Rock Werchter, dag drie

RECENSIE. Blink-182, kroniek van een aangekondigde valse noot

Foto: Geert Van de Velde

Het is helaas een constante: wie naar een optreden van Blink-182 gaat, doet dat niet voor het goede geluid of de degelijke liveprestatie. Die doet dat meestal omdat hij jong was midden jaren negentig of begin jaren tweeduizend, alle cd’s heeft van de band en elk nummer woord voor woord kan meezingen.

En omdat hij ooit een veelal onverdienstelijke poging deed overeind te blijven op een skateboard, met All the Small Things of Adam’s Song als soundtrack. Dat meezingen is overigens noodzakelijk om van een concert van Blink-182 een plezier te maken - compensatie voor dat geluid, weet u wel. Dat zanger en gitarist Tom DeLonge is vervangen door Matt Skiba van Alkaline Trio, verandert live overigens niet veel aan de zaak. Het is niet beter, het is niet slechter, het beroert het publiek enkel om sentimentele redenen.

Met pakweg The Rock Show, I Miss You (het enige nummer waarin Tom wél wordt gemist) en First Date waren de Californiërs op Rock Werchter gul met hits, de fans namen ze dankbaar aan en maakten er hun eigen feestje van. Het geld dat was begroot voor de steekvlammen en de rookmachines op het podium, had evenwel beter naar - we zeggen maar wat - waterputten in Mali kunnen gaan. Blink heeft dat niet nodig, en als ze die toch gebruiken, tilt dat punkrock zelden of nooit naar grotere hoogtes.

Corrigeer

IN HET NIEUWS

POPULAIRE VIDEO'S