OPINIE. “Het is niet normaal dat werk en leven combineren een kwestie van geluk is”

OPINIE. “Het is niet normaal dat werk en leven combineren een kwestie van geluk is”

Foto: ss

Sofie Strubbe werkt voor de Vrouwenraad. Maar ze is vooral ook gewoon een werkende mama. Volgende zondag neemt ze deel aan de ‘Grote Parade’ van Hart Boven Hard, de burgerbeweging die zich verzet tegen besparingen van de Vlaamse en federale regering. In een opiniestuk legt ze uit waarom ze meestapt.

Wij werken met zijn tweeën. Hij voltijds, ik vier vijfde. We pendelen allebei. Ons woon-werkverkeer bedraagt opgeteld minstens zestien uur per week. (Daar mag je eigenlijk niet te veel over nadenken.) Maar wij hebben geluk, want mijn schoonmoeder is met pensioen, woont niet al te ver en haalt met plezier drie dagen per week de kinderen van school en crèche. Ze geeft hen eten, doet hun pyjama aan, en komt ze de meeste avonden ook nog in bed stoppen, terwijl wij het eten opeten dat ze voor ons heeft gekookt. Ik klaag dus niet, want wij hebben ongelooflijk veel geluk.

OPINIE. “Het is niet normaal dat werk en leven combineren een kwestie van geluk is”
Sofie Strubbe. Foto: rr

Ik praat veel met jonge ouders, vraag vaak hoe zij het allemaal gecombineerd krijgen: werken, kinderen, hobby’s ... Veel verhalen beginnen met: ‘Wij hebben geluk, want ...’ Wij hebben geluk, want mijn man staat in het onderwijs. Wij hebben geluk, want ik heb flexibele uren. Wij hebben geluk, want doordat de ene in ploegen werkt en de andere niet, hoeven de kinderen meestal niet lang op school te blijven. Wij hebben geluk, want mijn ouders wonen in de buurt. Voor al die mensen die ‘geluk hebben, zijn er minstens evenveel die geen geluk hebben. Ik denk aan mensen die gesandwicht zitten tussen de zorg voor hun ouders en hun (klein)kinderen en/of een zieke partner. Ze zorgen zonder klagen, maar vragen zich misschien af of er eens iemand ook voor hen kan zorgen. Ik denk aan de ploeterende ouders, die geen beroep kunnen doen op grootouders omdat die zelf nog werken, te ver wonen of niet meer leven. Ik denk aan de alleenstaande moeder, die financieel geen ruimte heeft om minder te gaan werken, maar verzuipt omdat ze de zorg voor de kinderen alleen moet dragen.

Eigenlijk vind ik het niet normaal dat iets belangrijks als werk en leven combineren een kwestie is van ‘geluk hebben’. Veel mensen vinden uiteindelijk een oplossing en daar ben ik blij om. Maar al die individuele oplossingen veranderen niets aan het feit dat het een maatschappelijk probleem is dat een structurele oplossing nodig heeft. De huidige voltijdse norm van 38 à 40 uren is voor veel mensen en gezinnen gewoon niet haalbaar. Het vroegere kostwinnersmodel - waarbij mannen 40 uren gingen werken terwijl vrouwen zich om het huishouden en de kinderen bekommerden - is vervangen door een tweeverdienersmodel. Gezinnen spenderen vandaag gemiddeld 70 uur aan betaalde arbeid. In de schaduw van dat betaald werken presteren ze heel wat uren onbetaalde arbeid: huishoudelijk werk, maar ook kinderzorg, mantelzorg, vrijwilligerswerk. Geen wonder dat gezinnen lijden onder tijdsdruk en dat meer en meer mensen ten prooi vallen aan burn-out.

De dertigurenweek als nieuwe voltijdse norm geeft mensen ademruimte om de combinatie te maken tussen betaald werk, onbetaalde zorg, vrijwilligerswerk en zorg voor zichzelf. Het is hoog tijd dat we onbetaalde en ondergewaardeerde zorgarbeid uit de schaduw halen en naar waarde schatten, zodat iedereen - ook (en vooral) de alleenstaande moeder, de ploeterende jonge ouder en de overbevraagde mantelzorger - weer tijd krijgt voor wat écht telt in het leven.

Daarom stap ik op 7 mei mee in de Grote Parade van Hart Boven Hard. Omdat onze kinderen en ouderen degelijke mantelzorg verdienen. Omdat dit model onhoudbaar is en mensen leegperst. Omdat ik geloof dat werkbaar werk wel mogelijk is.

IN HET NIEUWS

Meest Gelezen

POPULAIRE VIDEO'S

Het beste van Enkel voor abonnees