Na de Tweede Wereldoorlog stierven nog minstens 146 Belgische militairen tijdens buitenlandse missies

Na de Tweede Wereldoorlog stierven nog minstens 146 Belgische militairen tijdens buitenlandse missies

Deze tien Belgische para’s stierven in Rwanda

Op 11 november, Wapenstilstand, herdenken we het einde van de Grote Oorlog. Om 22 jaar later opnieuw te beginnen. Maar ook na de Tweede Wereldoorlog bleef de wereld niet gespaard van bloederige conflicten. Van 1960 tot nu kwamen nog minstens 146 Belgische militairen om tijdens buitenlandse missies.

Het Nationaal Instituut voor Oorlogsinvaliden, Oud-strijders en Oorlogsslachtoffers (IV-NIOOO) verzamelt die gegevens zo goed mogelijk om “de herinnering levendig te houden aan de Belgische soldaten die ver van huis om het leven kwamen”, zo klinkt het.

Een overzicht van plaatsen waar Belgische militairen na de Tweede Wereldoorlog sneuvelden en hoe ze aan hun einde kwamen. De lijst is voor alle duidelijkheid niet compleet omdat niet alle sterfgevallen te maken hadden met militaire taken. Zo kwamen er in 1960 in Sake-Masisi (Congo) 41 militairen om nadat hun vliegtuig tegen een berg crashte. Zij waren op weg om beveiligingstaken te vervullen nadat er onlusten waren uitgebroken.

De moord op tien Belgische para’s tijdens de operatie Green Bean in Rwanda is misschien nog altijd het meest bekende bloedbad waarbij Belgische para’s sneuvelden. In november 1993 stuurde België 430 paracommando’s naar Kigali op vraag van de VN. Na de moord op de president daar, sloeg de sfeer helemaal om en werden Belgen plots geviseerd.

Tien slecht bewapende Belgische militairen werden op 7 april 1994 in Kigali omsingeld en afgemaakt met kogels en machetes . België trok daarop zijn troepen terug. Bij de daaropvolgende genocide stierven 800.000 mensen.

Sinds 1960 hebben al vierentwintig Belgische militairen hun leven gelaten tijdens operaties in Rwanda.

Na de Tweede Wereldoorlog stierven nog minstens 146 Belgische militairen tijdens buitenlandse missies
Het gebouw waar de Belgische para’s werden gedood

Alexander Carraro van het regiment Ardeense Jagers was officieel de laatste Belgische militair die stierf bij een buitenlandse missie. Niet in een vuurgevecht of tijdens een militaire opdracht, maar door ziekte. Dat was in 2009 na een missie in Afghanistan.

De laatste militair die echt tijdens een operatie in het buitenland stierf, was Stefaan Van Peteghem, ontmijner van Dovo in Poelkapelle. Hij stierf tijdens een ontmijningsopdracht in Libanon in 2008. Ook in Libanon stierven drie Belgische militairen in een ongeval met een pantserwagen.

Na de Tweede Wereldoorlog stierven nog minstens 146 Belgische militairen tijdens buitenlandse missies

Bij de verschillende opdrachten in ex-Joegoslavië sneuvelden minstens dertien Belgische militairen. Zo werd Marc Orban in december 1993 tijdens een transportopdracht doodgeschoten door een scherpschutter.

Na de Tweede Wereldoorlog stierven nog minstens 146 Belgische militairen tijdens buitenlandse missies
Korpolraal Chef Marc Orban

In Somalië (1992-1993) sneuvelden zes landgenoten. Het ging onder meer om onderluitenant Frederic Boon die tijdens een patrouille op een landmijn reed. Eerste sergeant-vlieger Jurgen Frausen stierf in oktober ‘93 door een kogelwonde opgelopen tijdens een binnenlandse patrouillevlucht. Stefaan Vandewyngaert overleed na een ongeval met een schietstoel in een vliegtuigwrak en Eric Michiels raakte betrokken bij een ongeval tijdens een patrouille. Hij la een half jaar in coma.

Na de Tweede Wereldoorlog stierven nog minstens 146 Belgische militairen tijdens buitenlandse missies
Matroos Peter Vanden Buys

Veel militairen die sneuvelden tijdens buitenlandse missie waren nog jong. Zoals de 21-jarige Peter Vanden Buys in 1988 tijdens een operatie op de Rode Zee.

Op 14 september 1987 besliste de ministerraad om deel te nemen aan defensieve ontmijningsoperaties in de Perzische Golf . Onder Belgisch commando werd een Belgisch-Nederlands mijnenbestrijdingsflottieltje opgericht dat meteen naar de Golfwateren werd gestuurd. Peter Vanden Buys, matroos op de M906 Breydel, viel tijdens een storm op zee over boord en verdronk.

Maar de meeste slachtoffers vielen op het Afrikaanse continent. Want niet alleen in Rwanda sneuvelden Belgische militairen maar vooral ook in Congo. Tijdens een van de vele opdrachten daar om landgenoten te beschermen.

Op 11 juli 1960 riep de provincie Katanga haar onafhankelijkheid van Congo uit. Tsjombe werd verkozen als eerste president. De Verenigde Naties vielen Katanga aan in december 1962. Tsjombe vluchtte naar Kolwezi, waar hij zich op 15 januari 1963 over gaf en Katanga werd teruggegeven aan Congo. Negentien Belgische militairen die ter plaatse Belgen moesten beschermen sneuvelden. Onder hen kapitein-commandant René Van Damme die tijdens een verkenningsvlucht werd neergeschoten.

Bij een andere militaire interventie in Congo kwamen 58 van onze militairen kwamen om. Bij “Ommegang Rode/Zwarte Draak” in 1964, stierven vijf landgenoten. Albert Wouters stierf op 25 november 1964 werd gedood tijdens het installeren van een antenne. Korporaal Lucien Welvaert werd een dag later doodgeschoten in een hinderlaag van de rebellen.

En ook in Burundi stierven minstens twaalf van onze militairen. Roger Devrieze was een van hen. Hij stierf in de zomer van 1961 toen de helikopter waarin hij zat, crashte.

Onderluitenant Vincent De Pret Roose de Calesberge uit Schoten stierf toen de Harvard D-213 waarin hij zat, neerstortte.

Corrigeer

IN HET NIEUWS

POPULAIRE VIDEO'S

Het beste van Enkel voor abonnees