RECENSIE. Franz Ferdinand Sparks bouwt het ultieme Pukkelpop-feestje

Hasselt -

FFS! FFS! De hele Marquee scandeerde de groepsnaam minutenlang aan het einde van het optreden. Terecht, want Franz Ferdinand en Sparks maakten er een wervelende en bij momenten hilarische show van. En het publiek? Dat danste de polonaise.

Wat krijg je wanneer je een 70’s-poprockband en de iconen van de dansbare gitaarrock uit de nillies laat samenwerken? Die vraag stelden ook Sparks en Franz Ferdinand zelf zich toen ze besloten om samen een plaat op te nemen. Een fijne plaat, waarop een knipoog hier en daar niet ontbrak.

Tijdens het optreden van Franz Ferdinand Sparks (FFS voor de vrienden) graaiden ze gretig uit die trommel met nieuwe nummers. Ze werden stuk voor stuk op applaus en getier onthaald.

Op het laatste optreden van Franz Ferdinand in ons land viel ons trouwens op hoe beu frontman Alex Kapranos het was. Het was dan ook verrassend dat hij op Pukkelpop als een enthousiast jong veulen op het podium verscheen. De toetsenist plagen en van links naar rechts over het podium huppelen: hij schaterde het bijwijlen uit van het lachen. En hij was nog eens goed bij stem ook.

Ook Sparks-frontman Russell Mael liet zich van zijn beste kant zien. Hij holde de onvermoeibare Franz Ferdinand-zanger achterna en toonde ons zijn beste danspasjes. Toch was de hoofdrol weggelegd voor zijn broer en toetsenist Ron. Die kwam maar één keer los van zijn stijve houding achter zijn keyboard om zijn das los te maken en heen en weer te springen over het podium. Het publiek kirde van plezier.

En dan moest het beste eigenlijk nog komen. Want tijdens The Number One Song in Heaven ontstond uit het niets een gigantische polonaise in de tent en even later blies het ultieme festivalnummer - Take Me Out - de tent figuurlijk van de Marquee. Wat een feest.

IN HET NIEUWS

Meest Gelezen

ENKEL VOOR ABONNEES

POPULAIRE VIDEO'S