Ook Turkse senioren leren woon-zorgcentra kennen: “Ik wil mijn zonen niet tot last zijn”

Ook Turkse senioren leren woon-zorgcentra kennen: “Ik wil mijn zonen niet tot last zijn”

“Voor oudere Turkse huisvrouwen is de drempel om buiten te komen hoog”, zegt Hatice Karakaya (achteraan). Foto: fvv

Gent -

Zo divers als Gent is, zo blank zijn de rusthuizen. De wachtlijsten zijn ellenlang maar naar namen als Fatima of Muhammed is het zoeken met een vergrootglas. Toch staat de Turkse gemeenschap op een kantelmoment. Een tiental Turkse vijftigplussers ging op bezoek in lokaal dienstencentrum ­Wibier en in het woon-zorgcentrum Het Heiveld. “Ik wil mijn kinderen niet ten last zijn.”

Een pikant groentesoepje, halalvis met kroketten en chocomousse als dessert. Vlaamse kost met een Turkse twist stond gisteren op het menu in Het Heiveld, op de Antwerpsesteenweg in Sint-Amandsberg. “Lekker”, zegt Özgen Medine (52), die prompt een dankgebed inzet. Wat een opluchting: in het rusthuis kan je óók lekker eten. Een must voor de Turkse vrouwen, die echte master chefs zijn en hun kroost elke dag kleurrijke mezzeschotels, bladerdeeghapjes en zoete baklava voorschotelen.

“Onder Turkse Gentenaars kleeft een stigma aan thuiszorg en rusthuizen”, zegt Havva Demirkapu van IN-Gent, die de vrouwen samen met het wijkgezondheidscentrum Kapellenberg en de Turkse Unie op sleeptouw neemt naar het woon-zorgcentrum én het lokaal dienstencentrum. “Daardoor durven bitter weinig bejaarden de overstap te maken. Ze willen absoluut thuisblijven, zelfs als alleen wonen niet meer lukt.”

Immo in de regio

Auto's in de kijker

Jobs in de regio