Ritchie Vermeire (41) wil in gesprek gaan om zijn verkrachter te vergeven

Man herkent in docureeks ‘Op Straat’ pedofiel die hem vijf jaar misbruikte

Kalmthout -

Hij hoorde zijn stem en rilde. Ritchie Vermeire uit Kalmthout herkende in Op Straat – de docureeks over daklozen van programmamaker Wannes Deleu – de man die hem van zijn 11de tot zijn 15de seksueel misbruikte. Nochtans had zijn familie gezegd dat hij overleden was.

Televisiemaker Wannes Deleu leefde vanaf kerstavond 2016 een maand tussen de Antwerpse daklozen op straat. Op 15 februari zond Eén de laatste aflevering van de driedelige docureeks uit. Ritchie Vermeire (41) uit Kalmthout was woensdag aan het zappen. “Ik zat in de zetel een magazine te lezen, maar door die stem te horen werd ik zeventien jaar teruggekatapulteerd in de tijd. Er was geen twijfel mogelijk: die naam, zijn klederdracht, zijn gezicht: het was de man die mij van mijn elfde tot mijn vijftiende seksueel misbruikt heeft. Mijn moeder en aangetrouwde familie van hem hadden me enkele jaren geleden nochtans gezegd dat hij dood was. Maar hij leeft dus nog, op straat, als dakloze.”

Geen klacht ingediend

“Hij was de vriend van een heel goede vriendin van mijn moeder. Mijn ouders waren gescheiden en mijn moeder moest vaak nachtdiensten draaien. Wij bleven dan bij die vriendin slapen. Het was 1986. We woonden in Rupelmonde. Later, toen we naar West-Vlaanderen verhuisden, ging het misbruik door, want dan bleven zij soms bij ons slapen als ze naar de kust kwamen. “Pas op als hier iets van uitkomt!”, bedreigde hij me. En ik zweeg. Ik ben zelfs een maand met hem naar Portugal geweest. In 1990 is het gestopt, toen een jongen uit het gezin van die vriendin die hetzelfde lot onderging, begon te spreken. “Met Ritchie zal hij het ook wel hebben gedaan”, zei die jongen. Is dat zo?, vroeg mijn moeder. Ze heeft meteen het contact verbroken, maar een klacht heeft zij niet ingediend. Net zo min als de moeder van die jongen.”

De gebeurtenissen tekenden hem. Ritchie worstelde met zijn eigen seksualiteit, kreeg zelfmoordgedachten, sneed in zijn armen en durfde zijn liefde amper tonen aan zijn dochter. “Een knuffel geven, haar luier verversen: ik dacht altijd dat ik iets verkeerd deed. Eén keer heb ik hem nog eens op café gezien en later ook op televisie, op Jambers.”

Geen heksenjacht

“In 2011 wou ik alsnog klacht indienen, maar de feiten waren verjaard. Ik organiseerde toen mee een sit-in en petitie ‘In naam van onze kinderen’, waardoor we mee konden afdwingen dat slachtoffers van seksueel misbruik nog vijftien jaar de tijd hebben om aangifte te doen vanaf wanneer ze meerderjarig zijn geworden.”

De haat is - mede onder invloed van een levensbedreigende ziekte die hij overwon - geluwd. “Ik heb mijn leven weer op de rails en heb een nieuw gezin. Dankzij Slachtofferhulp Brugge heb ik het een plaats kunnen geven. Ik wil geen heksenjacht, daarom noem ik zijn naam hier niet, en ik wil al zeker niet dat de mensen denken dat alle daklozen criminelen zijn, want dat zijn ze zeker niet.”

Hoofdstuk afsluiten

Omdat de man die hem misbruikte in elke aflevering komt, zocht Vermeire gisteren contact met de vrt en met de documentairemaker. “Ik wil een gesprek met hem, om hem te vergeven. Dat gaat mij helpen om het af te sluiten. Ik hoop alleen dat hij geen andere slachtoffers meer maakt op straat. Dat wil ik eerlijk uit zijn mond horen, en pas dan zal ik hem vergeven.”

Ritchie maakt intussen zelf kortfilms. “Maar mijn eerste langspeelfilm zal over dit onderwerp gaan. Vergeven is één ding, vergeten nog iets anders.”

Corrigeer

IN HET NIEUWS

POPULAIRE VIDEO'S

Het beste van Enkel voor abonnees