,,Ik trok de gordijnen dicht en begon te vreten''

Gerrit D'Hondt getuigt over zijn jarenlange eetverslaving

Gerrit D'Hondt getuigt over zijn jarenlange eetverslaving

Foto: © WDK

,,Na een eetaanval voelde ik me volledig suf. De overdaad verdooft je; je lichaam en geest worden uitgeschakeld. Het is net als een shot van een drugsverslaafde.'' Gerrit D'Hondt (40) getuigt over zijn jarenlange strijd tegen de moeilijkste verslaving om vanaf te raken. Gerrit D'Hondt is een van de vele volwassenen die last heeft van eetstoornissen. Volgens een recente studie zou tien tot vijftien procent van de volwassenen last hebben van eetstoornissen.

Een lange knappe man stapt zelfverzekerd op me af. Haar in een staartje, zwarte lederen jas. Niets doet vermoeden dat Gerrit D'Hondt al meer dan vijftien jaar vecht tegen zijn eetverslaving.

,,Als kind at ik graag, en veel. Alle mensen van mijn familie trouwens. Eten was iets gezelligs. Tot ik in het vierde leerjaar bij een leraar zat die de pest aan mij had: ik moest in de klas altijd in de hoek staan, tijdens de speeltijd moest ik aan de kant blijven, als de leraar iedereen thuis uitnodigde, mocht ik niet komen. Ik begon te eten, niet uit gezelligheid, maar omdat ik me ongelukkig voelde.''

,,Twee jaar later werd ik naar het internaat gestuurd. Ik voelde me er alleen. Ik leefde van maaltijd naar maaltijd, wat er de rest van de dag gebeurde, interesseerde me niet meer. Mijn vader had een eigen zaak: het installeren van airco's. Omdat ik zakte voor mijn examens, haalde hij me van school en moest ik bij hem komen werken: Jij kunt toch niet studeren , kreeg ik te horen.''

,,Je zou denken, die moeilijke internaatsperiode is voorbij, het overeten stopt. Maar zo werkt het niet. Ik had dagelijks eetaanvallen. Ik ging naar de frituur, kocht twee grote pakken friet met dubbele mayonaise, drie hamburgers, vijf curryworsten, een paar vleeskroketten en vijf cola's. Na een halfuur was dat allemaal op. Om niet op te vallen ging ik soms naar twee of drie frituren en kocht telkens een deel van de maaltijd. Ik at nooit waar andere mensen bij waren. Ik reed ermee naar huis, trok de gordijnen dicht, en begon te vreten.''

,,Elke week dacht ik: ik ga er iets aan doen, maar elke week stelde ik het uit. Het maakte ook niet meer uit wat ik at en hoe het smaakte. Op een dag kon ik de auto van mijn ouders lenen, maar er zat nog maar een beetje benzine in. Ik had weinig geld en reed meteen naar de frituur. Op de terugweg viel de auto stil. Ik ben te voet naar huis gegaan, geld en benzine gaan halen en dan naar huis gereden. Al het eten was koud, maar ik at het gewoon koud op.''

Aanval op jezelf

Gerrit was thuis weggegaan, en moest op eigen benen staan. Maar omdat alleen eten hem interesseerde, lukte hem dat niet. ,,Die eetaanvallen zijn een aanval op jezelf. Het lijkt op een shot van een drugsverslaafde want na zo'n eetaanval voelde ik me volledig suf. De overdaad verdooft je. Je lichaam en geest worden uitgeschakeld. Je voelt en denkt minder. Na een tijdje ging ik weer bij mijn vader werken. Met een collega ging ik airco's installeren, maar mijn compagnon zei meestal: Zit maar in de zetel, ik doe het wel alleen . Want door die eetaanvallen kon ik niet meer functioneren.''

,,Mijn ouders hadden me al naar diëtisten, dokters, de weight watchers gestuurd, maar het hielp maar zo lang ik in behandeling was. Daarna begon het vreten weer opnieuw. Ik raakte zo verslaafd aan eten, dat ik tegen mijn 23ste meer dan 200 kilo woog. Ik liet me opnemen in een kliniek. Er werden heel wat onderzoeken gedaan, zelfs een film van mijn hersenen gemaakt, omdat ze dachten dat ik aan epilepsie leed. Maar een psycholoog had het gevonden: ik leed aan boulimie. Hij vond er niet beter op dan me te laten opnemen in een therapeutische gemeenschap tussen de drugs- en alcoholverslaafden.''

Niet als ziekte erkend

Gerrit leed in werkelijkheid aan binge eating , letterlijk 'vreetbuien'. Het verschil met boulimie is dat mensen die aan binge eating lijden niets doen na de maaltijden om het eten terug te verwijderen door te braken of door laxeermiddelen te gebruiken. Maar in die tijd werd binge eating niet als een ziekte erkend en erg verkeerd behandeld. In het therapeutisch centrum werd hij op een nuldieet gezet. Hij kreeg geen eten, alleen drie zakjes eiwitpoeder per dag, en dat vier maanden lang.

,,De kilo's vlogen eraf, ik vond het geweldig, maar na vier maanden kreeg ik zware lichamelijke klachten. En dus probeerden ze me weer op een normaal dieet te zetten. Toen ging het weer mis. Niet eten is makkelijker dan een beetje eten, want eten doet eten. Mensen met eetstoornissen hebben geen normale maar een problematische relatie met eten. En door hen op een nuldieet te zetten, leer je hen niet op een natuurlijke manier met eten omgaan. Ik begon dus steeds meer te zeuren voor eten. Ik bedroog de hulpverleners en zij hadden het niet door. Na negen maanden ben ik er weg gegaan.''

Kwakzalvers

Aanvankelijk ging het goed met Gerrit. Bij de VDAB lieten ze hem een koksopleiding volgen. ,,Ik zei dat ik boulimie had, maar ze antwoordden: dat is toch geen probleem. Na drie jaar woog ik opnieuw 200 kilo. Ik kwam bij tal van kwakzalvers terecht. In 1997 liet ik mijn maag verkleinen door de beroemde dokter Lemmens. Ook tegen hem zei ik dat ik aan boulimie leed, maar ook hij zag er geen graten in. Ik had al door dat die eetaanvallen iets was dat in mijn hoofd zat. Ik zei dat ik na die operatie toch zou willen eten, maar hij antwoordde dat dat zichzelf wel zou uitwijzen.''

Gerrit viel 40 kilo af, maar toen zijn ingewanden zich na een half jaar herstelden, begon hij opnieuw steeds zwaarder te eten. Want psychologisch had die operatie niets veranderd. Hij bleef hulp zoeken, maar hij had altijd het gevoel dat de psychologen niet begrepen waarover hij het had. Tot hij drie jaar geleden bij Inge Struelens terechtkwam, een psychologe die zelf vijftien jaar lang aan boulimie had geleden.

,,Ik heb leren inzien dat mijn eetaanvallen veroorzaakt worden door mijn negatief zelfbeeld, dat me door de buitenwereld is ingelepeld, maar dat door mezelf in stand wordt gehouden. Ik hou een eetdagboek bij waarin ik opschrijf wat ik eet en hoe ik me daarbij voel. En als ik de neiging heb tot een eetaanval, breng ik mezelf tot rust door tai-chi, oosterse relaxatie. Het gaat nu al drie jaar goed, maar ik weet dat dit een strijd is die een leven lang zal duren.''

Corrigeer

IN HET NIEUWS

POPULAIRE VIDEO'S

Het beste van Enkel voor abonnees