Nataliya getuigt: “Vrouwen worden als honden behandeld in asielcentra”

Nataliya getuigt: “Vrouwen worden als honden behandeld in asielcentra”

Foto: EPA

Nataliya heeft met haar 17-jarige dochter in verschillende asielzoekerscentra in Duitsland gewoond. En het beeld dat zij schetst van die opvangplaatsen is ontluisterend. “Vrouwen zijn hier niks waard. We durven nooit alleen naar het vrouwentoilet gaan.”

Vrouwen in asielcentra zijn voortdurend het slachtoffer van seksueel en fysiek geweld. Dat zegt Nataliya G. Ze woonde in verschillende asielcentra in Duitsland, maar telkens werd ze geconfronteerd met dezelfde agressie.

Nataliya is een Russische tv-reporter. Omdat ze kritische reportages maakte over het regime, vreesde ze het slachtoffer te worden van represailles. Daarom vluchtte ze met haar 17-jarige dochter naar Duitsland. Ze verbleef intussen in vier verschillende asielcentra. Maar in geen enkele was ze veilig. “Wat vrouwen hier meemaken, is ondraaglijk. Ik had nooit gedacht dat zo’n levensomstandigheden mogelijk waren in Duitsland.”

Vandaag gaat alles goed met Nataliya. Ze heeft haar twee jongere dochter uit Rusland overgebracht en ze mogen in een flat wonen die een familie hen ter beschikking stelt. “Ik heb veel geluk gehad dat ik in Duitsland kan wonen”, zegt ze nu. Maar de eerste maanden waren hard. Zeer hard.

Met twee naar toilet

In het eerste opvangcentra waar Nataliya en haar dochter toekwamen, belandden ze in een kamer voor zes personen, samen met nog twee andere vrouwen. “Maar elke avond moest de politie komen. Er waren voortdurend gevechten tussen de groepen mannen.”

“De mannen hielden om beurt de wacht in de vrouwentoiletten. Ze deden dat om duidelijk te maken dat we niks te zeggen hadden. En dat ze ons verachtten.”

En dus gingen Nataliya en haar dochter altijd met twee naar het toilet. En ze verwittigden nog een derde vrouw, die eventueel alarm kon slaan. “Het duurde vijf dagen eer ik voor het eerst naar de douche durfde gaan. Omdat ik bang was dat iemand de douche zou binnendringen.”

Uiteindelijk raapte Nataliya al haar moed bijeen en vroeg ze aan de uitbaters van het asielcentrum waarom ze niks deden. Er kwam geen antwoord. Nataliya heeft de indruk dat de bedreigingen tegen de vrouwen gewoon getolereerd worden.

Bont en blauw

“Op een avond duwde een bewakingsagent een meisje van 13 jaar in onze kamer. Hij vroeg ons om voor haar te zorgen. Haar vader was gewelddadig. ‘Je zal morgen wel zien’, zei de bewaker nog.”

“We verstopten ons die avond. Ik drukte het meisje op het hart de deur niet te openen en niet voor het raam te gaan staan. We lieten haar plassen in een beker.”

“De volgende morgen zag ik een vrouw op de gang en ik wist meteen dat zij de moeder was van het meisje. Ze was helemaal bont en blauw. Amper nog herkenbaar als mens. En ze was zwanger.”

Omdat het asielcentrum overbevolkt was, werden Nataliya en haar dochter overgeplaatst naar een hotel. “Vaak liep daar een man in de gang. Met twee machetes. Een in zijn linkerhand en een in zijn andere hand. Zoals een piraat.” En ook daar werd het vrouwentoilet ‘bewaakt’ door de mannen.

Piraat met machetes

Als ook in een derde opvangcentrum blijkt dat het vrouwentoilet bewaakt wordt, heeft Nataliya door dat er een systeem in zit. “De vrouwen zijn daar niks. Helemaal niks. Vrouwen kunnen niet gaan en staan waar ze willen. Ze worden behandeld als honden.”

Uiteindelijk werden Nataliya en haar dochter overgebracht naar een asielcentrum in een turnzaal in de buurt van Dortmund. Eén keer is haar dochter toch alleen naar het toilet gegaan. Ze kwam terug in paniek. Een Afrikaanse man had haar bij de arm gegrepen en geprobeerd om haar in zijn kamer te sleuren. Ze kon ternauwernood ontsnappen.

Gruwelijk fout

Verschillende Duitse politici kennen de verhalen zoals dat van Nataliya maar al te goed. Parlementslid Franziska Brantner houdt zich de jongste maanden haast uitsluitend bezig met de situatie in de vluchtelingenkampen. “De kwestie vrouwenrechten wordt ten onrechte nog als een luxeprobleem gezien. Maar als we geweld tegen vrouwen serieus willen nemen, dan moeten we geweld tegen vrouwen overal serieus nemen. En zeker in de vluchtelingenkampen, waar de asielzoekers voor het eerst toekomen. Daar moeten we onmiddellijk reageren als de rechten van vrouwen of kinderen niet gerespecteerd worden.”

Maar volgens Nataliya halen die mooie woorden niet veel uit. “Ik heb het gevoel dat er iets gruwelijk fout gaat in de vluchtelingenkampen.”

RECENT NIEUWS

POPULAIRE VIDEO'S