Van Het Zesde Metaal tot Roisin Murphy: onze festivalreporter fileert de eerste dag Cactusfestival

Van Het Zesde Metaal tot Roisin Murphy: onze festivalreporter fileert de eerste dag Cactusfestival

Roisin Murphy. Foto: Inge Kinnet

Brugge -

Het Cactusfestival is dit weekend aan haar 36ste editie toe. Onze festivalreporter Dennis Van Goethem slaat drie dagen lang zijn tent op in het Minnewaterpark van Brugge. Een overzicht van de eerste festivaldag.

Van Het Zesde Metaal tot Roisin Murphy: onze festivalreporter fileert de eerste dag Cactusfestival
Tamino. Foto: Inge Kinnet

Tamino: Stofjes in de ogen

Broeien, koken, stomen, zweten. Vul gerust zelf aan, maar het was heet toen Tamino de spits afbeet op Cactus. Dat het hard gaat voor de jonge Egyptische Antwerpenaar is een understatement. Na de cavalerietocht tijdens De Nieuwe Lichting, twee uitverkochte AB Clubs en een bomvolle tent op een ontiegelijk vroeg Werchters uur, mocht Tamino-Amir Moharam Fouad het Minnewaterpark op een eerste kopstoot trakteren. Een fluweelzachte weliswaar, want ook met een tweekoppige band rond hem teert Tamino op tedere songs en zijn dromerige stem. Die blijven ook weg van de duisternis overeind: Indigo Nights wiegde ook onder een brandende zon het volgelopen park in een romantische roes, Cigar raakte met z’n briljante refrein zelfs de harten achteraan de toog. De barman met de baard mag lullen zo veel hij wil, maar een stofje in zijn oog? Alsjeblief man.

Toegegeven, van die Arctic Monkeys-cover I Bet You Look Good On The Dancefloor zullen wij nooit wild worden, en logische afsluiter Habibi is nog steeds aan het groeien. Maar met een tweede knalprestatie op een week tijd, zette Tamino zijn sollicitatie naar de belpop-lijstjes onnoemelijk veel kracht bij. U komt ‘m nog genoeg tegen, deze zomer.

Van Het Zesde Metaal tot Roisin Murphy: onze festivalreporter fileert de eerste dag Cactusfestival
Wannes Cappelle van Het Zesde Metaal. Foto: Inge Kinnet

Het Zesde Metaal: Schoenen uit

Een thuismatch, heet dat dan. Wannes Cappelle moest zich voor een keer niet inhouden en mocht in Brugge zijn eigen tongval van stal halen. Op Cactus vond Het Zesde Metaal na hun zuinige openingsronde op de Main Stage van Rock Werchter een platform op maat: intiemer, volkser en vooral enthousiaster. “Zijn er ook mensen van buiten West-Vlaanderen aanwezig?”, vroeg Cappelle. “Sorry, voor jullie hebben we cd’s met de teksten mee.” De groep zat duidelijk beter in z’n sas dan een week eerder. Calais kreeg de tijd om uit te dijen en had opmerkelijk meer peper in de poep dan een week eerder. Met dank aan gitaristen Tom Pintens – als luitenant van Tamino toe aan z’n tweede show van de dag – en Filip Wauters, die elkaar uitdaagden in een heerlijk steekspel. Ook het publiek kwam vroeg opdagen voor hun gouwgenoten. Twee jaar eerder trok maar een man of vijftien zijn schoenen uit tijdens Dag Zonder Schoenen, nu stonden de eerste twintig rijen blootvoets. Met Boze Wolven van Gorki – doorspekt met Pixies-hit Where Is My Mind – deed Cappelle z’n trucje van de Radio 1 Sessies nog eens over, Ploegsteert zette de hitparade in gang. Want die heeft Het Zesde Metaal intussen: Gie, Den Otto en Ik, Naar De Wuppe en Liefde waren de kroon op een knappe thuiskomst. Hier en daar de schoolse attitude wat bijschaven, en Cappelle staat volgend jaar een trede of twee hoger.

Van Het Zesde Metaal tot Roisin Murphy: onze festivalreporter fileert de eerste dag Cactusfestival
Michael Kiwanuka. Foto: Inge Kinnet

Michael Kiwanuka: Een uitmuntende moeilijke zit

Wat is ie gegroeid, dames en heren. Neen, we hebben het niet over de afro van z’n gitarist, wel over Michael Kiwanuka zelve. Die tweede plaat Love & Hate verblufte vorig jaar al tamelijk, gisteren deed de Oegandese Brit er nog een stevige schep bovenop. Een mager volgelopen plein doen warmlopen met een ellenlange intro op z’n Pink Floyds, weinigen komen ermee weg. Kiwanuka flikte het, liet de graszoden zelfs vollopen nog voor die briljante song Cold Little Heart begon. Een prachtlied. Reken maar dat Otis Redding trots was geweest.

