Seks & Relaties

?????

ADVIES. "Mijn vrienden waren er niet toen ik hen nodig had"

ADVIES. "Mijn vrienden waren er niet toen ik hen nodig had"

Foto: *

"Moet ik mijn conclusies trekken en hen achter mij laten? Of spreek ik hen hierop aan?" Relatiedeskundige Rika Ponnet geeft advies.

Ik ben een single vrouw van 27. Door de jaren heen is mijn familie weggevallen, waardoor ik zeer veel belang ben gaan hechten aan vriendschapsrelaties. Naast mijn ouders en zussen heb ik alleen hen. Ik doe zeer veel voor hen en had altijd het gevoel dat dit wederzijds was. Nu heb ik een zware operatie ondergaan en ben ik geschrokken van de achteloosheid waarmee mijn dichtste vrienden daarmee zijn omgegaan. Het is niet zo dat ik een cadeau eis, maar een kleine attentie is zo snel geregeld in onze vriendengroep, en voor mij dan opeens niet? Andere vrienden zijn wel eens gepasseerd of hebben een kaartje gestuurd, maar van diegene die ik beschouwde als mijn hechte vriendengroep kwam er niets. Ben ik nu zo’n Kalimero om dit erg te vinden? Moet ik mijn conclusies trekken en hen achter mij laten? Of spreek ik hen hierop aan? 

Hechte vriendschapsrelaties zijn voor jou van groot belang. Binnen je vriendenkring lijk je mij een motor te zijn die gevoed wordt door een diep verlangen naar erkenning. Je ziet dat wel vaker in vriendenkringen, dat sommigen altijd weer de drijvende kracht zijn achter alles. Vallen zij weg, dan is de groep zijn sturing kwijt en wordt het opnieuw een verhaal van individuen. Uiteraard snap ik goed je ontgoocheling. Je wilt immers wederkerigheid ervaren. Je zou in die ontgoocheling kunnen blijven hangen en je conclusies trekken door afstand te nemen, een weinig vruchtbare aanpak. Bovendien ga je zo in de slachtofferrol zitten, wat niemand ooit verder helpt. Durf wel je verwachtingen en die van je vrienden onder de loep te nemen. Is iedereen in de groep even hard bezig met de groep? Ondersteunt iedereen even sterk al de tradities of ben jij daarin toch ook de motor? Het kan verklaren dat op het moment dat de bal in hun kamp ligt, ze de dingen toch anders vormgeven. 

Relatiecoach Rika Ponnet runt relatiebureau Duet, www.duetrelatiebemiddeling.be


Ik roep er ook graag een oud gezegde bij: in tijden van nood leer je je vrienden kennen. Voor mij zit onder deze tegeltjeswijsheid meer dan je ‘echte’ vrienden leren kennen, het ‘echt’ leren kennen van de anderen. Mensen gaan nu eenmaal elk op hun manier om met gezelligheid en feestjes, maar ook met verdriet en verlies. Weet dat er onder ‘afwezigheid’ meestal geen slechte bedoelingen zitten, maar een onvermogen om troost te bieden. Het vermijden, hopen dat het snel overgaat, is dan vaak de gehanteerde strategie. Je hebt nu niet je vrienden leren kennen als ‘goed’ of ‘slecht’, maar wel vanuit het perspectief ‘zij die er zijn als het slecht gaat’. Dat kunnen mensen zijn die je minder nabij zijn op de goede momenten, en zij die een schitterende feestgezel waren kunnen bij moeilijkheden uitblinken in afwezigheid. Afschrijven hoef je daarvoor niemand. Op zijn best stel je je verwachtingen bij, benader je je vriendenkring op een realistischere manier en leg je ook voor jezelf in je vriendschappen de lat wat minder hoog. Mij lijkt dit voor alles een moeilijke, maar noodzakelijke les: het besef dat er in ons leven, als het echt moeilijk gaat, maar heel weinig mensen zijn en ‘blijven’. Je kunt hierdoor vriendschap als een illusie beschouwen of net extra gaan waarderen wat anderen voor je doen. 


Los van dit alles lijkt het mij perfect gerechtvaardigd om binnen je vriendenkring uit te spreken dat je het fijn zou vinden om ze bij een volgend moeilijk moment intenser te ervaren, omdat ze belangrijk voor je zijn. Een negatieve reactie hierop kan ik me moeilijk voorstellen. 

Corrigeer

In het nieuws

Het beste van Enkel voor abonnees