Seks & Relaties

ADVIES. Mijn mama werd opgenomen in de psychiatrie. Hoe kan ik haar helpen?

ADVIES. Mijn mama werd opgenomen in de psychiatrie. Hoe kan ik haar helpen?

Foto: *

Ik ben een 28-jarige vrouw en maak me veel zorgen om mijn mama. Zij werd opgenomen in de psychiatrie voor een verslaving en depressie. Relatietherapeute Rika Ponnet geeft advies.

Ik ben een 28-jarige vrouw en maak me veel zorgen om mijn mama. Zij werd opgenomen in de psychiatrie voor een verslaving en depressie. Alle miserie is begonnen toen mijn vader zeven jaar geleden een nieuw leven startte met zijn vriendin. De wereld van mijn moeder stortte in. Ze kreeg vrij snel erna een relatie en dan nog een, maar altijd zijn het mannen die haar niet respecteren. Nu zit ze opnieuw in zo’n relatie. Ze stelt zich in zo’n relatie, en ook vroeger bij mijn vader, heel inschikkelijk op, aanvaardt alles, maar beklaagt zich wel bij mij over het feit dat ze niet gelukkig is of verliest zich in haar verslaving. Echt met haar praten lukt niet. Mijn moeder gaat haar gevoelens volledig uit de weg. Ik denk dat ze ook in therapie niet zal zeggen wat er echt speelt, want in het bijzijn van anderen doet ze zich altijd beter en vrolijker voor. Hoe kan ik haar helpen? 

 

Ik begrijp je gevoel van verantwoordelijkheid tegenover je mama heel goed. De loyaliteit van kinderen naar ouders toe is misschien wel de allersterkste levensband. Ik snap dus zeker je verlangen om haar te helpen een beter, ander, gelukkiger leven te leiden. Het allermoeilijkste in jouw verhaal is ook dat verlangen. Aanvaarden dat de mensen die we graag zien en voor wie we ons verantwoordelijk voelen ‘maar’ staan waar ze staan, de keuzes maken die ze maken, op een ‘beperkte’ manier hun leven, de liefde vormgeven is heel, heel moeilijk. Het voelt immers aan als een persoonlijk falen in onze relatie met hen.

Beseffen dat je verlangens vooral veel zeggen over jou en minder over haar, kan daarin helpend zijn. Ik denk dat je mama er het meeste aan heeft als je haar aanvaardt zoals ze is, nu, en daar, op dat niveau naast haar gaat staan. Het verlangen om iets van haar leven te maken, om het beter te laten worden, zal toch vooral bij haar moeten leven, van haar moeten komen. Ze kan daarbij kracht putten uit jouw aanwezigheid en aanvaarding (niet uit je drang om haar te veranderen), uit de ondersteuning die ze nu therapeutisch krijgt. Of en hoe ze daar met zichzelf aan de slag gaat, zal ook opnieuw van haar veerkracht afhangen. Het tempo waarin dat gebeurt eveneens.

Relatiecoach Rika Ponnet runt relatiebureau Duet, www.duetrelatiebemiddeling.be

Probeer, als je mama zich beklaagt over het leven dat ze leidt, haar niet zo fijne relatie, dat niet te zien als een oproep aan jou om iets in haar leven te veranderen. Ga gewoon mee in haar verhaal, luister ernaar. Geef aan dat je het begrijpt, zonder haar te adviseren hoe ze het beter en anders kan aanpakken of erger nog, het voor haar aan te pakken. Haar veranderingsproces ligt in het ontwikkelen van meer autonomie, zelfliefde en -kennis, en een sterker zelftroostend vermogen. Het ligt niet in het ontvangen van meer steun, in het zich vastzetten in een zorgrelatie, in het koesteren van de illusie dat haar partner, haar kind haar gelukkig zal maken. Jij hoeft je mama niet te redden, jij bent niet verantwoordelijk voor haar. Jij kunt haar alleen maar graag zien, haar accepteren voor wie ze is.

Ik ben er rotsvast van overtuigd dat die onvoorwaardelijke liefde de beste bodem is voor mensen om te groeien, om sterker te worden en van daaruit voor zichzelf betere keuzes te maken. Zo’n proces gaat met heel kleine stapjes, zoekende binnen het dagelijkse wat goed is, energie en rust brengt. Ik vermoed dat dit ook deel uitmaakt van haar therapeutisch traject daar. Probeer vooral vertrouwen te hebben, in haar en haar traject. Dat zal ongetwijfeld ook in jouw leven een vorm van bevrijding brengen, ruimte bieden voor meer zelfontplooiing en het verder bouwen aan je eigen toekomst.

 

Het beste van Enkel voor abonnees