Eerlijk is eerlijk, Kiwanuka maakte er voor de massa een moeilijke zit van. Wie hem kent, weet dat z’n nummers live gretig de kaap van tien minuten halen – oersong Black Man In A White World nam zelfs een kwartier de tijd –, de dagtoeristen verloren halverwege ietwat de interesse. Ja, Home Again – lang niet meer het lijflied van een opengebloeide Kiwanuka – en Rule The World tekenden voor een schaarse dip, maar het fragiele The Final Frame trok de set weer overeind.

Zoals het hoort, hield Kiwanuka het beste voor het einde. Father’s Child ontbrandde, explodeerde en doofde weer magistraal uit, Love & Hate was de pracht zelve. Het eerste hoogtepunt van Cactus 2017.

Van Het Zesde Metaal tot Roisin Murphy: onze festivalreporter fileert de eerste dag Cactusfestival
Richard Ashcroft. Foto: Raymond Lemmens

Richard Ashcroft: Waar is dat messiascomplex?

Onze excuses aan Liam Gallagher, maar zijn landgenoot Richard Ashcroft draagt nog steeds de ring van beste frontman van de UK. Met een bijna dandy draf raasde hij gisteren het podium van Cactusfestival op met een arrogantie van daar-heb-ik-je, gleed hij op de knieën door een pompende Out Of My Body en zette hij met Sonnet per direct de eerste van een half dozijn The Verve-songs in. Wie na drie break-ups nog rouwt om zijn ter ziele gegane band, huilt ten onrechte: Ashcroft droeg de shows toen, en doet dat nog steeds ongezouten en onbescheiden in z’n uppie.

Ooit vergeleek hij zichzelf met Jezus, messiaans zoals in Lokeren vorig jaar was het gisteren niet. Ashcroft speelde een sollide show, maar verviel in herkauwde quotes en sloeg de bal hier en daar niet meer dan half raak. Country-jingle They Don’t Own Me overtuigde niet, This Is How It Feels hoorden we hem al scherper spelen. Ook de stem miste de rasp. Maar hey, het moet van Morrissey geleden zijn dat we een britpopper zo clean hoorden zingen. Gooi daar een Space and Time, Lucky Man en Bittersweet Symphony - vechtpartij tijdens de climax incluis - bovenop, en je schopt het Minnewaterpark richting roes. Liam, nog eens sorry.

Van Het Zesde Metaal tot Roisin Murphy: onze festivalreporter fileert de eerste dag Cactusfestival
Roisin Murphy Foto: Inge Kinnet

Roisin Murphy: Wisselvallige verkleedpartij

Roisin Murphy heeft ze niet alle vijf. That’s almost a good thing, want je wist niet waar kijken bij de afsluiter van dag één. De Schotse had vrijdag zoals steeds haar verkleedkoffer mee het podium opgesleurd en hees haar kleine lijf om de strofe in een nieuwe outfit. Drie om te beginnen, tijdens opener Go Fishing. De meest opzichtige? Een kreeft. Op haar hoofd. Raar? U zegt het.

Het droeg meer niet dan wel bij tot de eerste slotact. Murphy fascineerde met songs die het midden hielden tussen Prince-eske funk (Evil Eyes) en sferische electronica in een roze yeti-pak (Exploitation), maar even vaak zakte het tempo weg. Sing It Back van het gestorven Moloko sloop bijna onopgemerkt voorbij en vergat vooral op te stijgen. Of het volk die mengelmoes smaakte? Ja en neen. De eb- en vloedbeweging tussen de nummers viel soms in dovemansoren, lokte dan weer een horde dansbenen. Balanceren op een slappe koord, zeg maar.

De muziek haalde het maar nipt van de verkleedpartij. Murphy, intussen met de grootste epauletten sinds de mid-nineties op haar schouders, moest het hebben van Moloko-klassieker Forever More om de aandacht erbij te houden. Too little, too late. Het park liep leeg, de bis kon enkel de laatblijvers boeien. Gemiste kans voor Murphy én de vertrekkers, want Jealousy blijft een dijk van een schijf.

Corrigeer

IN HET NIEUWS

POPULAIRE VIDEO'S

Het beste van Enkel voor abonnees