Dit is een exclusief artikel voor jou.
Dit exclusieve artikel lezen? Doe het gratis >

Mama schrijft kinderboek over het verlies van haar pasgeboren dochter: “Dankzij Olivia kan ik mijn droom waarmaken: andere kinderen helpen”

Mama schrijft kinderboek over het verlies van haar pasgeboren dochter. Foto: fvv

Gent - “Hoe moet ik in godsnaam aan mijn dochter van vijf uitleggen dat haar pasgeboren zusje zal sterven?” De vraag liet Isabelle Stevens (37) niet los. Ze verloor haar baby Olivia aan een genetische ziekte en schreef haar verhaal neer in een boek: Pluimpje. Sinds kort krijgen alle kinderen die een broertje of zusje hebben verloren in het UZ Gent een exemplaar mee.

Een vlekkeloze zwangerschap. Echo’s van een prachtige baby. De sterren stonden goed voor Olivia, het dochtertje van Isabelle Stevens en haar man Danny, en het langverwachte zusje van Helena (nu 10). Tot die ene echografie, twee maanden vóór de geboorte. Isabelle had polyhydramnion of te veel vruchtwater. Een teken van misvormingen bij de baby. Na een zware keizersnede kwam Olivia ter wereld. Een prachtige baby met ernstige fysieke afwijken. Ze kon niet ademen, niet slikken, niet bewegen en moest meteen naar de neonatologie in het UZ. Het begin van een emotionele rollercoaster. Vanaf dag twee moest het ukje van twee kilo morfine krijgen. “Ze kon niet wenen maar haar huid trilde van de pijn”, zegt Isabelle. Wat er precies met Olivia scheelde, wist niemand. Een zenuw- en spierstoornis, werd vermoed. Isabelle: “Er moesten heel veel onderzoeken gebeuren, zeiden de dokters. Terwijl ik haar op dat moment het liefst wilde loslaten. Ik voelde in mijn hart dat het niet zou goedkomen.”

Gevochten als een leeuwin

’s Nachts sloop Isabelle naar de kamer van haar dochter om voor haar te zingen. Op dag drie pende ze vanuit haar ziekenhuisbed alle pijn van zich af. In een uur had ze Pluimpje geschreven. Een poging om het onbegrijpelijke begrijpelijk te maken voor haar vijfjarigedochtertje. “Helena noemde Olivia altijd pluimpje toen ze nog in mijn buik zat. Ze had tekeningen voor haar gemaakt, liedjes voor haar gezongen.” Op dag negen werd de intensieve zorg stopgezet. “Ik heb als een leeuwin voor mijn kindje gevochten”, zegt Isabelle. “Maar Olivia zou nooit een menswaardig bestaan hebben en leed ontzettend veel pijn. Mijn man heeft haar voor de laatste keer gewassen en ingesmeerd. Ik was een wrak, maar heb haar toch nog even kunnen vasthouden.” Er volgden zware maanden voor het gezin, dat in Zulte woont. “Ik overleefde door me op mijn werk te storten. Tot het licht na acht maanden uitging. Burn-out. Ik volgde toen een opleiding als rouwconsulent in De Bleekweide (in Sint-Amandsberg, nvdr.). Pas op dat moment begon ik echt aan het verwerkingsproces. Ik wilde vat krijgen op de pijn, ze rationaliseren. Dat lukt stilaan. Al blijft het worstelen.”

Omgeschoold

Isabelle zei haar job in de communicatiewetenschappen vaarwel en schoolde zich om tot psychotherapeute en rouwconsulente. Rond die tijd besloot het UZ Gent Pluimpje uit te geven, om kleuters die een pasgeboren broertje of zusje hebben verloren te helpen bij de verwerking. Uit de fondsenwerving die daarvoor nodig was, ontstond de vzw Dappere B-engeltjes. Die ondersteunt nu de dienst neonatologie en staat ouders van overleden kindjes bij. “Eigenlijk heb ik mijn droom kunnen waarmaken dankzij Olivia”, zegt Isabelle. “Ik doe wat ik haar beloofde voor ze stierf: andere kinderen en volwassenen bijstaan in de verwerking van hun verlies en de herontdekking van hun veerkracht. Dat maakt me verdomd fier.” Intussen heeft Pluimpje een vaste plaats op het nachtkastje van Helena. “We blijven Olivia herdenken met ballonnen, bootjes en bloemen. We blijven pluimpjes verzamelen. Ze maakt nog altijd deel uit van ons gezin.”

Het beste van Enkel voor abonnees