Paranormal Activity: The Marked Ones

Paranormal Activity: The Marked Ones

Foto: Paramount

Sneller dan je de woorden 'paranormal activity' krijgt uitgesproken, breidt de filmreeks uit. Gelukkig slaagt 'The Marked Ones' erin om het spook van de - belegen - vorige sequel te verjagen. Het obligate 'Oef, het was de kat maar'-moment nemen we er graag bij.

Zolang de kassa rinkelt, is er geen ontsnappen aan. Al rinkelt ze bij Paranormal Activity tegenwoordig minder hard dan de voorbije jaren: The Marked Ones vertaalde zijn productiebudget van 5 miljoen dollar in de bioscoopzalen naar 34 miljoen dollar. Geen onbetwist goudhaantje dus, maar voldoende om het zaakje draaiend te houden. 

Paranormal Activity was een trendsetter die het found footage-genre nieuw leven inblies. Tot dan waren de zogenaamde mockumentary's - met Cannibal Holocaust (1980) en The Blair Witch Project (1999) als uitzonderingen - bij uitstek groezelige films die 's nachts door al even groezelige tieners werden bekeken op obscure zolderkamertjes. 

Paranormal Activity werd intussen langs links en rechts voorbijgestoken door onder meer The Tunnel en Grave Encounters. Paranormal Activity: The Marked Ones is bovendien niet het officiële vijfde deel in de franchise - dat verschijnt in het najaar - maar een spin-off. Een extra reden om wantrouwig te zijn, maar wie zich over de spuuglelijke hoes kan zetten, wacht een onderhoudende rit. Hoewel The Marked Ones geen pot goud aan het einde van de regenboog is, is het toch een bovengemiddelde horrorfilm die de filmserie nog steeds bestaansrecht geeft.

Zeehondje

De setting verplaatst zich naar een appartementsgebouw in Los Angeles, waar de zeventienjarige Jesse (Andrew Jacobs) op onderzoek gaat nadat hij bij zijn buurvrouw vreemde geluiden hoorde. Wanneer zij vervolgens overlijdt, barst de ongein pas echt los.

'The scariest Paranormal yet', bloklettert het doosje van de blu-ray. Ook hier: voor elke onterecht gebruikte superlatief om een film te promoten, zou voor de ogen van het marketingteam een zeehondje moeten neergeknuppeld worden. Echt eng wordt het namelijk zelden, maar dankzij de luchtige toon komt de cast - overwegend hispanics - sympathiek over en voelt de prent nooit langdradig aan. De obligate rammelende luchter en het 'Oef, het was de kat maar'-moment nemen we er graag bij.

De climax houdt je wél op het puntje van je stoel. Dat de makers daarvoor schaamteloos leentjebuur speelden bij de - uitmuntende - derde film, hoeft niet te verbazen: regisseur Christopher Landon, die met The Marked Ones pas aan zijn tweede langspeelfilm toe is, schreef het scenario van die sequel.

Ezelsbruggetje

Het found footage-genre tegenwoordig fris proberen houden, heeft iets van een baksteen uitknijpen. Dat beseffen ook de makers, en dus gaan de laptops en bewakingscamera's uit de vorige films resoluut aan de kant. De twee hoofdrolspelers brengen alles in beeld met hun mooie, dure videocamera's en doen dat zodanig voortreffelijk, dat je je afvraagt of The Marked Ones niet beter het hele genre de rug had toegekeerd. 

Oh ja, Christopher Landon, nog dit: het ezelsbruggetje aan het einde van de film om aanknoping te vinden bij de originele Paranormal Activity is behoorlijk knullig. Laten we zo'n fratsen voortaan achterwege?

film:

extra's:

gezien op blu-ray, ook op dvd / Paramount

Omdat iedereen houdt van lijstjes, nog even onze rangschikking:

1. Paranormal Activity (2007)

2. Paranormal Activity 3 (2011)

3. Paranormal Activity: The Marked Ones (2014)

4. Paranormal Activity 2 (2010)

5. Paranormal Activity 4 (2012)

Corrigeer

IN HET NIEUWS

POPULAIRE VIDEO'S

Het beste van Enkel voor abonnees