Koppel verloor twintig jaar geleden hun zoon (20) aan hersentumor: “Voor ons is het elke dag 1 november”

Koppel verloor twintig jaar geleden hun zoon (20) aan hersentumor: “Voor ons is het elke dag 1 november”

Jean-Pierre en Martine Roman aan het graf van hun overleden zoon Olivier (kleine foto): “Genieten van het leven is er de voorbije twintig jaar niet meer bij.” Foto: pma

Kluisbergen -

Het is dit jaar 20 jaar geleden dat Olivier Roman (20) stierf aan de gevolgen van zijn hersentumor, maar er gaat geen dag voorbij zonder dat zijn ouders Martine en Jean-Pierre aan hem denken. Ook in hun huis is zijn aanwezigheid nog steeds duidelijk zichtbaar. Net voor Olivier stierf, overleed ook de vader van Martine. “Op minder dan een maand tijd twee dierbaren verliezen, het was me te veel”, zegt ze.

Mama, ik ben bang om vergeten te worden, dat was de grootste schrik van Olivier” zegt zijn moeder Martine. “Met Xavier vormde hij een tweeling. Zag je de ene, dan zag je ook de andere. Olivier kreeg door zijn tumor last van dubbel zicht en concentratiestoornissen. Hij ging nog een jaar op kot, ook al kon hij door zijn ziekte niet veel naar de les. Toen is er een groep gesticht: De vrienden van Gent. Tot op vandaag komen ze nog samen, zij vergeten Olivier niet en wij genieten ervan. Ik ben hen dankbaar dat ze onze zoon niet vergeten.”

“Mijn vader had het lastig met de aftakeling van Olivier”, zegt Martine. “Olivier had drie operaties ondergaan, bestraling, chemo en fytotherapie. Niets hielp nog. Mijn vader stierf op 3 juli 1997 plots, door een hartaderbreuk. Je vader verliezen, en er niet om kunnen rouwen, want je rouwt al om je kind. Je kind dat je niet bij je kan houden, ondanks alle goede zorgen van artsen en verpleegkundigen. Op 30 juli 1997 stierf ook onze zoon. Op minder dan een maand tijd twee dierbaren verliezen, dat was me te veel”, zegt ze aangeslagen

Teksten

“Vandaag na twintig jaar ligt het me nog altijd zwaar. Voor ons is het elke dag 1 november. Hoe Olivier geëvolueerd zou zijn, vraag ik me nog altijd af. Als ik zijn tweelingbroer Xavier zie, dan zie ik ze altijd samen. Zijn kleren zijn ook nog altijd niet opgeruimd. Alles blijft ordelijk gerangschikt in de kast tot na mijn dood”, vertelt Martine.

Koppel verloor twintig jaar geleden hun zoon (20) aan hersentumor: “Voor ons is het elke dag 1 november”
De teksten van Olivier liet zijn moeder vereeuwigen in kunstwerkjes. Foto: pma

“Na een tijd heb ik in het bureau van Olivier gekeken, een keer gaan snuffelen. Onthutsend, ik vond er teksten over hoe hij zich voelde tijdens zijn ziekte. Telkens als ik hem de vraag stelde hoe het met hem ging, antwoordde hij steeds: Het gaat wel mama. En dan vind je die teksten en tekeningen. Een kartonnen schoendoos met op het deksel geschreven cd’s. In de binnenzijde een tekening met de woorden La mort se cache. Ook veel teksten aan mij gericht. Ik heb ze laten vereeuwigen in kunstwerkjes.”

Iemand ontbreekt

“In elke kamer staat een foto of tekst van Olivier. Ik heb dat nodig, hij geeft me de kracht om door te gaan. Hopelijk beseffen mijn andere zonen dat ik hen even graag zie. Verjaardagen, feesten, nog steeds zijn ze voor mij zeer moeilijk. De dood van een kind is traumatisch. De dood van een kind kan je niet achterlaten. Je bent een deel van jezelf kwijt. De verwachtingen, de dromen van de toekomst. Genieten van het leven is er echt niet meer bij voor mij, de voorbije twintig jaar al. Je hebt twee zonen, vier kleinkinderen, maar er blijft een grote opening tussenin. Er ontbreekt altijd iemand. Voor altijd.”

Corrigeer

Immo in de regio

Auto's in de kijker

Jobs in de regio