Luk De Bruyker vertelt met Pappie ook zijn eigen verhaal

Een zichtbaar aangedane Luk De Bruyker nam donderdagavond in Theater Arca dankbaar het lange en luide applaus in ontvangst dat het publiek hem rechtstaand gaf. Even later, nadat het applaus verstild was, dankte hij al zijn medewerkers, en niet in het minst zijn poppenmaker, en liet hij zich gaan in een warme omhelzing met Schepen van Seniorenbeleid Rudy Coddens. Want het was hij die aan de basis lag van zowel het boekje als het poppentheaterstuk Pappie, dat donderdagavond in première ging. Correctie: de echte aanleiding voor zowel boekje als verhaal is de gemene dief Alzheimer, die stukje voor stukje elementen uit het hoofd van de dementerende pappie van Luk De Bruyker weghaalt.

Dagboek van het vergeten. Dat is de ondertitel van Pappie. Dat zette onszelf een beetje op het verkeerde been. Want in de voorstelling brengt De Bruyker niet het chronologische verhaal van de laatste twee jaar van zijn vader. De Bruyker verhaalt hoe hijzelf, mammie en pappie omgingen met de aftakeling van de man waarmee hij een heel bijzondere relatie had. De Bruyker vertolkt als poppenspeler zowel de rol van mammie en pappie (zeer prachtige poppen overigens), maar is in de voorstelling ook vooral zichzelf: de verteller, die af en toe een sneer geeft naar hoe de maatschappij in het algemeen, en de huisdokter van mammie en pappie in het bijzonder, met dementie omgaan. Die sneren zijn niet belerend en moraliserend, maar kort en scherp. De Bruyker verstopt zich in die rol geenszins achter een masker.

Veeleer dan een dagboek van de alsmaar voortschrijdende aftakeling, is de voorstelling voor De Bruyker een middel om een stukje van zijn eigen levensverhaal te vertellen, met de nadruk op de rol die zijn vader daar in speelde. Dat geeft aanleiding tot een paar zeer aangrijpende scènes, waaronder die waarin zijn vader hem leert hoe hij uit een blokje hout een pop kan maken. 

In nog een aantal andere scènes komt nog maar eens naar voor hoe groot het talent van De Bruyker als poppenspeler is. Hoe hij met een minimum aan rekwisieten een verhaal neerzet komt het meest tot uiting in de scène waarin hij zijn vader heel moeizaam de trap laat opklimmen, terwijl er op de scène helemaal geen trap is. De Bruyker gebruikt gewoon een tafel en een stoel, maar de kijker heeft niet eens verbeelding nodig om te zien hoe Pappie trede voor trede naar boven kruipt. Het zal wel al honderd keer geschreven zijn, maar tot daar aan toe: De Bruyker brengt zijn poppen tot leven. Ook als die doodgaan.

Pappie. Gezien in Arca Theater. Donderdag 21 september, Dag van de Dementie. Nog twee voorstellingen, waarvan één in Minard op 22 november, maar die is uitverkocht. Extra voorstelling op vrijdag 8 december in Arca om 20 uur. Tickets via 09-225.01.01.

 

 

 

 

Immo in de regio

Auto's in de kijker

Jobs in de regio