Wie kan Stephanie (20) helpen om haar eerste en grootste liefde terug te vinden?

Wie kan Stephanie (20) helpen om haar eerste en grootste liefde terug te vinden?

De enige foto van Stephanie en haar witte ridder Foto: rr

Dentergem -

Ze kent niet eens zijn naam en was amper veertien toen ze hem voor het eerst - en voor het laatst - zag. Maar de gesprekken die Stephanie met een onbekende jongen voerde waren de meest diepgaande die ze ooit heeft gehad. Sindsdien is Stephanie al zes jaar lang ononderbroken op zoek naar de mysterieuze jongen die haar hart stal. “Telkens ik een nieuw vriendje heb, zeg ik hem eerlijk dat als ik mijn eerste liefde opnieuw tegen het lijf zou lopen, ik alles laat vallen om bij hem te zijn.”

“Jullie zijn mijn laatste hoop.” Zo begint een mail die deze week naar onze redactie werd gestuurd. Daarin vertelt de 20-jarige Stephanie uit Dentergem op een aandoenlijk openhartige wijze hoe zij al zes jaar hemel en aarde probeert te bewegen om de jongen te vinden voor wie zij zes jaar geleden een onbereikbare liefde opvatte.

Wie kan Stephanie (20) helpen om haar eerste en grootste liefde terug te vinden?
Stephanie zoekt al zes jaar naar de mysterieuze jongen op wie ze verliefd werd Foto: rr

“Ik heb alleen maar mijn kostbare herinneringen aan hem en de vele dromen waarin hij voorkomt”, zegt Stephanie. “En één foto. Ik heb hem op een USB-stick, in print en in mijn portefeuille, zodat ik hem nooit kwijt kan geraken. “

Het is een onopvallend en vaag beeld van een puber in zwarte jas, met bruingebrand gezicht en lange, golvende lokken. Hij staat naast Stephanie en enkele andere tieners op de indoor-ijspiste van Center Parcs De Kempervennen, waar de twee elkaar in 2011 ontmoetten. “Sindsdien ben ik er al regelmatig teruggeweest. En altijd hoop ik dat ik hem daar zal terugzien...”

Betoverd

Wie kan Stephanie (20) helpen om haar eerste en grootste liefde terug te vinden?
Stephanie op haar veertiende op de skiles waar de betovering toesloeg Foto: rr

Amper veertien jaar was Stephanie toen ze haar mysterieuze jongen daar ontmoette. “Het was het jaar 2011 en we waren er allebei op vakantie met onze ouders in Center Parcs Kempervennen in het Nederlandse Westerhoven om de eerste skilessen te nemen in de indoor skipiste. Hij was ook veertien of misschien hooguit een jaar ouder. Ik weet nog hoe we allebei stuntelden en elkaar proestend moesten vasthouden om niet te vallen. We hadden meteen een klik en babbelden honderduit met elkaar. Alsof we elkaar al jaren kenden. We hadden nauwelijks oog voor de skileraar. We leken zoveel gemeen te hebben: onze liefde voor dieren, dat we gitaarlessen wilden nemen en uit de jeugdbeweging waren gestapt. We praatten ook open en intens over volwassen dingen, zoals kinderen krijgen. We hebben ook nog samen een kindje van vijf uit de sneeuw rechtgeholpen. Nu besef ik dat ik nooit meer zo’n diepgaande gesprekken heb gehad. Met niemand. “

Vijf keer twee uur duurden de skilessen en toen verdween hij uit haar leven. maar het was voldoende voor Stephanie om haar hart te verliezen. “Toen besefte ik het niet maar nu weet ik het wel zeker: hij was mijn enige, ware Grote Liefde. Kan je je inbeelden dat we zo in elkaar opgingen dat we bij het afscheid niet eens elkaars telefoonnummer uitwisselden?”

Stephanie zucht diep: “Alles ging zo spontaan dat ik het blijkbaar niet eens nodig vond zijn naam te kennen.” Ze lacht verlegen: “Ik denk dat hij mij daar betoverd heeft. “

De betovering is in ieder geval na zes jaar nog lang niet uitgewerkt. Stephanie heeft heel Facebook uitgekamd om haar witte ridder te zoeken. Tevergeefs. “Sommige herinneringen en gesprekken blijven ook nu nog door mijn hoofd spoken”, zegt ze. “En vorige maand heb ik nog gedroomd van hem. In mijn droom was hij twintig jaar. Die droom heeft mij nieuwe hoop gegeven dat ik moet blijven zoeken.”

Gemaskerd feest

Eén keer nog heeft Stephanie haar onbekende prins ontmoet. Dat vermoedt ze toch. “Het was vorig jaar op Valentijnsdag. Ik had me ingeschreven voor een gemaskerd feest in café Jos op de Vlasmarkt in Gent. Afgaande op zijn accent, heb ik altijd gedacht dat hij uit het Gentse afkomstig moet zijn. Daarom trok ik ook naar die fuif. Die avond was ik aan de toog in gesprek geraakt met een andere jongen. Toen kwam er een jongen binnen met een Venetiaans masker op. Hij ging aan de andere kant van de toog zitten, alleen. Op een gegeven moment kruisten onze blikken. We keken elkaar echt recht in de ogen. Een seconde, niet langer. Maar genoeg om zijn donkere blik te herkennen. Ik sidderde, maar durfde niet naar hem toe te gaan, ook niet om onbeleefd over te komen naar die andere jongen naast mij. Hij is weggegaan en ik heb hem nooit meer gezien. De dag nadien heb ik de organisator gesmeekt om een lijst met alle ingeschrevenen. Iedere naam heb ik door Facebook gejaagd. Maar niemand had de blik die ik uit duizenden zou herkennen.”

Niet gewacht

Stephanie is niet blind voor de realiteit. “Ik weet natuurlijk niet of we nog met elkaar zouden opschieten”, zegt Stephanie. “Misschien heeft hij iemand anders. Maar als ik geen contact met hem kan leggen, zal ik het natuurlijk nooit weten.”

Stephanie werkt ondertussen in Dentergem als onthaalmoeder in het kinderopvangverblijf Muizennestje van haar mama. Een van de kindjes is haar eigen zoontje van twee. “Ik heb niet op mijn mysterieuze jongen kunnen wachten”, lacht ze verontschuldigend. “Ik heb nochtans aan ieder vriendje die ik ondertussen heb gehad eerlijk gezegd dat ik hem zou laten vallen als ik mijn eerste liefde opnieuw tegen het lijf zou lopen. Ogenblikkelijk...”

Wie Stephanie kan helpen haar jeugdliefde terug te vinden kan haar mailen via muizennestje@hotmail.com of een berichtje sturen naar  onze redactie via geert.neyt@nieuwsblad.be. 

Corrigeer

IN HET NIEUWS

POPULAIRE VIDEO'S

Het beste van Enkel voor abonnees