commentaar

Gidsland

Print
Nauwelijks 558 dagen heeft het Nederlandse experiment geduurd waarvan buitenstaanders al van bij het begin niet konden geloven dat het ooit zou lukken. De Nederlandse liberalen en christendemocraten dachten de politieke impasse te kunnen deblokkeren door een minderheidsregering te vormen, met gedoogsteun van de PVV van Geert Wilders.

Hun eerste objectief om Wilders zo te neutraliseren was al eerder mislukt. Wilders bleef vrolijk hele bevolkingsgroepen schofferen, werd daarvoor ook door Europa op de vingers getikt, maar zijn regeringspartners konden niets meer doen dan licht gegeneerd de andere kant uitkijken. Niet Wilders werd gematigder, zijn regeringspartners werden integendeel besmet door zijn radicalisme, al was het maar door te zwijgen als Wilders weer eens uit de bocht ging. De tweede doelstelling, Nederland anders besturen, is nu ook op het slechtst denkbare moment faliekant afgelopen.

De voorbije maanden ontpopten de Nederlanders zich tot de meest orthodoxen als het over de begrotingen van de andere lidstaten ging. Als Duitsland de Grieken de les spelde, probeerde Nederland nog net iets harder te roepen. Wilders op kop. Tot bleek dat ook de Nederlandse cijfers behoorlijk problematisch waren. De regering struikelde over de poging om alsnog orde op zaken te stellen. Wilders haakte af en draagt daarvoor elk populistisch argument aan dat hij kan bedenken. Toen het er echt op aankwam, deed hij wat velen voorspeld hadden: hij ging lopen en hoopt dat de kiezers hem volgen, desnoods recht de afgrond in. Al zullen ze de eersten zijn om mee te betalen als Nederland mogelijk zijn gunstige AAA-rating verliest.

Het zou een bron van leedvermaak kunnen zijn, maar eigenlijk is het diep tragisch. De eurozone heeft geen nieuwe lidstaat nodig die verlamd wordt door politiek immobilisme en niet in staat blijkt om de beloftes na te komen. In plaats van de noodzakelijke veranderingen door te voeren, gaan de Nederlanders in campagnemodus. Zelfs over de datum van de verkiezingen (voor of na de zomer) raken ze het voorlopig niet eens. Naar alle verwachtingen zullen ze ook na de stembusgang met een extreem versplinterd politiek landschap blijven zitten. Het kan nog wel even duren voor er een ploeg staat die wel kan ingrijpen. En met besparingen geldt nu eenmaal dat, hoe langer je wacht, hoe dieper je moet snijden. Het ziet ernaar uit dat de Nederlanders een bijzonder hoge prijs zullen betalen voor hun Wilders-experiment.

Hoofdredacteur politiek