Postbode Mike na val in ijskoude beek: “Voorbijgangers hebben mijn leven gered”

Mike Bellens beseft dat hij geluk heeft gehad. Foto: evr

Wevelgem / Wervik -

De eerste werkdag van 2018 is bijna fataal afgelopen voor postbode Mike Bellens (39) uit Wervik. Tijdens zijn ronde in Menen kwam de man ten val met zijn fiets waarna hij in een beek belandde. “Ik heb mijn leven te danken aan twee voorbijgangers”, vertelt Mike.

“Ik heb mijn nieuwjaarsduik in ieder geval al achter de rug”, zegt Mike Bellens met een kwinkslag. De postbode uit Wervik beseft dat hij van geluk mag spreken, want voor hetzelfde geld kon hij het niet meer navertellen.

Bellens was omstreeks 11 uur zijn ronde aan het doen in Menen toen het misliep in de Schonebeek. Toen de postbode met zijn elektrische fiets over een bruggetje reed, gleed hij weg over natte bladeren. Hij vloog over de reling van de brug en kwam in een ijskoude beek terecht.

“Wat er precies is misgelopen, herinner ik me nauwelijks”, vertelt Mike. “Ik was waarschijnlijk bezig met mijn jas en lette even niet goed op. Ik moet nog hebben geprobeerd om te remmen, maar mijn elektrische fiets begon te tollen. Daarna ben ik met mijn hoofd tegen de brug terechtgekomen, want mijn helm is volledig kapot.”

Snel onderkoeld

De postbode liep bij die klap een zware hersenschudding op. Hij belandde een stuk lager in de beek. Volledig de kluts kwijt, probeerde hij uit het water te geraken, maar hij kroop de verkeerde kant op. “Ik herinner mij nog enkele flitsen. Van het ijskoude water dat als messen in mijn lichaam sneed. Ik moet heel snel onderkoeld zijn geraakt.”

“Toen de ambulanciers mij naar de ziekenwagen brachten, bedroeg mijn lichaamstemperatuur maar 32 graden meer. Had ik daar tien minuten langer gelegen, had ik het wellicht niet overleefd.”

Gelukkig voor Mike passeerden er twee reddende engels. De vrienden Patrick Vincke (58) uit Rekkem en Martin Knockaert (59) uit Wevelgem kwamen van fitness Athletics in Menen toen ze de fiets van de postbode tegen de reling zagen liggen.

Gaan plassen

“We dachten eerst dat de bestuurder ergens gaan plassen was, want we zagen hem nergens”, vertellen Patrick en Martin. “Toen we naar de beek keken, zagen we wat verder plots zijn rode postjas liggen.”

Patrick verwittigde de hulpdiensten en Martin liep de oever af om de postbode te zoeken. Met succes, want zo’n 150 meter verder zag hij Mike in de beek liggen. Enkel zijn gezicht lag nog in de modder op de oever.

“Hij riep nog iets”, zegt Martin. “Maar al snel verloor hij het bewustzijn. Hij lag te schudden en beven en was zwaar onderkoeld.” Terwijl ze wachtten op de hulpdiensten hielden de twee fitnessvrienden de postbode warm met hun jas.

Handdoek

“Ik haalde uit mijn fitnesszak een handdoek om onder zijn gezicht te leggen. Ik hield mijn hand onder hem zodat hij beter kon ademen”, aldus nog Patrick.

Mensen van hulpverleningszone Fluvia konden de onfortuinlijke facteur uit de beek halen. Voor de ambulanciers was het erg schrikken, want ze herkenden het slachtoffer. Mike is vrijwillig brandweerman en werkt samen met de hulpverleners.

“In de ambulance hebben ze al mijn kleren uitgedaan”, zegt Mike. “Met handdoeken wreven ze mij warm. Daar is mijn toestand snel verbeterd, mijn temperatuur steeg naar 36 graden.” De spoeddienst mocht hij snel verlaten. Voorlopig moet hij zeven dagen thuis blijven.

Jas vergoeden

“Ik heb veel geluk gehad”, vindt Mike. “Die voorbijgangers hebben mijn leven gered. Ik heb een van hen al aan de lijn gehad en heb hem bedankt. Ik vroeg of ik zijn jas moest vergoeden, maar dat was niet nodig, zei hij.”

“Ook mijn fietshelm heeft zijn nut bewezen. Het is een verraderlijke neerwaartse bocht waar ik ben gevallen. Ik ben al de derde postbode in een jaar tijd die er ten val komt. Nochtans fiets ik niet snel. Met veertig kilo post haal ik maar 15 kilometer per uur.”

Corrigeer

IN HET NIEUWS

POPULAIRE VIDEO'S

Het beste van Enkel voor abonnees