Deze getuigenis over een spookflat lees je best niet als je vannacht gerust wil slapen

Deze getuigenis over een spookflat lees je best niet als je vannacht gerust wil slapen

Themabeeld Foto: Shutterstock

Als je vannacht nog hoopt rustig in slaap te vallen, raden we je vooral aan om niet verder te lezen. Dit is het verhaal van Illustrator Adam Ellis, die op zijn appartement in New York City sinds kort “paranormale activiteiten” ervaart en de gebeurtenissen op Twitter uit de doeken deed.

“Mijn appartement is momenteel behekst door de geest van een dood kind en hij probeert me te vermoorden”, steekt Adam van wal.

“Hij verscheen eerst in mijn dromen, maar ik denk dat hij nu de oversteek naar de echte wereld heeft gemaakt. Toen ik hem voor het eerst zag, had ik slaapverlamming en zag ik een kind zitten in een groene schommelstoel, aan het voeteinde van mijn bed.”

“Hij had een groot, misvormd hoofd dat ingedeukt was langs één kant. Ik heb geprobeerd het te tekenen.”

“Hij bleef een tijdje naar mij staren, maar kwam dan recht uit de stoel en kwam naar het bed toe. Ik kon niet bewegen, want ik had last van slaapverlamming. (Ik heb daar vaak last van trouwens. Dat is echt niet leuk.) Vlak voordat hij aan mijn bed kon komen, werd ik schreeuwend wakker.”

“Een paar nachten nadien had ik opnieuw een droom. Ik zat in de bibliotheek en er kwam een meisje naar mij toe. ‘Je hebt Dear David gezien, niet?’ Ik vroeg ‘Wie?’ en ze zei ‘Dear David. Je hebt hem gezien. Hij is dood. Hij verschijnt alleen om middernacht. Dan kan je hem twee vragen stellen als je eerst ‘Dear David’ zegt.’ En dan waarschuwde ze me nog: ‘Maar stel hem nooit een derde vraag, of hij vermoordt je.’”

“In één van mijn volgende dromen zag ik David terug. In dezelfde setting. Ik lag in bed, en hij zat in de schommelstoel bij het raam te staren naar mij. Ik zeg ‘Dear David, hoe ben je gestorven?’ en hij antwoordt ‘In een ongeval in de winkel.’”

“Ik vraag ‘Dear David, wat is er in de winkel gebeurd?’ en hij gromt. ‘Iemand duwde een rek op mijn hoofd.’ Ik sta stijf van de angst. ‘Wie heeft dat rek op je hoofd geduwd?’, vraag ik, maar David antwoordt niet. Ik realiseer me plots dat ik de derde vraag heb gesteld en dat dat niet mocht. Op dat punt word ik wakker, in doodsangst.”

(lees verder onder de schommelstoel)

Deze getuigenis over een spookflat lees je best niet als je vannacht gerust wil slapen
Themabeeld Foto: Shutterstock

“De volgende dagen heb ik alle doden uit de stad gegoogeld, maar ik kon geen enkele David vinden die in een winkel was overleden. Ik probeerde zelfs variaties uit: Daniel, Dylan, Devon. Niets te vinden. Er gaan een paar weken voorbij zonder incidenten.”

“Dan komt plots het appartement boven het mijne vrij te staan en heb ik de mogelijkheid om erin te trekken. Het is groter dan het mijne, dus ik beslis te verhuizen. Nog een maand of twee gaan voorbij zonder dat ik nog iets van Dear David hoor. Ik denk dat hij me verloren is, omdat ik verhuisd ben.”

“Maar sinds kort gebeuren er vreemde dingen. Al vier nachten verzamelen mijn katten exact om middernacht bij de voordeur en zitten ze gewoon te staren. Alsof er iets aan de andere kant zit.

“Vorige nacht kreeg ik echt een vreemd gevoel en toen ik door het gaatje in mijn deur keek, weet ik zeker dat ik een beweging zag. Toen ik de deur opende en het licht in de gang aandeed, was er niets te zien. Maar mijn katten leken zenuwachtig. En dat is het punt waarop ik nu ben beland. Ik denk dat Dear David mij gevonden heeft. Ik weet niet wat ik moet doen. Ik hou jullie op de hoogte.”

Twee dagen later volgt er al een update. “Voor de zesde nacht op rij is mijn kat om klokslag twaalf naar de deur gewandeld om ernaar te staren.”

“Wat is er aan de hand?”

“Ok, ik heb een foto door het kijkgaatje in mijn deur genomen omdat ik te bang ben om hem te openen. Ik denk dat ik iets gezien heb. Ik was niet zeker, dus heb ik de deur moedig geopend. Er was niets te zien, maar ik maakte opnieuw een foto. Ben ik het nu of is er iets te zien op de eerste foto, waar de ballustrade de kast raakt? Iets dat zich verschuilt op de trap?”

“Ik heb de deur op slot gedraaid en ben in bed gekropen omdat ik niet weet wat anders te doen. Ik hoor mijn kat nog miauwen aan de deur. Ik ben doodsbang.”

Twee dagen later, deze vrijdag, gebeurde het opnieuw. “Hier gaan we weer. Enkele minuten voor middernacht.”

“Nu zijn ze hier allebei.”

Adam besluit dan maar zijn voorzorgen te nemen en zorgt voor een barricade met keukenzout. “Maar ik weet niet eens of dit het juiste zout is”, besluit hij.

Wordt, ongetwijfeld, vervolgd...

Corrigeer

RECENT NIEUWS

POPULAIRE VIDEO'S

Het beste van Enkel voor abonnees