Marieke Vervoort moet noodgedwongen stoppen met triatlon en schrijft een boek

'Ik voel me nog altijd een Iron Lady'

'Ik voel me nog altijd een Iron Lady'

Foto: © Jef Collaer

Vorig jaar haalde rolstoeltriatlete Marieke Vervoort net niet de aankomst in de Ironman van Hawaï. Ze zou de eerste ooit geweest zijn, en dus had ze al een doel voor dit jaar. Maar de progressieve verlamming waaraan de tweevoudige wereldkampioene lijdt, strooit roet in het eten. Daarom stopt ze met triatlon.



Af en toe verkrampt Marieke Vervoort, als er weer een pijnscheut door haar lichaam trekt. Maar als ze in haar stemmige appartement in Diest de deur opent, is het niet om in een klaagzang te vervallen. Wel om haar verhaal zelf te vertellen, zegt de opgewekte jonge vrouw.

De grootste glimlach tovert ze op haar gezicht als we herinneringen ophalen aan de Ironman van Hawaï vorig jaar. Tijdens het interview voor de wedstrijd was ze in haar appartement in Kona de wanhoop nabij omdat haar materiaal nog niet was aangekomen, maar toen het gesprek naar zijn einde liep kreeg ze bericht dat het toch was gearriveerd. En op de wedstrijddag zag je ze op de weg van de lavavelden in de zinderende hitte voorbij zoeven en zelfs lachen. Wat was de wereld mooi.

'Mijn droom is uitgekomen: ik stond vorig jaar aan de start in Hawaï. Na de 3,8 kilometer zwemmen ben ik na het tweede onderdeel, een fietstocht van 180 kilometer, verplicht moeten stoppen omdat ik een kwartier na de tijdsgrens was toegekomen. Maar het was geen teleurstelling. Ik voel me nog altijd een Iron Lady. Ik was vastberaden om dit jaar terug te gaan en uit te rijden. Einde januari heb ik dan een serieuze opstoot gekregen van de ziekte en ben ik in het ziekenhuis terechtgekomen. Ik was totaal uitgeput, aan het uitdrogen en sindsdien is het nooit meer goed gekomen. Ik hoopte dat het zou verbeteren maar het ging nog meer achteruit. Ik heb constant pijn. 's Nachts lig ik wakker. Door zwaardere geneesmiddelen word je ook suf. Ik besefte dat het wereldkampioenschap en de Ironman van Hawaï dit jaar niet aan mij besteed zijn, want ik had nog niet kunnen trainen. Dan ween ik wel eens hard en word ik behoorlijk boos, ja. Waarom?, is de vraag die ik me stel. Ik wist dat dit moment zou komen en het is altijd te vroeg. Nu, ik mag van geluk spreken dat ik al zoveel heb kunnen meemaken.'

Benefiet

'Toen kwam mijn benefiet in zicht, Rocking Roots. Rock and roll, rockabilly, vetkuiven: het was geweldig. Er is zoveel volk gekomen om mij een hart onder de riem te steken. Ik had nochtans heel veel pijn en was door de pijnstillers zo high als iets. De opbrengst heb ik aan een ander goed doel besteed dan Hawaï. De madammekes van het kinderkankerfonds Koester leveren prachtig werk door kinderen de kans te geven om thuis te sterven. Een ander deel van de opbrengst is aan een organisatie bezorgd die terminale kinderen op vakantie laat gaan.'

'De eerste zondag dat het mooi weer was na Rocking Roots wilde ik nog eens wheelen, wat het lopen vervangt. We waren met de auto naar het Schulensmeer gereden. Maar mijn handen zijn achteruitgegaan. Ze zijn heel verkrampt en ik kreeg mijn handschoenen bijna niet aan. Dan ga je een eerste bochtje om. Mijn gemoed schoot vol. Het was heel erg: ik krijg moeilijkheden met mijn middenrif waardoor ik moeilijker kan ademen en bijna niet vooruit raakte. Op twee kilometer ben ik wel vijf keer moeten stoppen. Toch was het ook leuk, om de wind nog eens in mijn haren en de zon op mijn snoet te voelen. Ik weende van verlangen. Van de herinneringen. Van geluk. Na die tocht heb ik er mij bij neergelegd dat het niet meer gaat, en ben ik tot het besef gekomen dat ik van andere dingen moet genieten. Dat kan ik ook echt, wegens mijn omgeving. Nu het minder goed gaat, zijn ze er meer dan ooit. Ik heb geen professionele hulp of assistente nodig. Het is allemaal gebaseerd op de mensen rondom mij, en dat houdt mij sterk: die liefde, dat gekoesterd worden, geeft een enorme kracht. Het allerbelangrijkste is liefhebben. Ik ben een gelukzak. Blijkbaar ligt het aan mezelf, dat heb ik al zoveel mogen horen, maar ik besef dat niet. Ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik het er niet moeilijk mee heb: ik kan het verdomme heel moeilijk hebben, maar dan is er altijd wel iemand om te praten. Geef me een knuffel en ik kan weer voort. Ik ben een echte knuffelmie.'

Biografie

'Ondertussen heb ik een nieuw doel. Toen ik terugkwam van Hawaï heeft uitgeverij Houtekiet gevraagd om een biografie te maken. Maar ik was er niet klaar voor. Ik dacht dat het moeilijk zou worden om in gedachten alles weer te moeten meemaken. En er is toch heel wat gebeurd in mijn leven, het is langzaam achteruitgegaan, sinds mijn veertiende. Ik heb heel veel moeten afgeven, moest telkens opnieuw opbouwen en weer afgeven. Nu wil ik het opschrijven. Waarom? Zonder dat ik het zelf besef, geef ik andere mensen kracht en energie en inspireer ik hen. Mijn boodschap is niet stil te staan bij futiliteiten en van elk moment te genieten. Dat doe ik ook, hoe moeilijk het ook is. Ik kan voor hetzelfde geld in een hoekje treuren, maar dat helpt je niks vooruit. En schrijven is ook wel een manier van verwerken.'

'Wie weet stabiliseert de ziekte en kan ik opnieuw aan triatlon doen, maar ik denk het niet. De wil is er echt nog wel en de geest wil heel veel maar mijn lichaam wil niet meer. Ik kan heel goed relativeren en ik voel wat ik voel. Ik weet niet wat de toekomst brengt. Ik kijk niet in de toekomst.'

www.wielemie.be