'Ik wil mensen betoveren'

Danseres met Downsyndroom schittert in eerste dansvoorstelling

Danseres met Downsyndroom schittert in eerste dansvoorstelling

Virginie, die aan het syndroom van Down lijdt, danst zondag solo in Brussel. Het is haar droom die werkelijkheid wordt.Jeanne Bidlot

Met een gelukzalige glimlach sluit Virginie Vandezande de repetitie af. Ze weet dat ze het goed heeft gedaan. Dat zegt ook choreograaf Jeroen Baeyens. 'Virginie 'pakt' u in uw diepste'. Het Downsyndroom weerhoudt het 26-jarige meisje uit Rebecq niet van een carrière in de hedendaagse dans. Zondag danst ze solo in Brussel. Annelies Rutten

'Ik ben als een charlotte aux fraises', lacht Virginie na de repetitie. Ze doelt op de rozerode jurk met ruches waarin ze voor deze repetitie voor het eerst heeft gedanst. Zondag draagt ze hem ook. Voor C'est vrai!, de eerste voorstelling die draait rond haar persoon. Opgebouwd uit zelfgeschreven gedichten en een pakkende choreografie waarin ze laat zien dat gratie en elegantie ook in haar wereld bestaan en dat de taal van hedendaagse dans haar op het lijf geschreven is. Vol bewondering en met af en toe een glimlach heb ik de repetitie bijgewoond. Om dit ontroerend mooi te vinden moet je de lat niet lager leggen.

Virginie begon met dansen op haar twaalfde. Ze had er toen een intensief trainingsprogramma op zitten in het Glenn Doman Instituut in Philadelphia, dat op spectaculaire wijze heeft bijgedragen tot haar sociale, intellectuele en fysieke ontwikkeling. Vertrekpunt is een 'nieuwe geboorte', waarbij alle niveaus van de hersenen de juiste informatie aangereikt krijgen die cruciaal zijn voor de ontwikkeling. Daarvoor worden soms bizarre methodes aangewend, zoals dagelijks drie kilometer kruipen op handen en voeten. 'Sommigen geloven er niet in, maar zonder die training zou Virginie niet staan waar ze vandaag staat', zegt haar mama Theresa. 'Mijn dochter kan lezen en schrijven en een redelijk 'normaal' leven leiden.'

Het dansen heeft het meisje op natuurlijke wijze opgepikt. 'Geef haar een ruimte en het komt vanzelf', zegt Theresa. 'Als jong meisje zat ze al gekluisterd aan de platenspeler. Haar passie voor muziek was snel duidelijk. Dansen was het natuurlijke vervolg.' Het meisje volgde eerst klassiek ballet en tapdans, later circusschool. Wat ze daar leerde liet ze zien in de rusthuizen, waar ze samen met haar ouders langstrok met een zelfgemaakte voorstelling. Moderne dans is er het laatste bijgekomen, nadat ze een beurs won van de Stichting Roeping en daardoor in contact kwam met Jeroen Baeyens, choreograaf. De confrontatie met een echt publiek, in een echt theater, buiten het circuit van speciale, aangepaste voorstellingen, werd een belangrijk doel. 'Haar droom', vertelt mama. 'En die droom komt nu uit.' 'Ik heb er zoveel zin in', lacht het meisje. 'Mijn vrienden en familie komen kijken. En Philippe vooral, de man van wie ik houd. Alleen al voor hem wil ik het zondag fantastisch doen.'

Harry Potter

De voorstelling is gebaseerd op de gedichten van het meisje, die tijdens de voorstelling ook worden voorgedragen en gezongen. 'J'aime faire les choses magiques pour les autres', hoor ik. 'Ik wil mensen betoveren.' 'Soms verbaast ze ons met prachtige zinnen', zegt Theresa. Inspiratie haalt Virginie uit haar dagelijks leven. 'De beelden die door mijn hoofd spoken heb ik neergeschreven. Ik houd van de natuur en van de mensen. Bloemen, bomen, dieren en de blauwe lucht. En Philippe natuurlijk, mon homme. Hij houdt van boten. Een van de teksten gaat over hem. Hij is muzikant. Onze droom is om ooit samen een voorstelling te maken.'

Mama luistert met een glimlach. 'Ik hoor het haar graag vertellen. Ik ben trots op wat ze heeft bereikt. Haar zo te zien dansen is voor mij emotioneel. We hebben altijd alles gedaan om haar te helpen haar dromen te realiseren. Er wordt zo vaak gezegd dat mensen als Virginie niet veel kunnen. Door dat op voorhand te zeggen duw je ze in een hoekje en kunnen ze zéker niets. Wij hebben altijd in Virginie geloofd. Geboorte is een vreugde, geen verdriet. Daarom hebben we nooit aanvaard dat ze dingen niet zou kunnen in het leven. We willen het op zijn minst proberen. Soms lukt het, soms lukt het niet. Ze kan goed schrijven en lezen, rekenen lukt minder.' 'Ik lees graag', pikt Virginie in. 'Boeken over Egypte, dat is mijn favoriet land. En Harry Potter. Ik heb de boeken drie keer gelezen, om alles te begrijpen. Ze zijn helemaal stuk. Ik moet ze opnieuw kopen.'

Dansen helpt haar ook om dingen te verwerken. 'De laatste twee jaar hebben we veel verdriet gekend', vertelt Theresa. 'Haar papa is gestorven. En haar broer. Dans heeft haar erbovenop geholpen. De dag dat haar papa stierf, wilde ze eerst thuisblijven, maar ze is uiteindelijk toch naar de dansles gegaan. Ze kan er haar verhaal goed kwijt.'

En nu staat ze alleen op scène. Zenuwen? 'Een beetje', lacht Virginie. 'Maar vooral veel zin.' Virginie beheerst de taal van de dans, zegt ook choreograaf Jeroen Baeyens. 'Als mensen als Virginie hun roeping vinden, worden ze bijna obsessioneel, zodat ze vaak kleine meesterwerken maken.' Anderhalf jaar trainen heeft het hen gekost, maar het resultaat is er. Baeyens: 'Dit werk heeft me verplicht tot eerlijkheid. Als je er niet volledig achterstaat, doen ze het niet. Precies dat maakt het zo sterk.'



'C'est moi!' is een productie van Créahm Bruxelles en Compagnie TO. Première op 10juni om 16uur in Théâtre de la Balsamine, Brussel. De voorstelling is uitverkocht maar gaat nog toeren. Info bij Créahm Brussel, 02-537.78.02 en creahm.bxl@skynet.be.

Corrigeer

IN HET NIEUWS

POPULAIRE VIDEO'S

Het beste van Enkel voor abonnees