Waarom U2 de grootste groep van de planeet is (en nog een hele tijd blijft)

Als je ziet dat een paar welgemikte slagen op een drum 50.000 mensen uit hun dak laat gaan, weet je dat het een bijzondere avond wordt. En dat werd het dinsdagavond ook in Brussel. Met dank aan U2, de Ierse rockband die bewees dat ze de grootste band van de planeet is en dat wellicht nog voor vele jaren blijft.

Wie dinsdagnacht naar huis terugkeerde, besefte ongetwijfeld dat hij of zij net een concert had gezien om nog heel lang over na te praten. Eigenlijk wisten we al vele dagen en zelfs maanden ervoor dat het bijzonder zou gaan worden. Denk maar aan de razendsnel uitverkochte tickets, de verkeerschaos die voorspeld werd, de vele fans die maandagavond al stonden aan te schuiven om toch maar zeker op de eerste rij te staan en de talrijke artikels in alle kranten over dat indrukwekkende scherm en die iconische plaat waarrond de Joshua Tree-tournee draait.

Wie ruim op voorhand binnen was, merkte ook dat het voorprogramma er niet zomaar één was. Vaak wordt dan gekozen voor een beginnend bandje waar de groepsleden van het hoofdprogramma wel in geloven en dat enigszins in de lijn ligt van wat de fans daarna te horen zullen krijgen. Deze keer was het anders: Bono en co hadden een van hun persoonlijke helden gevraagd om voor hen te spelen. Ze noemden het bewust geen voorprogramma. Noel Gallagher’s High Flying Birds stond op het programma als een special act.

Hitmachine

En wat voor één. Het gewezen brein van Oasis stond goedgeluimd op het 60 meter brede podium en grasduinde door de vele hits die hij doorheen de jaren schreef. Eerst wat eigen songs, daarna klassiekers als Champagne Supernova, Wonderwall en Don’t Look Back in Anger. Wie een hitmachine als de oudste Gallagher meebrengt, moet wel heel zelfverzekerd zijn. Gelukkig zijn de Ieren van U2 dat.

De Mexican wave ging door het zich langzaam vullende Koning Boudewijnstadion (de tribunes dan, op het middenplein stonden de mensen al uren van tevoren paraat, nvdr). Aan sfeer was er geen gebrek, en al zeker niet toen de luidsprekers plots luider gingen. The Whole of the Moon van The Waterboys werd luid meegezongen en leidde het grootste spektakel in dat zou volgen.

Sunday Bloody Sunday

Schijnbaar onbewogen en in alle rust stapte Larry Mullen Jr, al van in den beginne de drummer van U2, het podium op. Niet het grote podium, wel de rode loper die leidde naar een kleiner podium tussen het volk. Dat kleine podium in de vorm van een boom. De Joshua Tree, u raadde het al, naar het exact 30 jaar oude album waar de hele tournee rond draait.

Mullen begon dan maar op zijn eentje Sunday Bloody Sunday te spelen. Enkele slagen op zijn drumstel en heel het stadion wordt gek, je moet het maar doen. Als daarna ook The Edge, Adam Clayton en oppergod Bono het podium opstappen, beginnen ze de eerste wereldhit van de avond te spelen. Kippenvel en massale samenzang op alle rijen, op de tribunes springen ze al een eerste keer recht. Het zal niet de laatste keer zijn.

Vier nummers lang blijven de heren van U2 op dat kleine podium staan. New Year’s Day, Bad en Pride bewijzen dat de band geen toeters en bellen nodig heeft. Op het grote scherm is nog niets te zien en de lichtinval in het stadion is nog groot genoeg om ook de lichten voorlopig niet te laten opvallen. Vier jongens, hun instrumenten en hun liedjes, meer is het niet. En het is grandioos.

Maar wat wordt iedereen dan weggeblazen bij de eerste tonen van Where The Streets Have No Name. Ingezet door een - naar zijn doen erg korte - speech van Bono over hoe tolerant zijn ons kan redden in tijden van terreur. En dan zet The Edge het nummer in op gitaar en komt er beweging in de 60 meter brede videomuur. Wat is dit opwindend.

Een klein uur lang speelt U2 het album The Joshua Tree integraal en chronologisch, zoals de band het dertig jaar geleden op plaat gezet heeft. Met With or Without You, met I Still Haven’t Found What I’m Looking For - die samenzang, Brussels was in grootse vorm - met Exit en met het bloedmooie Running to Stand Still. Telkens ondersteund door speciaal voor dat grote scherm gemaakte beelden van de Nederlandse fotograaf Anton Corbijn.

Het is een groot contrast met het begin op dat sobere middenplein, maar U2 kan het allebei aan. De Ierse rockers zijn trendsetters wat stadionshows betreft. Telkens verleggen ze de grenzen van wat technisch mogelijk - denk maar terug aan ZooTV en de tournee met De Klauw - en telkens weer valt op dat hun muziek overeind blijft tegenover al die hoogstandjes.

Wat ook opvalt: U2 is dan wel de grootste band van de wereld, op het podium blijven de Ieren ondanks de vele grote gebaren ook heel nederig. Zo bedanken ze uitgebreid de Belgen die hen groot gemaakt hebben, zoals Stefaan ‘Smasher’ Desmedt, Stageco, PRG Projects of de organisatoren van Rock Werchter. “Bruxelles ma belle”, spreekt Bono. “Ik hou van België.”

Nog even over die bisronde ook: wat was me dat. Miss Sarajevo, Beautiful Day, Elevation, Vertigo, Ultraviolet en I Will Follow. Er zijn artiesten of bands die een nier zouden afgeven om een van die hits geschreven te hebben. U2 heeft ze allemaal en ondersteunde ze met indrukwekkende beelden op dat gigantische scherm. Voor One werd dan weer teruggegaan naar de essentie: alle lichten uit en zingen maar. Zoals het hoort.

Waar we het nog niet over gehad hebben: de stem van Bono. Nog steeds geweldig na al die jaren. En niets dat doet vermoeden dat er iets is dat daar verandering in zal brengen. U2 zal nog vele jaren de grootste groep ter wereld blijven. Want zelfs als de nog te verschijnen nieuwe plaat tegenvalt, zal het kunnen blijven putten uit de ontelbare hits die ze intussen hebben. En als het saai dreigt te worden, pakken ze gewoon uit met een nieuw technologisch hoogstandje. We kijken er nu al naar uit.

IN HET NIEUWS

POPULAIRE VIDEO'S

Het beste van Enkel voor abonnees