Moment 5: De Bruyne speelt Anderlecht weg

Wat Kevin De Bruyne op 14 april op het veld van Anderlecht liet zien, was van buitengewone kwaliteit. Uitgerekend in het Astridpark, tegen de ploeg waar vele kenners hem al zagen voetballen, etaleerde de toekomstige Chelsea-speler negentig minuten lang waarom hij volgend jaar niet in het paars-wit maar wel in het blauw van de Champions League-finalist speelt.

De Genk-middenvelder stond dan al enkele weken vrank en vrij te voetballen in de nieuwe centrale positie die trainer Mario Been hem gaf. Anderlecht-coach Ariël Jacobs weigerde echter aan de huisstijl te raken en besloot geen mannetje op De Bruyne te plakken. Dat pakte verkeerd uit, want met name in de eerste helft stond er geen maat op de 20-jarige. Met zijn afgemeten vijftigmeterpasses, onverzettelijkheid aan de bal en defensieve werkkracht domineerde hij het Anderlecht-middenveld van de eerste tot de laatste minuut.

'Champagnevoetbal, dat willen de paars-witte supporters zien', luidt het cliché. Maar in clichés schuilt dikwijls een grond van waarheid. De Bruyne liet het Astridpark nog eens proeven van een portie bubbels, en dat stelden zelfs de thuisfans, die hun ploeg met 1-3 onderuit zagen gaan, op prijs. Voor het eerst sinds mensenheugenis kreeg een speler van het bezoekende team een applausvervanging. De Bruyne was the one who got away, het talent dat voorbestemd was te schitteren in het Anderlecht-shirt. De staande ovatie die hij kreeg, was dan ook een manier van de fans om te zeggen: 'Je bent hier altijd welkom, Kevin.'