Hoe Frutos met Anderlecht in zijn “kwartfinale” door een héél klein sleutelgaatje ontsnapte aan horroravond

Hoe Frutos met Anderlecht in zijn “kwartfinale” door een héél klein sleutelgaatje ontsnapte aan horroravond

Hij kneep zijn vuisten krampachtig samen in een poging zijn emoties de bovenhand niet te laten nemen. Foto: BELGA

Het had een horroravond kunnen worden, zaterdagavond in Beveren voor Anderlecht-coach ad interim Nicolas Frutos. Zijn gedurfde opstelling - zonder Sven Kums - pakte compleet verkeerd uit, zijn team kreeg geen voet aan de grond tegen Waasland-Beveren… maar ging wel winnen in zijn hoogstpersoonlijke ‘kwartfinale’.

Hij kneep zijn vuisten krampachtig samen in een poging zijn emoties de bovenhand niet te laten nemen. Zaterdagavond, 22u21, de Freethiel, Beveren. Nicolas Frutos besefte dat hij en Anderlecht door een héél, héél klein sleutelgaatje ontsnapt waren.

Hoe Frutos met Anderlecht in zijn “kwartfinale” door een héél klein sleutelgaatje ontsnapte aan horroravond
Foto: BELGA

The Great Escape is een Amerikaanse film uit 1963 over ontsnappingskoningen waar paars-wit zaterdagavond helemaal niet misstaan had. Al het werk en de ambities van interimcoach Frutos ten spijt kwam Anderlecht dramatisch voor de dag en pakte zowat élke keuze verkeerd uit.

Match tegen Waasland-Beveren was “kwartfinale” voor Frutos

En dat op zijn grote examen. Zijn hoogstpersoonlijke kwartfinale, zou hij het later een beetje misplaatst noemen – normaal gezien krijgt hij nog twee matchen als hoofdtrainer van Anderlecht. Een doorsnee student is hij allerminst: nog voor de aftrap had Frutos voor de tweede keer op drie dagen tijd de wenkbrauwen doen fronsen met zijn opstelling. De rijzige Argentijn met de paardenstaart mocht het meteen uitleggen aan de camera’s. Een tikje bedeesd nog, bleef hij braaf staan wachten tot de mensen van tv er klaar voor waren. In de camera kijken en dan met zachte stem duidelijk maken dat hij afstapte van de 3-4-3 waarmee hij woensdag debuteerde en, vooral, dat hij Sven Kums slachtofferde omdat hij “de ruimte in de rug van het Beverse middenveld wilde benutten met Hanni en Stanciu”. Ook man in vorm Henry Onyekuru werd verrassend genoeg tot de bank veroordeeld.

Terug richting kleedkamers, de doelmannen en daarna de spelers het veld opjagen. En dan: erop los ijsberen. Gespannen blik, van binnen naar buiten, - “Jens! Jens!” - even gauw nog wat bijsturen tijdens de opwarming, weer naar binnen, terloops de blikken van Kums en Onyekuru ontwijkend. De twee liepen zich mokkend schouder aan schouder warm, alsof ze een statement wilden maken. Bankzitters United tegen Frutos. Die kon maar niet stilzitten. Aan de andere kant keek Philippe Clement stoïcijns toe. Veel groter kon het contrast niet zijn. De traditionele handshake met Clement lukte Frutos vlekkeloos – pfff – maar hij vergat wel bijna de vierde ref een hand te geven. Oeps.

Hoe Frutos met Anderlecht in zijn “kwartfinale” door een héél klein sleutelgaatje ontsnapte aan horroravond
Foto: BELGA

Smartphones leiden tot extra druk

Fluitje. Hartslag nog wat omhoog. Op het veld grepen de spelers het gebrek aan herkenningspunten aan om op zoveel mogelijk manieren tegelijk te demonstreren dat ze het noorden kwijt waren. Het middenveld kreeg geen voet aan de grond, Harbaoui pakte uit met een paar gemene fouten en met de schaatsende Sowah kon je haast niet anders dan medelijden hebben. In balbezit waren er geen ideeën, in balverlies geen pressing of organisatie. Dat Anderlecht nog won, mocht niets minder dan een mirakel heten.

En dan mocht hij het uitleggen. Zeggen dat de automatismen er nog niet zijn (weinig verbazend als je je team omgooit). Zeggen dat de spelers met zware benen kampten. Zowaar zelfs zeggen dat er toch wel veel druk op de groep rust, en dat de smartphones het niet veel beter maken. Perschef David Steegen fluisterde hem tijdens de persconferentie tot twee keer toe nog wat in het oor.

Hoe Frutos met Anderlecht in zijn “kwartfinale” door een héél klein sleutelgaatje ontsnapte aan horroravond
Foto: BELGA

Woensdag, tegen Celtic, staat Frutos’ halve finale op het menu. Maar druk, dat voelt hij niet. Beweert hij. “Ik heb altijd gezegd en geloofd dat ik trainer van Anderlecht kan worden”, fluisterde hij haast met hese stem. De aanwezige journalisten glimlachten beleefd.