Pukkelpop

RECENSIE. Mumford & Sons verovert harten, maar vergeet te overtuigen

RECENSIE. Mumford & Sons verovert harten, maar vergeet te overtuigen

Foto: DBA

Love them or hate them, rond Mumford & Sons kan je simpelweg niet meer heen in festivalmiddens. Gaat u daar niet mee akkoord, dan laten we u graag in handen van de meest dichtbevolkte weide die we deze Pukkelpop tegen ons aan voelden schuren. Marcus Mumford plukte al z’n meezingers uit de drie platen die hem op het wereldplatform katapulteerden, zwierde er wat vers soft spul tussen en deed dus perfect wat van hem verwacht werd. Maar een onuitwisbaar concert gaf hij daarmee alweer niet.

“Naast Pinkpop en Lowlands is Pukkelpop ons favoriete festival.” Herman Schueremans zal het graag horen. Marcus Mumford weet inmiddels perfect hoe hij een massa moet opfokken, zowel met noten als woorden. Dat laatste ging hem beter af: de anderhalf uur lange set van Mumford & Sons zat te vol met trage wiegers als Ghosts That We Knew en een belachelijk slap White Blank Page. Niet van zijn gewoonte. Mumford koos een dik jaar geleden in het Sportpaleis nog voor regelrechte natmakerij, deze keer waagde hij het met een ingetogener plan. Of dat altijd even geslaagd was, laten we aan u over: de ene helft van Kiewit kroop in de linkse buurman z’n nek, de andere stond platonisch te leunen tegen iedere vlaggenmast die nog beschikbaar was.

RECENSIE. Mumford & Sons verovert harten, maar vergeet te overtuigen
Foto: DBA

Schabouwelijk is een Mumford-show nooit, daarvoor hebben de lieden uit Londen té goeie nummers. Die staan grotendeels op laatste worp Wilder Minds, zaterdag niet toevallig de dikst gezaaide van de drie. Tompkins Square Park is een anthem zoals Kings of Leon ze dezer dagen hoopt te schrijven - zonder succes -, Believe misschien wel de slimste single die de Britten ooit losten. Want neen, Little Lion Man is dat niet. Die zat opvallend vroeg in de set, maar werd te snel, dan weer te sloom afgehaspeld om te kunnen boeien. Een boeltje. Ook Dust Bowl Dance was rommelig: struikelend in de start, rommelend aan het eind. We zagen de Mumfies al scherper.

Alsof de Pukkelpoppers daar om gaven. Zij sméten zich, krijsten zich verloren en stampten rond ons een geldbeugel aan pinten uit andermans handen in hun rondedans. Plat vertier, zeg maar, en dat is geen schande bij een laatste Pukkelavond. Alleen, Mumford & Sons mag zich stilaan weer eens gaan bewijzen. Dan moeten ze wel pakken beter doen dan het makke nieuwe Blind Leading The Blind. Want bah, daar is die banjo weer.

RECENSIE. Mumford & Sons verovert harten, maar vergeet te overtuigen
Foto: DBA
RECENSIE. Mumford & Sons verovert harten, maar vergeet te overtuigen
Foto: DBA
RECENSIE. Mumford & Sons verovert harten, maar vergeet te overtuigen
Foto: DBA

IN HET NIEUWS

Meest Gelezen

ENKEL VOOR ABONNEES

POPULAIRE VIDEO'S