Dit is een exclusief artikel voor jou.
Dit exclusieve artikel lezen? Doe het gratis >

COMMENTAAR CHEF VOETBAL. Het ontslag van Vanderhaeghe past in de voetballogica

COMMENTAAR CHEF VOETBAL. Het ontslag van Vanderhaeghe past in de voetballogica

Foto: BELGA

We zijn 20 september, zeven speeldagen ver en 25 procent van de eersteklassers hebben al niet meer dezelfde trainer waarmee ze het seizoen begonnen. De ontslagen van Tintin Marquez en Runar Kristinsson waren blunders van het STVV- en Lokeren-bestuur, het opstappen van René Weiler een voldongen feit. Van de vier ontslagen tot hiertoe is dat van Yves Vanderhaeghe hetgeen dat het best pas in de voetballogica, niet meteen in de maatschappelijke logica.

Onvermijdelijk: een 1 op 21 jaagt vreemde stroomstoten door mensen. Dan ben je een degradatieploeg. Dat de voorzitter niet lang voordien heeft geroepen dat de evaluatie niet na zeven maar na tien speeldagen zou volgen maar uiteindelijk zijn coach dan toch buitengooit, hoort tot die voetballogica. Voorzitter Marc Coucke, nochtans een out of the box-denker, heeft zich die logica al snel eigen gemaakt. Dat Yves Vanderhaeghe de voorbije twee seizoenen KV Oostende twee keer en telkens voor het eerst in zijn bestaan naar Play-off 1 en één keer naar de bekerfinale loodste, is van geen enkele tel meer als de punten worden geteld, emoties oplopen en klachten van een tweesporenbeleid van de trainer het bestuur bereiken.

Het dient gezegd: de vaderlijke coach slaagde er dit seizoen niet meer in de verschillende bloedgroepen en karakterprofielen binnen zijn selectie om te smeden tot een hechte symbiose. Er was geen verdeeldheid maar het eenheidsdenken dat KVO zo sterk maakte, was weg. Zachte heelmeesters maken stinkende wonden. Hoewel het transferbeleid van het KVO-bestuur deze zomer ook allesbehalve een applaus verdient, is met dat puntenaantal een stok snel gevonden.

Vanderhaeghe heeft er drie jaar als hoofdtrainer opzitten, één bij Kortrijk en twee bij KV Oostende. Een periode dat de prestatiecurve met drie PO1-deelnames op rij alleen maar de hoogte inging. Tot dit seizoen dus. Yves Vanderhaeghe, een 48-voudige Rode Duivel, was de stress in het gezicht gekropen. Hij beleefde de laatste wedstrijden zo zenuwachtig alsof zijn eigen huis in brand stond. Gepokt en gemazeld in het Belgisch voetbal wist hij ook wel dat dit hem kon overkomen. Ondanks de belofte van de voorzitter. Ondanks de voorbije twee seizoenen.

De 47-jarige Roeselarenaar krijgt een flinke tik. Maar de verbetenheid zal er niet minder om zijn. Zo heeft de ex-middenvelder, die op zijn 18de na een hersenvliesontsteking letterlijk quasi dood werd verklaard, via veel omwegen en nog meer op karakter pas op zijn 29ste voor het eerst Rode Duivel werd, zijn spelerscarrière gebouwd. Dat zal voor zijn trainersloopbaan, mits wat kleine aanpassingen in werkwijze, niet anders zijn.

Het beste van Enkel voor abonnees