, maar het helpt wel om niet op te geven.


De ideale manier van sporten dus? Het komt, ik geef toe, aardig in de buurt. Met spijt in het hart zie ik dan ook de weken minderen. En na de laatste training doe ik iets wat ik bij aanvang nooit voor mogelijk had gehouden. Het spaarpotje dat ik opzijzet voor een extraatje -- een nieuwe handtas, ik zeg maar iets -- pomp ik zonder aarzelen in een nieuwe reeks van twaalf. De laatste reeks, daarover ben ik duidelijk. Net zoals de voordelen, ligt hét grote nadeel van personal training voor de hand. Op maat gesneden begeleiding heeft zijn prijs. 48 euro per uur om precies te zijn. Een prijs die perfect te verantwoorden is, en die je als een investering in gezondheid moet bekijken, maar die wel maakt dat deze manier van sporten niet voor iedereen is weggelegd. Mulamba beseft dat. De bedoeling is dan ook dat je het pand verlaat met een op maat gesneden oefenprogramma op zak. Als je bereid bent van een iets bescheidener som neer te tellen, kun je in een systeem van training op afstand stappen, waarbij je schema regelmatig wordt bijgestuurd, en je vooruitgang af en toe getest.


Ik ga het voorlopig op eigen houtje proberen. Mijn nieuwe zelf als de beste motivatie. Ik weet dat het als promopraatje klinkt, maar ik voel me beter, sterker, trotser dan voorheen, en heb minder last van mijn fysieke klachten. Zelfs lopen komt stilaan weer in het vizier. Dat het zonde zou zijn, om dat allemaal los te laten, peper ik mijzelf in. En dat ik, als ik dat wel zou doen, tenslotte beter die handtas had gekocht.

Info op www.generation-fit.be en 0477- 42.27.54

Kies je trainer

Personal of functional trainer is geen beschermd beroep. Iedereen die een bordje aan zijn voordeur hangt, kan zich dus personal trainer noemen. Enkele Vlaamse hogescholen, zoals de Artevelde Hogeschool in Gent en de Howest (Hogeschool West-Vlaanderen), bieden inmiddels opleidingen aan waaruit gediplomeerde personal trainers voortkomen. Met het Functional Training Network, dat zelf ook opleiding geeft, hebben trainers zelf ook een kwaliteitslabel in het leven geroepen. Naast opleiding is het natuurlijk belangrijk dat je een klik hebt met de trainer, en dat zijn aanpak je vertrouwen geeft. Ook een grondige test en gesprek bij de eerste afspraak zijn een must.
.
Blijven sporten na personal training

- Maak afspraken met jezelf, zoals je afspraken maakt met de trainer. Blokkeer een duidelijk tijdsblok in je agenda en leef die afspraken even strikt na.
- Spreek af met een vriend om samen te trainen.
- Schaf essentieel basismateriaal aan, zoals een degelijk fitnessmatje of een fitnessbal, als je daar graag mee traint, zodat je in goede omstandigheden kunt trainen.
- Grijp tijdig in als je gebrek aan discipline vaststelt. Bekijk of je in een systeem van training op afstand kunt stappen, of leg bijvoorbeeld één keer per maand een trainingsafspraak vast.

 

 

Corrigeer

Het beste van Enkel voor abonnees