Vandaag eerste ronde Xavier Malisse-Dudi Sela

Malisse: 'Met spijt kan een mens niet leven'

Malisse: 'Met spijt kan een mens niet leven'

Foto: © BELGA

Het absolute geluk is Xavier Malisse (30) blijkbaar niet gegund. Nu het goed zit met zijn tennis, en de liefde, is zijn moeder ernstig ziek en kwetste hij zijn voet.

Xavier Malisse is van een cool die geen enkel vrouwenhart onberoerd laat. Paardenstaart, stoppelbaard, gebronsde leden en ogenschijnlijk onaantastbaar. Maar als zijn moeder ter sprake komt, voel je hem week worden.

'Mijn ma is niet zo goed', klinkt het stil, in de tuin van de player's lounge. 'Dat is de reden dat ik afzegde voor de Daviscup in Australië. Het zijn net die twee of drie weken dat ik nog kan thuis zijn. Want dan ben ik weer vijf weken de hort op. Anders was ik zeker meegeweest, maar nu... Tennis is belangrijk voor mij, maar familie is nog belangrijker. Als het deze week is, zal ik ook niet spelen. Het is moeilijk om in die omstandigheden te tennissen.'

Daarbij vergeleken verzinken ook de zorgen over zijn voet in het niets. Malisse bezeerde anderhalve week terug zijn linkervoet tijdens een training met Blake. Daarom gaf hij vorige week in New Haven op.

'Vooral om geen risico te nemen voor de US Open', aldus Malisse. 'Het gaat al veel beter. Ik kan normaal lopen en bewegen. Ik heb alleen schrik dat ik onverhoeds dezelfde beweging ga maken en moet stoppen. Want de pijn was niet te harden toen. Ik kon zelfs niet van het terrein stappen.'

De timing kon niet slechter. Na twee jaar knokken in obscure challengers en tegen de mentale uppercut van de whereabouts-affaire, staat Malisse weer top 50. Zijn tennis zit goed en de US Open staat voor de deur. Net als Clijsters, gedijt ook Malisse best op de Amerikaanse hardcourt.

'Ik zou graag nog eens scoren op de US Open', klinkt het simpel. 'Het is alweer van 2005 geleden - vierde ronde en vijfsetter tegen Agassi, wat hem een pagina in diens bestseller opleverde - en het moment lijkt me goed. Sela is haalbaar, ik heb een goeie zomer achter de rug. Ik raak de bal goed, het vertrouwen is er. Als mijn voet het houdt, zou ik nog wel eens een derde of vierde ronde willen halen.'

Ontspannen tennissen

Malisse beseft ook dat er hem geen tien US Opens meer zijn gegund. 'Ik ben blij dat ik direct op de hoofdtabel sta. In het begin van het jaar zag het er niet naar uit. Maar ik heb mijn doel, top vijftig, gehaald en nu kan ik voor de rest van het jaar ontspannen tennissen. Ik geniet er nu veel meer van dan vroeger. Vroeger besefte ik het allemaal niet. Ik speelde maar wat. Maar nu weet ik hoe moeilijk het is bijvoorbeeld de US Open te mogen spelen. En ik besef ook dat ik moet winnen, want anders is het weer terug naar nummer 150.'

Sinds dat whereabouts-dossier is Malisse een ander mens geworden. Het besef van de eindigheid van zijn carrière, heeft hem blijkbaar een positieve impuls gegeven. Had hij die attitude tien jaar geleden gehad, hij had top tien kunnen worden. Spijt?

'Misschien was ik wel top tien of top twaalf geworden mocht ik op mijn achttiende gewerkt hebben, zoals ik nu werk. Als je jong bent, train je zomaar wat. Zonder vastomlijnd doel. Nu denk ik veel meer na. Maar met spijt kan een mens niet leven. Ik ben gewoon blij dat ik teruggekeerd ben.'

Malisse traint nog altijd in Florida, bij Bolletieri, waar hij een pied-à-terre heeft. Als hij vroeger die twee begrippen in één zin gebruikte - trainen en Florida - werd er gegrijnsd. Nu lukt het blijkbaar wel.

'Ik train nu veel meer fysiek. Er zijn dagen dat ik geen bal sla, alleen maar fysiek train. Dat was vroeger ondenkbaar. Ik luister nu naar mijn lichaam. Noodgedwongen ook, want ik voel het gewicht der jaren. Het is niet altijd even makkelijk om 's morgens op te staan.'

Malisse heeft geen coach meer. Alleen een conditietrainer en een sparringpartner. 'Een coach heb ik niet nodig. Ik weet onderhand wat ik moet doen. Maar zonder fysieke trainer is het moeilijk je elke dag te motiveren. Alistair McCaw werkt ook met Michaella Krajicek - de twee zijn ook een paar - en verblijft geregeld in Nederland. Waardoor ik ook thuis een beroep op hem kan doen. Maxime Braekman is meer dan een sparringpartner. Hij is een vriend. Ik ken niet veel coaches die met een speler de challengers willen afdweilen. Hij heeft zich voor mij opgeofferd. Waardoor ik 's avonds niet alleen moest gaan eten. Waardoor we spelletjes konden spelen of eens een goed gesprek voeren. Dat doet goed, als iemand dat voor jou over heeft. Zonder Maxime zou ik niet zijn teruggekeerd.'

Jongeren begeleiden

Malisse werd deze zomer dertig. Het einde van zijn carrière nadert. Weet hij al wat hij daarna wil gaan doen? Het adagium 'Stropers zijn de beste boswachters' indachtig, zou Malisse een zeer goeie coach zijn. 'Ik zou wel iets in het tennis willen doen', verrast Malisse. 'Niet meteen coach, maar vijftien- tot zestienjarigen adviseren. Hoe ze moeten spelen. Inwijden in het profcircuit. Dat lijkt me wel wat. Ik kan ook moeilijk voor de rest van mijn dagen niks doen.'

In Miami had hij het al eens over settelen en kinderen. Enige vooruitgang in het dossier, want het regent zwangerschappen in de sportwereld? 'Neen. Maar ik voel me wel goed bij mijn vriendin. We zijn nu zes maanden samen. Het geeft een gevoel van rust, ik ben op mijn gemak. Ik vermoed dat dat ook mijn tennis helpt. Ik voel me gewoon helemaal veel beter dan vroeger.'