Eenzelfde blik en een gelijkaardig kapsel. Pawel Wasilewski (30) is misschien wat minder robuust gebouwd, maar lijkt voor de rest erg goed op zijn twee jaar oudere broer Marcin. Maar omdat hij niet zo'n grumpy is, wil de kleine Wasyl wel met de Belgische pers praten.

‘Elke interland van Polen zit ik in de tribune en draag ik Marcins' shirt', lacht Pawel. ‘Mijn broer is mijn grote voorbeeld en hij speelt dit EK voor onze mama die elf jaar geleden stierf aan kanker. We hadden het thuis niet breed – we hadden niet eens een auto–  maar ze heeft alles gedaan voor onze carrière. Toen ze stierf dacht ik even dat Marcin op het slechte pad zou raken, maar het voetbal heeft hem gered. En kijk hoe goed hij nu speelt.'

Snelle spits

De broertjes Wasyl groeiden op in de voorsteden van Krakow en begonnen hun voetbalcarrière bij toenmalig tweedeklasser Hutnik. ‘We waren altijd samen', vervolgt Pawel. ‘We maakten zelden ruzie, maar als het toch zover kwam dan durfde ik Marcin wel eens een klap verkopen. Daarna moest ik natuurlijk heel hard wegrennen. (lacht) Gelukkig ben ik sneller. Dat is het verschil tussen ons. Hij is een harde verdediger en ik ben een rappe spits, maar Marcin heeft zijn kans gegrepen op het hoogste niveau terwijl ik niet verder kwam dan 17goals in tweede klasse. Nu speel ik met Gornik in de vijfde afdeling (vergelijkbaar met Belgische eerste provinciale, nvdr.).'

Terwijl hij alle interlands bijwoont, heeft Pawel nog nooit een match van Anderlecht live gezien. ‘Omdat ik elk weekend zelf moet voetballen', klinkt het verontschuldigend. ‘Ik zou nochtans meer naar België willen, want Marcins' zoontje Oskar is mijn petekind. Ja, hij speelde bij de jeugd van Anderlecht, maar ondertussen is Oskar gestopt.'

Misschien werd Oskar wel afgeschrikt door de vreselijke beenbreuk die zijn vader 2,5 aar geleden opliep na de doodschop van Witsel. ‘Dat is de enige keer dat ik echt meteen naar Brussel ben gevlogen', vervolgt Pawel. ‘Toen ik arriveerde, was Marcin in shock. Hij was verdoofd door de pijnstillers, maar toen hij mij zag had hij tranen in zijn ogen. Ik ben simpelweg blij dat Marcin nu weer op topniveau voetbalt. Dat op zich is al een mirakel en hij is nu zelfs beter dan voor zijn beenbreuk.'

Kooigevechten

Maar de verdomde reputatie van straatvechter zal Marcin Wasilewski wel nooit van zich afschudden. ‘Hou daar toch eens over op', besluit Pawel. ‘Mijn broer is dan wel een grote fan van cage-fighting (kooigevechten, nvdr.), maar op het veld is hij geen vuile speler. De Belgische pers overdrijft ook altijd met die elleboogstoten. Mijn broer zou nooit iemand opzettelijk blesseren. Ik noem hem liever een keiharde verdediger en wees gerust: dat zal hij op het EK ook demonstreren.'