Mama

COLUMN. "Tien dingen die voor altijd veranderden sinds ik mama werd"

COLUMN. "Tien dingen die voor altijd veranderden sinds ik mama werd"

Foto: *

Mama worden verandert je. Niet alleen op een héél emotionele manier, maar ook praktisch: zaterdagochtend is nooit meer hetzelfde, 'tanden' krijgen een hele nieuwe betekenis en je weet nu wel beter dan te denken "ik zal het allemaal anders doen". Onze journaliste Rien de Mey vertelt wat er veranderde sinds ze vijftien maanden geleden mama werd van een dochter.

Vijftien maanden. Zo lang vind ik het al gek dat ik mezelf voortaan en alle dagen daarna ‘mama’ mag noemen. Een grote verandering, en op dat bijna-jaar-en-half vallen er zo nog wel een paar te noteren. Daarom: tien dingen die voor altijd (en alle dagen daarna) nooit meer hetzelfde zullen zijn.

Mijn jaartelling. Ik kan nu in maanden rekenen: een tamelijk onhebbelijke vaardigheid die je blijkbaar gratis bij het moederschap krijgt. Ooit kon ik het ook in weken, maar dat heb ik post-partum gelukkig afgeleerd.

 

Mijn mening over andere kinderen. Die heb ik namelijk niet meer. Voor ik mama werd, wist ik wel hoe ik het allemaal zou aanpakken. Dat was dan bijvoorbeeld zonder krijsend kind op het trottoir, mét educatief houten speelgoed en exact zoals het in dat respectabele handboek met de gele cover stond. Ondertussen zijn de eerste schuine blikken in de supermarkt geïncasseerd (‘Foei, je mag dat bakje hummus niet openscheuren. En haal die tongfilet van je hoofd!’), kan mijn kind verdacht goed swipen en is de enige opvoedbijbel die ik vertrouw ‘Luie ouders hebben gelijk’ van Tom Hodgkinson.

De zetel. Een designexemplaar dat voor negentig procent uit esthetische overwegingen was aangeschaft en voor de resterende tien ‘om eventueel een beetje tv in te kijken’. Ik herinner me nog het winkelmoment waarop ik vooruitdenkend dacht: ‘Oei, zwarte wafelstof, dat is misschien toch niet optimaal voor mijn toekomstige kroost’. En dan meteen daarna iets minder visionair: ‘Maar die kinderen zal ik dan wel goed opvoeden, zodat ze er zelfs nooit in durven te kruimelen”. De profetische kruimels werden een ingekoekt slagveld van snotsporen/verteerde melkkorsten, de esthetiek werd gereduceerd naar nul procent en mijn volgende zetel is er één uit plastic.

Vreemde mensen. En hoe fijn die zijn, als je een goedlachse, flirtende baby bij je hebt. Als ik met mijn dochter de straat op ga, lijkt norsheid gewoon niet te bestaan. Iedereen is vrolijk. En dat is geweldig.

De temperatuur van mijn koffie. "Mijn god, dat kan ik nooit aan", wist ik wanneer ik ouders achter hun kind zag hollen, terwijl ze net niet over hun wallen struikelden en – stél je voor – hun koffie helemaal koud lieten worden. Het zag er allemaal zo vermoeiend uit. En moeilijk. En dan nog vieze koffie ook! Nu besef ik dat het ouderschap als een soort van videospel-op-maat is: nét wanneer het ene level je wat comfortabel begint te zitten, mag je naar het volgende. Ook dat lukt, elke keer weer. En koude koffie is zo slecht nog niet.

Weekends. Blijkt dat er ook zoiets als ‘zaterdagochtend’ bestaat en dat dat best leuk is. Dan kun je naar de markt. Of ontdekken dat de bibliotheek écht pas binnen drie uur open gaat.

Mijn houding tegenover tanden. Voordien was die eerder neutraal. Dingen waarmee je eet, die je poetst en waarvoor je zo nu en dan eens een blekend gelletje overweegt, toch? Sinds ik mama ben, zijn tanden niet langer ‘gewoon tanden’. Het zijn kleine, venijnige obstakels in de weg van ononderbroken slaap en droge babyoutfits. Zij haat ze, ik haat ze. Maar goed: zonder is ook niet dat, natuurlijk.

Mijn idee over bevallingen. Akkoord, ik was er even van overtuigd dat ik doodging, maar toch: veruit het meest romantische dat ik ooit heb meegemaakt, was bevallen. Ja, je langverwachte baby bungelt plots als een schattig, gestroopt konijn boven je buik en dat is natuurlijk door-en-door onbevattelijk. Maar naast onze geweldige dochter, werd er die vierde februari ook nog wat anders geboren: een team. “Als we dit samen kunnen, kunnen we àlles samen”, dacht ik, toen hij non-stop massages, aanmoedigingen, washandjes, sportdrank en perfect getimede kartonnen ziekenhuisbakjes aanleverde (waarom vertelt niemand je hoe misselijk je wordt tijdens zo’n bevalling?) en bijgevolg alle vroedvrouwen, ochtend- én avondshift, vertederde. En ik denk het nog steeds.

 

Een bericht gedeeld door Rien de Mey (@rieno_) op

Mijn modebudget. Dat niet gehalveerd, maar verdubbeld werd. Uit pure noodzaak uiteraard: er zit altijd één helft van de familiale garderobe onder het snot / in de was.

Alles en niets. Want àlles verandert, met zo’n klein dropje erbij. Je huis, je leven, je hart. Maar aan de andere kant, lijkt alles ook nog net hetzelfde. Uit eten gaan, reizen, terrasjes doen? Het kan nog allemaal. Maar dan gewoon, met zo’n klein dropje erbij.

Rien de Mey is freelance journalist en lifestyle writer. Haar werk lees je onder meer in Nieuwsblad Magazine, op haar website vind je nog meer leuke schrijfsels over het leven met haar dochter Matilda. 

 

Corrigeer

Het beste van Enkel voor abonnees