"Televisie is eerder voor Bazaar en brol"

Luisterplein afgesloten voor Jan De Wilde

Kleinkunst met een grote K, dat is zo een beetje terug naar de oorsprong van acht jaar Luisterplein. Succesformule, zegt u? Willem Vermandere - op dag een- en Jan De Wilde - gisteren dus: samen zijn ze net 150 jaar, maar ze spelen de boel daar dit jaar opnieuw plat. Om halftien werd het Laurentplein door stewards afgesloten, wegens meer dan overvol tot in de kleinste hoekjes en kantjes voor de man uit Aaigem, die tot ons aller collectief muzikaal erfgoed behoort. En reken maar dat er ook pubers waren die op de eerste rij "De fanfare van honger en dorst" meezongen. "Het zal wel de laatste keer zijn dat ik op de Gentse Feesten speel zeker, of het zou moeten zijn dat ik zo oud word als mijn groottante. Ze was 104, maar zingen deed ze toen al niet meer", het was de enige uitspraak van de avond die voor teleurstelling zorgde.

Rustige vastheid, als je het op iemands voorhoofd mag kleven, dan is het op dat van Jan De Wilde. Zelden iemand gezien die het podium en het publiek zo inpakt met rust en zelfrelativering. Neem hem zijn gitaar en zijn mondharmonica af, en hij doet toch gewoon verder als stand up comedian, en hij speelt de concurrentie ook naar huis. "Ik ga mijn bindteksten wat moeten inkorten", klonk het al voor de eerste noot werd gespeeld. 

Maar we kwamen alles te weten over zijn jeugd. Over de vroege dood van zijn vader. "Was hij blijven leven, ik had elektromechanica moeten studeren, en ik zou al dood geweest zijn van mijn kas op te vreten. Maar anders ook, want mijn tante zei: had nonkel Leon geweten dat ge zanger zou worden, hij had u doodgeslagen." Het rolde er allemaal uit, met een dosis zelfspot en af en toe in plat Olsjters. Elk nummer - elke hit bijna - werd ingekleed: zijn favorietje "Zussen", de metaforen in "Golden Retriever", "Wakker naast jou", aan elk schoon lied kleefde een even mooi verhaal. En dan de kwestie van de liedjes van Lieven Tavernier natuurlijk, het eeuwige misverstand. Na gisteren weten we hoe het in mekaar zit. "Lieven geraakte bij geen enkele platenbaas binnen. En hij kwam bij mij zagen, "allez doe  het voor mij, anders vraag ik het aan Raymond van het Groenewoud". Dan heb ik gezegd "Allez k zal een effortke doen". We kregen er overigens drie te horen: de onvermijdelijke "De eerste sneeuw", "de verdwenen karavaan" - het mooiste lied van Lieven Tavernier voor Jan zelf - en natuurlijk in de bisronde "De fanfare van honger en dorst". Heerlijk hoe zijn koperblazers - ze waren liefst met vier - uithaalden. 

Jan De Wilde, hij heeft ook over alles een mening en steekt die niet onder stoelen of banken. Over het mooie uitzicht dat hij had vanop het podium op Sint-Baafs, "maar het is de verkeerde vlag die erop pronkt"(de Belgische dus), over "Bazaar en brol", die op televisie mogen komen, een medium waar hij niet veel aan had, en over...Siegfried Bracke. "Enen maar met een zuur gezicht toen ik optrad voor de Kamer van het verenigd gepeupel, maar het staat hem wel, het is hem zelfs op het lijf geschreven."

Twee staande ovaties waren zijn deel, en dat was niet meer dan gepast voor een fantastisch concert dat "Joke" als uitsmijter kreeg. "Bedankt Gent, dat ik zanger ben mogen worden, en niet in de fabriek moest gaan werken." Aandoenlijk was het. En Jan, die kan voor ons niet rap genoeg terug zijn in Gent. En daarvoor moeten we "maar" wachten tot 26 januari 2018, want dan speelt zijn theatertour "Dag mijnheer De Wilde" in de Minardschouwburg. 

Vanavond is het Luisterplein toe aan zijn jaarlijkse dosis "girlpower". Meebrullen met "Rode rozen in de sneeuw" in de ode aan Marva van JackoBond (21.30 uur), en nadien de Nijghse vrouwen Astrid Nijgh, Amaryllis Temmerman, Sabien Tiels en Della Bossiers. 
 

Corrigeer

Immo in de regio

Auto's in de kijker

Jobs in de regio