COLUMN. Ik hou toch ook mijn kleren aan als ik een topstuk schrijf?

COLUMN. Ik hou toch ook mijn kleren aan als ik een topstuk schrijf?

Foto: Photo News

Elke maandag maakt Sportwereld.be in een eigenzinnige terugblik de balans op van het voorbije voetbalweekend. Onze columnisten Wim Conings en Jef Van Hoofstat vertellen elkaar wat hen is bijgebleven, het staat u volkomen vrij het met hen (on)eens te zijn...

Beste Wim,

Ik schrijf soms fantastische artikels. Niet vaak, maar het gebeurt. Maar nog nooit in mijn carrière heb ik de neiging gevoeld om meteen daarna mijn hemd uit te trekken en mijn borstkas aan de hele redactie van Het Nieuwsblad te tonen. Wat is dat toch met voetballers die absoluut hun sixpack – waarover ik voor alle duidelijkheid niét beschik – aan de hele wereld willen tonen, meteen nadat ze een belangrijk of uitzonderlijk mooi doelpunt hebben gescoord?

Gisteren was het aan Anthony Limbombe van Club Brugge, die blauw-zwart in Oostende diep in de extra tijd de volle buit bezorgde. Zelfs als ik enig begrip zou opbrengen voor de emotie die zoiets met zich meebrengt, was er de verzwarende omstandigheid dat zijn feestje hem een tweede gele kaart opleverde. Het kost hem volgende week een rechtstreeks duel met zijn broer Stallone, onder contract bij Antwerp, de volgende tegenstander van Club Brugge.

“Als mensen winnen, zetten ze een hoge borst op. Zoals het spreekwoord. Ze zullen zich groter tonen dan de rest. En dat kan nog beter als ze het bovenlichaam ontbloten”, aldus sociaal psycholoog Frank Van Overwalle. “Daarnaast willen mannen hun viriliteit, hun mannelijkheid, aan vrouwen laten zien. Ook bij de partnerkeuze laat de man zijn borst zien. Op die manier kan hij tonen dat hij zijn vrouw veiligheid kan brengen en in staat is om in voedsel te voorzien”. Was Limbombe misschien nog vrijgezel, en is daar sinds gisterenavond dan verandering in gekomen?

Coach Ivan Leko zorgde na de wedstrijd voor een primeur, door de rode kaart voor zijn speler “top” te noemen. Zijn verklaring: “Voetbal is emotie en passie. Sommigen zouden dat misschien als een beetje dom beschouwen, maar als je op die manier scoort, tja. Voor mij was die tweede gele kaart het moment van de dag.” Leko houdt echter ook bijzonder graag vast aan dezelfde basiself, omdat “de automatismen zo sneller ingeslepen raken”. In de veronderstelling dat de vervanger van Limbombe (Touba? De Bock? Palacios?) zich niet in één wedstrijd onmisbaar kan maken, laat de flankspeler zijn ploeg zo wel een beetje in de steek.

En dat allemaal omdat Limbombe zijn doelpunt niet kon vieren op een manier die hem geen gele kaart opleverde. Nu hij toch tijd heeft, kan hij misschien even deze video bekijken ter inspiratie.

Club Brugge mag blij zijn dat in het voetbal niet zo drastisch wordt ingegrepen als in de atletiek. De Franse middellangeafstandsloper Mahiedine Mekhissi speelde in 2014 op het WK zijn gouden medaille op de 3.000 meter steeple kwijt voor een soortgelijk vergrijp.

Limbombe kan niet zeggen dat hij niet wist wat hem te wachten stond: de FIFA voerde deze regel al in 2004 in. Officieel omdat “het uittrekken van je shirt onnodig is, en spelers zulke overdadige vertoning van vreugde zouden moeten vermijden.” Een reliek uit de strijd tegen het hooliganisme, omdat hooligans blijkbaar opgewonden zouden raken van ontblote mannenbasten. Nu het hooliganisme al enige tijd ingedijkt lijkt, is het ook tijd om deze regel af te schaffen. Maar in de tussentijd toch maar je kleren aanhouden, Anthony!

Corrigeer