COMMENTAAR

“Correct en humaan uitwijzingsbeleid is een deksel dat op elk potje wordt geschroefd, zelfs als het er wat scheef op zit”

“Correct en humaan uitwijzingsbeleid is een deksel dat op elk potje wordt geschroefd, zelfs als het er wat scheef op zit”

Ze duiken geregeld op, verhalen over kinderen die uit bed worden geplukt en het land uit moeten. Ergens onderweg in hun schoolse opleiding in dit land, waar ze met hun ouders terechtkwamen. De uitleg van de bevoegde diensten is dan altijd dezelfde. Eigen schuld, dikke bult. Wijs ons niet met de vinger, de onverantwoorde ouders wel. Zij hebben dit onheil door procedureslagen over hun kroost afgeroepen. Wij voeren een correct en humaan beleid. Er is dus weer zo’n verhaal. Dit keer over drie kinderen die terug naar Albanië worden gestuurd, een land waaraan ze amper herinneringen hebben. En er is weer diezelfde uitleg.

Technisch klopt die als een bus. Op heel wat vlakken rammelt die. Sinds wanneer straf je kinderen voor het onverantwoordelijke gedrag van hun ouders? Sinds wanneer worden kinderen niet in bescherming genomen als ouders er een knoeiboel van maken? Sinds wanneer ondermijn je de toekomst van kinderen onder het motto correct en humaan beleid? Sinds wanneer zijn de enige wetten in dit land waarop blijkbaar geen verzachtende omstandigheden toegestaan zijn of waarover niet gediscussieerd kan worden, die op asiel en migratie? De aandrang tot clementie van experts, die wijzen op de nefaste gevolgen voor die prille persoonlijkheden, wordt telkens weer gesmoord door “correct en humaan beleid”. Dat beleid wordt, wat de scherpe kanten betreft, steeds geduid “om geen aanzuigeffect te ­creëren”. In dit geval zou het tegendeel wel eens waar kunnen zijn. Asiel- en gelukszoekers gaan echt niet in dichte drommen naar België afzakken in de wetenschap dat als zij worden uitgewezen, ze afscheid moeten nemen om hun kinderen hier hun opleiding of minstens een schooljaar te laten voltooien. Zo onverantwoord en harteloos zijn ouders van waar ze ook komen, meestal niet.

Als er een term is die de voorbije weken steeds opdook, was het “een correct en humaan beleid”. Absolute rechtlijnigheid is een mantra, wordt daarna een cliché en uiteindelijk een dooddoener. Een deksel dat op elk potje wordt geschroefd, zelfs als het er wat schots en scheef op zit. Een correct en humaan beleid klinkt dan als een automatisch antwoordapparaat. Daar is weinig humaan aan.

Corrigeer