Als oude klassewijn, die beter wordt met de jaren. Elodie Ouedraogo loopt vandaag haar eerste kampioenschapsfinale ooit in een individueel nummer. Opmerkelijk: ze vindt zich niet goed genoeg om de eerste wedstrijd van de 4x100m mee te doen.
Wat kan Elodie Ouedraogo in de finale? Momenteel is ze zesde van de acht finalisten. ‘Ik moet realistisch blijven. Een medaille halen op dit EK is onrealistisch.'
Ouedraogo was als eerste atlete geplaatst voor de Spelen, al sinds vorig jaar, en dus hoeft ze haar opbouw naar Londen niet te verstoren om alsnog een olympische ticket in de wacht te slepen. Maar anders ligt het voor haar geliefde 4x100m, waarvan de atleten op dit EK alles of niets spelen. Net nu is het niet al peis en vree en lijken persoonlijk belangen het groepsbelang te doorkruisen.
Memorial
Elodie wil wel, zegt ze, maar vindt zichzelf niet goed genoeg. Of beter: vindt zichzelf niet gerecupereerd genoeg om de ploeg in de series van betekenis te zijn. ‘Ik neem altijd cafeïnepastillen voor mijn wedstrijd (iets wat veel atleten doen om wakker te zijn, nvdr). Gevolg is wel dat ik heel moeilijk de slaap vat, zo zat ik tussen de reeksen en de halve finale om 2 uur 's nachts nog te woelen.' Vanavond om 19 uur loopt ze haar finale, zaterdagvoormiddag worden de series van de 4x100m gelopen. ‘Het zou niet redelijk zijn om de series van de 4x100m te lopen.'
Een knoop die coach Rudi Diels, tegelijk haar persoonlijke coach en estafettecoach, moet doorhakken. Niet dat ze zich niet wil inzetten voor de ploeg, zegt Ouedraogo. ‘De estafette heeft mijn carrière gemaakt. Niet alleen door onze prestaties maar ook dus door wat we hebben meegemaakt. Ik weet wel dat ik verder zou staan op de 400m horden als ik daar vroeger mee was begonnen. Maar ik zou die momenten met de estafetteploeg nooit willen inruilen.'
Wat er op dit WK of op de spelen ook gebeurt, zegt ze, dat verandert niets aan haar afscheidsplannen. ‘Na de Memorial Van Damme hang ik mijn spikes aan de haak. Ik vertrek liever zoals Kim Gevaert (haar boezemvriendin, nvdr.) op mijn toppunt en in schoonheid. Ik wil niet verbitterd terugkijken op atletiek.'









