Deze dokter geloofde niet in bijna-doodervaringen, tot hij zelf op de operatietafel belandde

Deze dokter geloofde niet in bijna-doodervaringen, tot hij zelf op de operatietafel belandde

Foto: ss

Tijdens zijn jaren als ervaren anesthesist had hij vele verhalen gehoord van patiënten over bijna-doodervaringen. Verhalen die hij bestempelde als complete nonsens. Tot dokter Rajiv Parti, afkomstig uit India en wonend in de Verenigde Staten, zelf op de operatietafel belandde. Zijn verhaal doet hij aan Daily Mail.

Alles wees erop dat de patiënt op de operatietafel dood was. Zijn hart stond stil, zijn lichaam was leeggebloed en hij kon niet meer zelfstandig ademen.

Maar in feite was hij schijndood door een chirurgische procedure. In tussentijd hadden de chirurgen één uur de tijd om een scheur te herstellen in de belangrijkste slagader die naar zijn hart leidt. Een moeilijke en zeer gevaarlijke operatie.

Allemaal gezien?

Als hoofdanesthesist was het mijn taak om ervoor te zorgen dat de patiënt de hele tijd buiten bewustzijn was. Dat was het geval, en gelukkig overleefde hij de operatie. Ik stond aan zijn zijde toen hij wakker werd, met een glimlach op zijn gezicht.

“Ik zag jullie bezig in de operatiekamer”, zei hij. “Ik zat niet in mijn eigen lichaam, maar vloog rond aan het plafond. Ik zag jou gewoon aan het uiteinde van de tafel staan, ik zag de chirurg aan mijn slagader werken, ik zag de verpleegster...”

Alles wat hij zei, was verrassend accuraat. Maar kon hij dat echt allemaal gezien hebben? Nee, natuurlijk niet... Hij was niet de eerste patiënt die me zulke vreemde verhalen vertelde. In mijn 25 jaar durende carrière had ik mensen al horen zeggen dat ze overleden vrienden gezien hadden. Of het licht aan het einde van de tunnel.

Ik dacht altijd dat zulke verhalen onzin waren. Dus ik zei dat ik terug zou komen om er verder over te praten. Maar dat deed ik nooit.

Prostaatkanker

Zelf hadden mijn vrouw en ik een geweldig leven. Zij had haar eigen tandartspraktijk en ik verdiende heel goed als anesthesist. Ons kleine huisje ruilden we in voor een grote villa. De Ford en Toyota werden vervangen door een Porsche en een Hummer. Mijn doel was om alles groter en duurder te hebben: een huis, auto’s, bankrekeningen...

Mijn drie kinderen kregen de best mogelijke opleidingen. Het pad van mijn oudste zoon had ik volledig uitgestippeld: hij zou ook een dokter worden. Het enige probleem was dat hij niet geïnteresseerd was in geneeskunde. Ik riep vaak tegen hem en strafte hem.

Maar verder voelde mijn leven perfect aan. Tot ik in 2008, op 51-jarige leeftijd, ontdekte dat ik prostaatkanker had. Ik was razend op God. Waaraan had ik dit verdiend? Maar ik plande een operatie bij een van de beste chirurgen in het land, en ik dacht dat alles wel goed zou komen.

Bijna-doodervaring

Maar de operatie ging mis en ik bleef achter met pijnlijk littekenweefsel en andere neveneffecten. De volgende twee jaar werd ik vijf keer geopereerd om de schade te herstellen. Twee weken na mijn vijfde operatie voelde ik me echter plots slap. Ik had ernstige koorts. Mijn vrouw bracht me meteen naar het ziekenhuis, waar ik naar de operatiekamer werd gesneld.

Tijdens die operatie voelde ik mezelf naar boven stijgen, alsof ik in een lift zat. Langzaamaan begon mijn bewustzijn terug te keren. Ik voelde het plafond dichter komen. Toen ik naar beneden keek, zag ik mijn eigen ingewanden. Ik hoorde de anesthesist een mopje maken.

Maar waar was ik? Enkele seconden had ik schrik dat wat me vasthield me plots zou laten vallen. Maar uiteindelijk voelde ik me op mijn gemak en keek ik toe hoe de chirurgen en verpleegsters me aan het opereren waren. “Ben ik dit of lig ik daar?”, vroeg ik me af. “Hoe kan ik op twee plaatsen tegelijk zijn?”

Rand van de hel

Op hetzelfde moment kon ik ook nog iets anders zien. Mijn zus en mijn moeder zaten in de zetel van het huis waarin we opgegroeid waren. Het beeld was levendig en gedetailleerd.

Een plots geluid in de operatiekamer bracht me terug naar daar. Alles werd zwart. Ik was opgelucht. “Ik ga terug naar mijn lichaam”, dacht ik. Maar toen voelde ik angst. Aan mijn rechterkant hoorde ik schreeuwen van pijn. Ik werd naar een vlammenzee toegetrokken. Rook vulde mijn neusgaten en ik rook de vreselijke geur van brandend vlees. Ik wist dat ik op de rand van de hel stond.

Een stem sprak me toe: “Je hebt een materialistisch en egoïstisch leven geleid”, klonk het. En ik wist dat het waar was. Ik schaamde me. Over de jaren heen was ik mijn empathie voor mijn patiënten kwijtgeraakt. “Mijn God, geef me alstublieft nog eens kan”, schreeuwde ik.

En op dat moment kreeg ik ook effectief die tweede kans. De laatste persoon die ik verwacht had, stond naast me: mijn vader. Ik herkende hem onmiddellijk. Hij pakte mijn hand vast en leidde me weg van de hel. Hij legde zijn arm rond mij en probeerde mij te troosten. De eerste keer dat hij mij enige affectie had getoond.

“Hij kwam nooit terug”

Na die ervaringen viel ik plots in een dichte mist. Toen ik mijn ogen opende, lag ik in een ziekenhuiskamer. “Hoe voel je je?”, vroeg de anesthesist. “Het was een moeilijke operatie.”

“Ik zag je tijdens mijn operatie”, antwoordde ik. “Ik verliet mijn lichaam en zag jullie.” Interessant, antwoordde hij. Hij zou later terugkomen om er meer over te horen. Maar dat deed hij nooit.

Na zijn herstel nam dokter Parti ontslag. Hij verkocht zijn dure wagens en zijn groot huis. Zijn vrouw steunde hem in al zijn beslissing. Nadien startte hij een praktijk om mensen te genezen aan de hand van alternatieve methoden en meditatie.

RECENT NIEUWS

Meest Gelezen

ENKEL VOOR ABONNEES

POPULAIRE VIDEO'S

Het beste van Enkel voor abonnees