Pakkende getuigenis: James moest van zijn moeder shocktherapie ondergaan omdat hij biseksueel is

Pakkende getuigenis: James moest van zijn moeder shocktherapie ondergaan omdat hij biseksueel is

Themabeeld Foto: Shutterstock

Conversietherapie of het willen ‘genezen’ van holebi’s: het lijkt een Middeleeuwse praktijk, maar het gebeurt nog vaker dan je denkt. Toen James een tiener was, stuurde zijn moeder hem op elektroshocktherapie omdat hij biseksueel was. Hij is nu 32 en brengt een pakkende getuigenis van die zwarte periode in zijn leven.

James woont in het Australische Queensland en legt voor het eerst uit hoe de ‘behandeling’ voor zijn biseksualiteit verliep. Hij was als kind misbruikt door een vriend van de familie, maar omdat verkrachting zo’n taboe was en zijn familie erg religieus, werd er niet over gesproken.

“Toen ik nog een kind was, wist mijn mama al niet hoe ze met mijn stemmingswisselingen en opkomende depressie om moest gaan. Toen ik haar als tiener vertelde dat ik biseksueel was, dacht ze dat ik ‘genezen’ moest worden. Ik moest van haar naar een dokter die mij zogezegd ‘zou helpen’. De dokter stelde mij allerlei vragen. Maar wat ik ook antwoordde, het kwam er altijd op neer dat er iets mis was met mij. Altijd kreeg ik te horen dat het mijn fout was. Wat er ook verkeerd was met mij, het was mijn eigen schuld.”

“Ik kreeg zware medicatie. Die nam ik niet graag, want ik voelde me er zelf ook zwaar van. Maar als ik ze niet nam, zo maakten ze me wijs, zou ik doodgaan.”

“Ik toonde de medicamenten aan een van mijn leraars op school, die me vertelde dat het zware sedativa waren (zware, bewustzijnsverlagende geneesmiddelen, red.). Wetende dat mijn mama in die tijd Valium als hulpmiddel aanbood aan iedereen die zich droevig voelde, leek medicatie haar hier perfect op zijn plaats. Toen ik stopte met de pillen, was er een periode van ‘interventie’. Dan vroeg de man mij dingen en antwoordde ik ‘ja’ wanneer ik dacht dat hij een ja wilde horen, om zijn vertrouwen te winnen.”

Shocktherapie

“Op een dag vertelden ze me dat ze mijn stressniveau wilden onderzoeken. Ik had de fut niet meer om er tegenin te gaan. Ik voelde me emotioneel door iedereen verlaten. Niemand begreep me, mijn mama dacht dat ik ‘genezen’ moest worden. Ik voelde als last.”

“Dus toen ze me vroegen om in een stoel te gaan zitten, deed ik dat. Toen ze me vastbonden, protesteerde ik niet. Toen ze een mondstuk aanbrachten om op te bijten, knikte ik zachtjes terwijl de tranen over mijn wangen liepen.”

“Dan stelde de man vragen. Als ik niet knikte, gaf hij me een elektrische schok. Als ik nee schudde als antwoord of enig teken van verzet toonde, gaf hij me een elektrische schok. Hij bleef maar praten. Achteraf gezien denk ik dat hij me letterlijk probeerde anders te doen denken.”

“Ik probeerde vooral niet te tonen dat ik niet akkoord ging. Het was verwarrend. Mijn instincten en mijn hart vertelden mij iets, maar ik moest knikken. Ze wilden van mij iemand anders maken. Het was verschrikkelijk. Soms duurde de schok enkele seconden, soms was het zo lang dat alles zwart werd.”

“Ik was moeilijk”

“Toen ik weer thuiskwam, keek ik mijn moeder zelf niet in de ogen. Zij betaalde voor de ‘behandeling’ die mij zou genezen. Ze hield duidelijk niet van mij. Ik huilde mezelf in slaap, en dat doe ik nu soms nog steeds.”

“Met mijn moeder gaat het niet goed. Ik heb haar maar twee keer gezien, de laatste jaren. Ik heb haar al geprobeerd uit te leggen wat ze me aandeed als kind, dat dat fout was. Maar ze zei dat het gebeurde omdat ik moeilijk was. Ze wil haar fouten niet toegeven.”

“Ik weet dat mijn moeder niet van mij houdt. Ze heeft nooit van mij gehouden. Het is moeilijk om daarmee te moeten leven.”

James vond hulp bij lotgenoten en krijgt veel steun van zijn vrienden. Het doet hem deugd. “Het is de eerste keer dat ik echt het gevoel heb dat iemand om mij geeft”, klinkt het. “Voor het eerst heb ik het gevoel dat ik ergens bijhoor.”

RECENT NIEUWS

Meest Gelezen

ENKEL VOOR ABONNEES

POPULAIRE VIDEO'S

Het beste van Enkel voor abonnees