Ontkenning

Rosmalen, donderdagavond, letterlijk: hoe is het nu met je lichaam, Kim? Antwoord, letterlijk: ik mag niet klagen, buiten de gewone stijve spieren op gras. Gisteren gaf Kim Clijsters forfait wegens een buikspierblessure. Het was begonnen in de match tegen Bondarenko (dinsdag), verklaarde ze in een persbericht, en donderdag tegen Schiavone had ze het de hele match gevoeld. Ze had trouwens met een warmtesticker gespeeld. Clijsters is niet het type dat uit zichzelf over een blessure begint. Maar de expliciete vraag staalhard ontkennen is nog wat anders. We geloven niet dat Kim Clijsters haar gehoor bewust zat voor te liegen. We geloven wel dat ze zichzelf voorloog.

Anderhalf jaar lang al sleept ze zich van blessure naar comeback. In maart liep ze een scheurtje in de heup op die haar noodzaakte een kruis te maken over Roland Garros. Roland Garros zal voor eeuwig een lacune blijven op haar palmares. Voor eeuwig een kwalijke herinnering, na de afgang in de finale tegen Justine Henin en de onkennelijke uitschuiver vorig jaar. Het afscheidsjaar dat ze zo mooi had gedroomd, was al verminkt. Dat nu ook Wimbledon in gevaar zou komen, was simpelweg ondenkbaar. Dat kan niet, dat mag niet. Daar bestaat een term voor: ontkenning. Geloven wat je graag gelooft, alle signalen ten spijt.

Team Clijsters nam gisteren de juiste beslissing. Paar dagen rust en maandag stapt ze in Wimbledon op de baan tegen Jelena Jankovic. Geen mens die daaraan twijfelt. De vraag is echter hoe ze ván de baan stapt. En de match daarna. En die daarna. Het klopt dat je in een grand slam na elke wedstrijd een rustdag krijgt. Het klopt dat ze het op de Australian Open met dat regime uitzong tot de halve finales. Maar toen had ze anderhalve week respijt gekregen na haar heupblessure in Brisbane. Nu drie dagen. En op de Olympische Spelen moet ze zes matchen op acht dagen spelen om een medaille te halen. De waarheid is dat het lichaam van Kim Clijsters op is. Ook in haar entourage beseffen ze dat het een heikele onderneming wordt om haar deze zomer te laten overleven. Maar niet geloven in een goede afloop is geen optie. Want van één scenario gruwelt Clijsters absoluut: een gedwongen afscheid, zoals Justine Henin.

Sinds februari2011 heeft ze nooit nog de finale van een toernooi gehaald. De voorbije 18maanden heeft ze al vier keer moeten opgeven wegens blessure. We gunnen Kim haar afscheid in schoonheid. Ze verdient het.